پایگاه خبری داوان‌نیوز: با افزایش دما و نوسانات شبکه برق، قطع ناگهانی انرژی به یکی از چالش‌های جدی گلخانه‌داران تبدیل شده است. مهندس مریم یارایی، کارشناس مدیریت باغبانی، با اشاره به تأثیر مخرب این پدیده بر کیفیت و کمیت محصولات، مجموعه‌ای از توصیه‌های عملی و فنی را برای کاهش خسارت‌های احتمالی ارائه کرده است.

به گزارش خبرنگار ما، قطع برق در گلخانه‌ها در فصول گرم سال، موجب افزایش ناگهانی دما و ایجاد تنش شدید در گیاهان می‌شود. این تنش نه‌تنها رشد رویشی را کاهش می‌دهد، بلکه می‌تواند به ریزش گل و میوه و حتی خشکیدگی کامل بوته‌ها منجر شود. مهندس یارایی تأکید می‌کند: در چنین شرایطی، هر دقیقه تأخیر در اقدامات اصلاحی، خسارت‌های جبران‌ناپذیری به همراه خواهد داشت.

اقدامات فوری هنگام قطع برق:
– باز کردن دریچه‌ها: اولین و ضروری‌ترین اقدام، باز کردن سریع دریچه‌های سقفی، جانبی و درب‌های گلخانه است تا هوای گرم خارج و جریان طبیعی هوا برقرار شود. در گلخانه‌های مجهز به دریچه‌های دستی، آماده‌بودن تجهیزات برای باز کردن فوری آن‌ها حیاتی است.
– استفاده از سایبان: در ساعات اوج تابش، نصب توری‌های سایبان می‌تواند شدت نور مستقیم خورشید را کاهش داده و از افزایش دمای محیط جلوگیری کند.
– خنک‌سازی با تبخیر: مرطوب‌کردن کف راهروها (با پاشش ملایم آب) به کاهش نسبی دما کمک می‌کند، اما باید از آبیاری سنگین در گرمای روز پرهیز شود تا رطوبت بیش‌ازحد و بروز بیماری‌های قارچی تشدید نشود.

راهکارهای پیشگیرانه و زیرساختی:
کارشناس باغبانی بر لزوم تجهیز گلخانه‌ها به ژنراتور برق اضطراری تأکید کرد و گفت: «وجود ژنراتور باعث می‌شود تجهیزات کلیدی مانند فن‌های تهویه و سیستم‌های خنک‌کننده در کمترین زمان ممکن مجدداً راه‌اندازی شوند.» همچنین نصب سیستم هشداردهنده قطع برق و انجام سرویس‌های دوره‌ای تجهیزات الکتریکی، از دیگر مواردی است که می‌تواند ریسک خسارت را به حداقل برساند.

مهندس یارایی در پایان با یادآوری این نکته که «مدیریت دما و تهویه طبیعی، محور اصلی مقابله با قطعی برق است»، خاطرنشان کرد: آمادگی قبلی و واکنش به‌موقع، نه‌تنها سلامت گیاهان را تضمین می‌کند، بلکه از وارد آمدن زیان‌های اقتصادی سنگین نیز جلوگیری خواهد کرد.

به گزارش اخبار روزانه کشاورزی، با رعایت این توصیه‌های ساده اما کاربردی، می‌توان عملکرد مطلوب گلخانه را حتی در شرایط بحرانی حفظ کرد و از سرمایه‌گذاری کشاورزان صیانت نمود.

پایگاه خبری داوان‌نیوز: اگر باغ شما هم درگیر مگس میوه است، پیش از هر اقدامی سه روش تله گذاری، طعمه پاشی و دفن میوه های آلوده را بشناسید. دکتر رنجبر، رئیس بخش گیاهپزشکی مرکز تحقیقات جنوب کرمان، در این گزارش، زمانبندی دقیق و اشتباهات رایج در کنترل این آفت را تشریح کرده است.

به گزارش خبرنار ما، هر ساله میلیونها تن میوه در باغات ایران، به ویژه در جنوب کرمان، طعمه مگس‌های میوه میشوند؛ آفتی که نه‌تنها کیفیت محصول را کاهش میدهد، بلکه صادرات را نیز با چالش جدی مواجه می‌کند. اما برخلاف تصور رایج، سمپاشی گسترده و بی‌هدف نه تنها کارایی ندارد، بلکه به مقاومت آفت و حذف دشمنان طبیعی دامن میزند. در این گزارش، به سراغ دکتر سمیه رنجبر، رئیس بخش گیاهپزشکی مرکز تحقیقات جنوب کرمان، رفته ایم تا از مدیریت این آفت بگوید.

شکاف بین تئوری و عمل: چرا سمپاشی جواب نمیدهد؟
دکتر رنجبر با اشاره به زیستشن اسی مگس میوه تأکید میکند: لارو این آفت در عمق بافت میوه رشد میکند و سموم تماسی هرگز به آن نمی‌رسند. از سوی دیگر، سمپاشی‌های بی‌موقع، زنبورهای پارازیتوئید را که شکارچی طبیعی مگس هستند، نابود میکنند. به باور ایشان، یکی از علل اصلی شکست مبارزه شیمیایی، نبود هماهنگی بین باغداران و زمانبندی نادرست است.

تله گذاری؛ سلاح اول، اما مغفول
بر اساس توصیه های این متخصص، تله های مکفیل یا بطری های پلاستیکی حاوی طعمه پروتئینی (سراتینکس یا هیدرولیزات) باید یک ماه پیش از تغییر رنگ میوه نصب شوند. اما آنچه در عمل کمتر رعایت میشود:
– ارتفاع نصب استاندارد (۱.۵ تا ۲ متر)
– ایجاد ۳ سوراخ متناسب برای ورود حشره
– بازدید هفتگی و تعویض مایع طعمه هر ۱۵ روز

تحلیل ما نشان میدهد که بسیاری از باغداران، تله ها را به صورت سلیقه ای نصب کرده و از پایش مستمر غافل میشوند؛ غفلتی که به معنای از دست دادن زمان طلایی مهار جمعیت آفت است.

طعمه پاشی؛ روشی که باید جایگزین سمپاشی سراسری شود
دکتر رنجبر بر طعمه پاشی نقطه ای (لکهای یا نواری) تأکید ویژه ای دارد و ترکیب پیشنهادی را چنین اعلام میکند: ۳۰ سیسی پروتئین هیدرولیزات + ۲ سیسی حشره کش مجاز + ۹۶۸ سیسی آب
این محلول، برخلاف سمپاشی عمومی، فقط نقاط محدودی از درخت را پوشش میدهد و مگس ها را پیش از تخمگذاری حذف میکند. بااینحال، چالش اصلی تأمین مواد اولیه استاندارد و آموزش صحیح کشاورزان برای اجرای این روش است.

روش زراعی؛ راهکاری ارزان اما فراموش شده
جمعآوری روزانه میوه های آلوده (روی درخت و ریخته روی زمین) و دفن آنها در گودال های ۵۰ سانتیمتری، به گفته دکتر رنجبر، هزینه ای نزدیک به صفر دارد، اما در عمل کمتر باغداری به آن پایبند است. تحلیل ما نشان میدهد که این روش، در کنار تله‌گذاری، میتواند جمعیت آفت را تا ۷۰ درصد کاهش دهد، مشروط بر اینکه به صورت گروهی و در تمام باغات یک منطقه اجرا شود.

گره کور مدیریتی: نبود عزم جمعی
مهمترین هشدار دکتر رنجبر به مسئولان و کشاورزان این است: مدیریت مگس میوه در مناطق آلوده، یک پروژه فردی نیست؛ اگر حتی یک باغ در منطقه ای آلوده، تله گذاری یا طعمه پاشی نکند، کل زحمات بینتیجه می‌ماند این جمله، بار دیگر ضرورت تشکیل کارگروه های محلی و نظارت منظم نهادهای ترویجی را گوشزد میکند.

به  گزارش اخبار روزانه کشاورزی، آمارها نشان میدهد که در سالهای اخیر، خسارت مگس میوه در استان کرمان روند صعودی داشته است؛ اما راهکارهای علمی مانند تله گذاری هدفمند، طعمه پاشی هوشمند و اقدامات زراعی، درصورت اجرای هماهنگ، میتوانند این روند را معکوس کنند. آنچه امروز بیش از هر چیز نیاز است، گذار از روشهای سنتی و انفرادی به راهبردهای جمعی و دانشبنیان است؛ راهبردی که نه تنها نیازمند سرمایه، که نیازمند اراده مشترک باغداران، محققان و نهادهای اجرایی است.

توصیه پایانی دکتر رنجبر به باغداران:
پیش از هر اقدامی، جمعیت آفت را با تله های پایشی بسنجید، سپس زمان و نوع مداخله را تعیین کنید. به یاد داشته باشید که مبارزه با مگس میوه، یک جنگ هوشمندانه است، نه یک عملیات سطحی.

پایگاه خبری داوان‌نیوز: احداث یک تشتک ساده در پای درخت، علاوه بر صرفه‌جویی تا ۳۰ درصدی در مصرف آب، می‌تواند رشد ریشه را تا دو برابر افزایش داده و از بیماری‌های خطرناک طوقه جلوگیری کند. در این گزارش، اصول علمی و نکات طلایی اجرای این روش کم‌هزینه را بخوانید.

به گزارش واحد آموزش پایگاه خبری داوان‌نیوز،  کارشناسان تأکید دارند که احداث تشتک آبخور در پای درخت، یکی از مؤثرترین و کم‌هزینه‌ترین روش‌ها برای بهبود آبیاری، تغذیه و سلامت درختان است. این اقدام ساده، نقشی کلیدی در افزایش راندمان آبیاری و کاهش هدررفت منابع دارد.

مزایای علمی تشتک پای درخت:
– ذخیره و هدایت آب: تشتک باعث می‌شود آب آبیاری و بارندگی در محدوده ریشه‌های فعال متمرکز شده و نفوذ آن به عمق خاک افزایش یابد.
– بهبود راندمان آبیاری: با جلوگیری از رواناب سطحی، مصرف آب بهینه شده و هر قطره در جای خود استفاده می‌شود.
– تقویت رشد ریشه: رطوبت یکنواخت در ناحیه ریشه، رشد ریشه‌های مویین را تحریک کرده و جذب عناصر غذایی را افزایش می‌دهد.
– کاهش فرسایش خاک: از شسته شدن خاک و کودهای اطراف درخت جلوگیری می‌کند.
– افزایش کارایی کود: کودهای محلول در آب در محدوده ریشه باقی می‌مانند و تغذیه درخت مؤثرتر می‌شود.

هشدار فنی مهم:
کارشناسان تأکید می‌کنند که تشتک هرگز نباید به تنه درخت بچسبد. فاصله‌ای بین ۱۵ تا ۳۰ سانتی‌متر (بسته به سن درخت) از تنه رعایت شود تا از بروز پوسیدگی طوقه، بیماری‌های قارچی و خفگی ریشه جلوگیری گردد.

توصیه تخصصی:
قطر تشتک بهتر است تقریباً برابر با گستردگی سایه‌انداز درخت (خط چکه) باشد و هر سال با رشد درخت، بزرگ‌تر شود تا آب به‌درستی به ریشه‌های فعال در حال توسعه برسد.

به گزارش اخبار روزانه کشاورزی، احداث صحیح تشتک، گامی اساسی در کشاورزی پایدار و مدیریت هوشمندانه آب است. باغداران محترم می‌توانند با رعایت این اصول، سلامت درختان خود را تضمین و عملکرد باغ را افزایش دهند.