دیپلماسی علمی، حکمرانی چندلایه؛ ارکان نوین ارتقای امنیت غذایی جهانی

پایگاه خبری داوان نیوز: حدود ۶۷۳ میلیون نفر در جهان با گرسنگی مزمن دست‌وپنجه نرم می‌کنند و از هر سه نفر، یک نفر توانایی تأمین یک رژیم غذایی سالم را ندارد. این آمار تکان‌دهنده که توسط نهادهای بین‌المللی از جمله FAO و IFAD منتشر شده، نشان می‌دهد که امنیت غذایی به یک اولویت استراتژیک فراتر از مرزهای کشاورزی تبدیل شده است. تغییرات اقلیمی، درگیری‌های نظامی در اوکراین و غزه، و تمرکز قدرت در دست شرکت‌های فراملی، سیستم غذایی جهانی را با شوک‌های زنجیره‌ای مواجه کرده است. این مقاله با مرور آخرین یافته‌های کنفرانس امنیتی مونیخ ۲۰۲۶ و گزارش‌های تخصصی، به تحلیل راهکارهای نوین برای خروج از این بحران می‌پردازد.

چکیده
امنیت غذایی در دهه جاری میلادی از یک هدف توسعه‌ای به یک اولویت ژئوپلیتیک و استراتژیک تبدیل شده است. با وجود پیشرفت‌های تکنولوژیک و تعهدات بین‌المللی، صدها میلیون نفر همچنان از دسترسی به غذای کافی و سالم محروم هستند. این مقاله با بررسی آخرین گزارش‌های نهادهای بین‌المللی از جمله گروه هفت (G7)، سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (FAO) و صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی (IFAD)، به تحلیل ابعاد نوین بحران غذایی، از جمله افزایش ناامنی حاد غذایی، تأثیر تغییرات اقلیمی، و پیامدهای ژئوپلیتیک جنگ‌ها می‌پردازد. در ادامه، رویکردهای سنتی در مقابل راهکارهای تحول‌آفرین شامل دیپلماسی علمی، حکمرانی چندلایه، تأمین مالی نوآورانه و حقوقی‌سازی دسترسی به غذا به عنوان ارکان ارتقای امنیت غذایی مورد بحث قرار می‌گیرد. نتیجه آنکه ارتقای امنیت غذایی مستلزم گذار از نگاه امدادمحور به ایجاد سیستم‌های غذایی تاب‌آور، فراگیر و منعطف است که به عنوان زیرساخت استراتژیک هر کشوری تلقی می‌شود.

مقدمه: غذای کافی برای همه، اما نه برای همه
بر اساس جدیدترین آمار سازمان ملل متحد، حدود ۶۷۳ میلیون نفر در سال ۲۰۲۴ با گرسنگی دست‌وپنجه نرم می‌کرده‌اند که ۸.۲ درصد از جمعیت جهان را شامل می‌شود . این رقم علیرغم کاهش جزئی نسبت به سال‌های قبل، همچنان زنگ خطری برای جامعه جهانی است. شوک‌های زنجیره‌ای ناشی از همه‌گیری کرونا، جنگ در اوکراین و غزه، و تغییرات اقلیمی شدید، آسیب‌پذیری سیستم‌های غذایی جهانی را عیان ساخته است.

امنیت غذایی، فراتر از مفهوم سنتی “تولید بیشتر”، امروزه به معنای دسترسی پایدار همه افراد به غذای کافی، سالم و مغذی است. اما واقعیت آن است که از هر سه نفر در جهان، یک نفر (حدود ۲.۸ میلیارد نفر) توانایی تأمین یک رژیم غذایی سالم را ندارد . این شکاف عمیق، نابرابری‌های ساختاری در سیستم غذایی جهانی را نمایان می‌سازد. در این راستا، گروه هفت (G7) و سایر نهادهای بین‌المللی، امنیت غذایی را نه فقط یک مسئله بشردوستانه، بلکه به عنوان یک اولویت استراتژیک برای ثبات اقتصادی، امنیت ملی و صلح جهانی تعریف کرده‌اند .

۱. ابعاد نوین بحران جهانی غذا
امروزه بحران غذایی دیگر صرفاً ناشی از خشکسالی یا کمبود تولید نیست، بلکه نتیجه هم‌پوشانی چندین بحران است. درک این ابعاد برای تدوین راهبردهای مؤثر ضروری است.

۱.۱. تغییرات اقلیمی و افزایش خطرات زنجیره‌ای
تغییرات اقلیمی به طور مستقیم امنیت غذایی را تهدید می‌کند. پیش‌بینی می‌شود که انتشار گازهای گلخانه‌ای بخش کشاورزی تا سال ۲۰۳4 میلادی ۶ درصد افزایش یابد . سیل‌های گسترده در پاکستان، خشکسالی در شاخ آفریقا و گرمازدگی محصولات در اروپا، نمونه‌هایی از این تهدید هستند. گرمایش زمین نه‌تنها عملکرد محصولات را کاهش می‌دهد، بلکه ارزش غذایی آنها را نیز تحت تأثیر قرار می‌دهد. مطالعات نشان می‌دهد که افزایش ۱۰ درصدی تولید مواد غذایی همراه با بهبود ۱۵ درصدی بهره‌وری کشاورزی می‌تواند تهدید سوءتغذیه را تا سال ۲۰۳۴ از بین ببرد و همزمان انتشار گازهای گلخانه‌ای را ۷ درصد کاهش دهد .

۱.۲. درگیری‌ها و سلاحی به نام غذا
گزارش‌های اخیر کمیته امنیت غذایی جهانی (CFS) و بیانیه‌های کنفرانس امنیتی مونیخ ۲۰۲۶، بر “سلاحی‌شدن مواد غذایی” تأکید دارند . درگیری‌ها در سودان، غزه و اوکراین نشان داده که چگونه زیرساخت‌های کشاورزی، زنجیره‌های تأمین و دسترسی بشردوستانه به طور سیستماتیک هدف قرار می‌گیرند. در سودان، تلاش برای بازسازی کشاورزی حتی در میانه درگیری فعال، نمونه‌ای از این چالش است . چرخه معیوب “تضاد-گرسنگی” به قدری قوی است که کشورهای پس از جنگ با ناامنی غذایی بالا، ۴۰ درصد بیشتر در معرض بازگشت به مناقشه هستند .

۱.۳. نابرابری و قدرت شرکتی
فراتر از بحران‌های طبیعی و ژئوپلیتیک، ساختار قدرت در سیستم غذایی جهانی نیز مورد انتقاد جدی قرار گرفته است. گزارش ویژه سازمان ملل در سال ۲۰۲۵ بر این نکته تأکید دارد که تعداد انگشت‌شماری از شرکت‌های فراملی، زنجیره تأمین غذا از بذر و کود تا توزیع دیجیتال را کنترل می‌کنند . این تمرکز قدرت، نه‌تنها بر تنوع زیستی و فرهنگ‌های غذایی سنتی آسیب می‌زند، بلکه سیاست‌گذاری عمومی را تحت تأثیر قرار داده و منجر به ترویج رژیم‌های غذایی ناسالم و صنعتی‌سازی افراطی کشاورزی می‌شود .

۲. از واکنش به بحران تا ایجاد تاب‌آوری: رویکردهای تحول‌آفرین
در برابر این چالش‌ها، صرفاً واکنش نشان دادن کافی نیست. جامعه جهانی به سمت ایجاد “سیستم‌های غذایی تاب‌آور” حرکت می‌کند؛ سیستم‌هایی که نه تنها در برابر شوک‌ها مقاومت می‌کنند، بلکه پس از بحران به سمت شرایطی عادلانه‌تر و پایدارتر حرکت می‌کنند (“bounce forward”) .

۲.۱. دیپلماسی علمی و نوآوری فن‌آورانه
علم و فناوری محور اصلی تحول سیستم‌های غذایی است. مرکز بین‌المللی بهبود ذرت و گندم (CIMMYT) به عنوان یکی از امضاکنندگان بیانیه مشترک امنیت غذایی در مونیخ، بر نقش تحقیقات علمی در تقویت سیستم‌های بذر، افزایش تاب‌آوری اقلیمی و تثبیت بازارهای غلات تأکید دارد . نوآوری‌هایی نظیر:
– کشاورزی هوشمند به اقلیم (CSA): رویکردی که به دنبال افزایش پایدار تولید، سازگاری با تغییرات اقلیمی و کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای به طور همزمان است .
– اقتصاد چرخشی و کشاورزی احیاکننده: سیاست‌هایی که بر کاهش ضایعات غذایی، بازیابی منابع و بهبود سلامت خاک از طریق شیوه‌های کشاورزی احیاکننده تمرکز دارند .

۲.۲. حکمرانی چندلایه و فراگیر
موفقیت در ارتقای امنیت غذایی نیازمند حکمرانی مؤثر در سطوح محلی، ملی و جهانی است.
– حکمرانی غیرمتمرکز: تمرکززدایی از قدرت به نفع جوامع محلی و توانمندسازی دولت‌های محلی برای طراحی راهبردهای متناسب با بافت محلی، یکی از راهکارهای کلیدی است . برزیل با توسعه برنامه‌های خرید دولتی که به نفع کشاورزان خانوادگی است، نمونه موفقی در این زمینه است .
– هماهنگی بین‌بخشی: رویکردهای نوین بر لزوم هماهنگی بین وزارتخانه‌های کشاورزی، بهداشت، تجارت و محیط زیست تأکید دارند. استراتژی امنیت غذایی و تغذیه سازمان IGAD (۲۰۲۵-۲۰۳۴) نمونه‌ای از این تلاش برای هماهنگ‌سازی مقررات و تقویت همکاری‌های فرامرزی است .
– حقوقی‌سازی امنیت غذایی: ادغام “حق بر غذای کافی” در قوانین اساسی و برنامه‌های توسعه ملی، همانطور که در بولیوی، مکزیک و اکوادور در حال پیگیری است، به جوامع محلی و گروه‌های به حاشیه رانده‌شده قدرت مطالبه‌گری می‌دهد .

۲.۳. تأمین مالی نوآورانه و مشارکت عمومی-خصوصی
شکاف مالی برای دستیابی به هدف گرسنگی صفر (SDG2) بسیار بزرگ است. صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی (IFAD) در جدیدترین و چهاردهمین دوره تأمین مالی خود (IFAD14) بر لزوم “جسارت جمعی” در تأمین مالی تأکید کرده است .
– اهرم‌سازی سرمایه: مدل‌های تأمین مالی ترکیبی (blended finance) که از سرمایه‌های اعطایی دولتی برای جذب سرمایه خصوصی استفاده می‌کنند، می‌توانند ریسک سرمایه‌گذاری در زنجیره‌های ارزش کوچک‌مقیاس را کاهش دهند . IFAD تخمین می‌زند که هر یک دلار کمک اهداکنندگان، در نهایت به شش دلار سرمایه‌گذاری در زمین تبدیل می‌شود .
– بازنگری در یارانه‌ها: گزارش G20 خواستار “تغییر کاربری حمایت‌های کشاورزی” بر اساس “حسابداری بهای تمام‌شده واقعی” (True Cost Accounting) است تا منابع به سمت کالاهای عمومی مانند تحقیق و توسعه، زیرساخت‌ها و تغذیه هدایت شود .
– چالش‌های جدید تأمین مالی: با وجود این تلاش‌ها، گزارش‌ها حاکی از کاهش شدید کمک‌های بشردوستانه در سال‌های ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ است. برچیده شدن بخش بزرگی از برنامه‌های آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID) و کاهش بودجه کمک‌رسانی اروپا، زنگ خطری برای سیستم‌های غذایی در کشورهای کم‌درآمد است .

۳. چالش‌های پیش رو و چشم‌انداز آینده
مسیر ارتقای امنیت غذایی به عنوان یک اولویت استراتژیک با چالش‌های جدی مواجه است.

۳.۱. تجارت و حفاظت‌گرایی
اجرایی شدن مکانیسم تنظیم مرزی کربن (CBAM) اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۶، اگرچه با هدف مقابله با تغییرات اقلیمی طراحی شده، می‌تواند به یک مانع تجاری جدید برای کشورهای در حال توسعه تبدیل شود. از ۷۰ کشور کم‌درآمد، تنها یک کشور دارای مکانیسم قیمت‌گذاری کربن است . این امر هزینه تولید را برای صادرکنندگان فقیر افزایش داده و دسترسی آنها به بازارهای ثروتمند را محدود می‌کند.

۳.۲. اولویت‌های امنیتی در مقابل سرمایه‌گذاری اجتماعی
یکی از بزرگترین تهدیدها برای امنیت غذایی، جابجایی بودجه از توسعه به سمت دفاع و تسلیحات است. بودجه دفاعی ایالات متحده در سال ۲۰۲۶ از مرز یک تریلیون دلار عبور خواهد کرد، در حالی که بودجه غیرنظامی با کاهش مواجه است . تحلیل آکسفام نشان می‌دهد که کمتر از ۳ درصد از هزینه‌های نظامی گروه هفت می‌تواند برای ریشه‌کن کردن گرسنگی و کاهش بدهی کشورهای فقیر کافی باشد .

۳.۳. ایمنی مواد غذایی به عنوان حلقه مفقوده
در منطقه شاخ آفریقا (IGAD)، ایمنی مواد غذایی به عنوان یک بحران پنهان شناخته می‌شود. بیماری‌های ناشی از غذای ناسالم سالانه ۶۰۰ میلیون نفر را در جهان بیمار کرده و ۴۲۰ هزار نفر را می‌کشد. کشورهای کم‌درآمد سالانه ۱۱۰ میلیارد دلار به دلیل کاهش بهره‌وری و هزینه‌های درمانی متحمل می‌شوند . استراتژی‌های نوین امنیت غذایی باید ایمنی غذا را به عنوان یک اولویت در کنار کمیت و دسترسی قرار دهند.

به گزارش اخبار روزانه کشاورزی، امنیت غذایی به عنوان یک اولویت استراتژیک جهانی، نیازمند تغییر پارادایم از رویکردهای واکنشی و بخشی به رویکردی سیستمیک، پیش‌گیرانه و فراگیر است. آمار ۶۷۳ میلیون نفری گرسنگان، نه فقط یک عدد، که نشان‌دهنده شکاف عمیق در عدالت جهانی و ثبات بین‌المللی است.

بر اساس یافته‌های این پژوهش، مسیر پیش رو ترکیبی از نوآوری علمی (کشاورزی هوشمند به اقلیم و فناوری‌های دیجیتال)، اصلاح حکمرانی (توجه به حق بر غذا و توانمندسازی جوامع محلی) و مهندسی مالی (تأمین مالی ترکیبی و تغییر کاربری یارانه‌ها) است. تجربه کشورها و نهادهایی مانند G7، IFAD و FAO نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری در سیستم‌های غذایی تاب‌آور، نه یک هزینه، که یک سرمایه‌گذاری بلندمدت برای پیشگیری از درگیری‌ها، کاهش مهاجرت‌های اجباری و حفظ صلح و ثبات است.

همانطور که در کنفرانس امنیتی مونیخ ۲۰۲۶ تأکید شد، “کشاورزی یک زیرساخت استراتژیک است” . ارتقای امنیت غذایی، یعنی تبدیل این زیرساخت به سپری در برابر شوک‌های آینده و پلی به سوی جهانی عادلانه‌تر و باثبات‌تر.