با ما همراه باشید

دانستنی ها

تاریخچه‌ی قهوه در جهان؛ تلخ دوست‌داشتنی!

منتشر شده

در

پایگاه DA1news: طبق یک افسانه‌ی مشهور، چوپانی اتیوپیایی به نام کالدی متوجه شد که بزهایش بعد از خوردن میوه‌های قرمز یک بوته‌ی خاص پرانرژی می‌شوند و این‌گونه بود که تاریخچه‌ی قهوه به‌عنوان یک نوشیدنی انرژی‌زا در جهان آغاز شد. کالدی وقتی متوجه خاصیت این میوه‌ها شد، مشاهداتش را با یک راهب در میان گذاشت و از آن پس راهبان برای بیدار ماندن در هنگام عبادت از این میوه استفاده کردند.
اما این دانه‌ی سرخ که بنابر شواهد تاریخی و گیاه‌شناسی در قرن 9 میلادی در اتیوپی کشف شده بود، از قرن 15 میلادی تا کنون سفر دورودرازی را در جهان آغاز کرده و قهوه به نوشیدنی محبوب مردم بسیاری از کشورها تبدیل شده است. نوشته‌ی حاضر درباره‌ی تاریخچه‌ی این گیاه نکات جالبی دارد و در کنار حضور این دانه در سراسر جهان، به ورود قهوه به ایران و محبوبیت آن در کشورمان نیز می‌پردازد.

به گزارش اخبار روزانه‌ی کشاورزی، قهوه نخستین بار به‌صورت خودرو در ارتفاعات طبیعی کشور اتیوپی رشد کرد و قبایل محلی دانه‌های آن را می‌جویدند یا آن را با چربی‌های حیوانی مخلوط می‌کردند تا انرژی بیشتری بگیرند. با گذشت زمان درخت قهوه‌ی عربیکا در این منطقه اهلی شد، اما مصرف میوه‌ی آن بیشتر جنبه‌ی مذهبی و سنتی داشت و راهبان برای بیداری در عبادت‌های شبانه آن را مصرف می‌کردند.

گسترش کشت قهوه در قاره‌ی آفریقا
نخستین بار در قرن 15 میلادی قهوه ازطریق بازرگانان به یمن منتقل شد، اما در خود آفریقا، به‌ویژه در مناطق کوهستانی اتیوپی، همچنان به‌صورت محلی کشت می‌شد. در دوران استعمارِ اروپایی‌ها، قدرت‌هایی مانند بریتانیا کشت قهوه را در شرق و مرکز آفریقا توسعه دادند. آنها کشت تجاری قهوه را در اواخر قرن 19 در کنیا آغاز کردند. مناطق نایروبی و نیری مناسب‌ترین اقلیم را برای پرورش قهوه داشتند.
قهوه‌ی روبوستا که به‌صورت بومی در جنگل‌های غربی اوگاندا رشد می‌کرد نیز در دوران استعمار به‌طور گسترده‌تری کشت شد. فرانسوی‌ها و بلژیکی‌ها هم کشت قهوه‌ی عربیکا را در رواندا و بروندی توسعه دادند.
در این دوره اغلب کشاورزان آفریقایی مجبور بودند بدون دریافت سود مناسب، برای قدرت‌های استعماری قهوه تولید کنند.
اما پس از استقلال کشورهای آفریقایی دولت‌ها تلاش کردند کنترل تولید قهوه را به کشاورزان محلی بازگردانند. با تأسیس تعاونی‌های محلی، فروش مستقیم و صادرات توسط خود کشاورزان انجام شد و سود حاصل از آن نیز برای آنان بیشتر شد.
امروزه آفریقا یکی از مهم‌ترین مناطق تولید قهوه در جهان است. در اتیوپی قهوه‌ی عربیکا و ارگانیک، در کنیا عربیکا با اسیدیته‌ی روشن و طعم توت، در اوگاندا قهوه‌ی روبوستا و در رواندا و بروندی قهره‌های تخصصی و شیرین تولید می‌شود. بسیاری از برندهای جهانی قهوه، دانه‌های خاص آفریقایی را از کشاورزان خریداری می‌کنند.
قهوه در فرهنگی امروزی مردم اتیوپی بسیار مهم است و مراسم سنتی دم کردن قهوه از بخش‌های اصلی مهمانی‌ها و مناسبت‌ها در این کشور است. به‌جز کشورهایی که نام آنها در بالا ذکر شد، در تانزانیا، مالاوی، ساحل عاج، غنا، توگو، نیجریه، گینه، لیریا، سرالئون، کنگو، کامرون، آنگولا، جمهوری آفریقای مرکزی، زامبیا، زیمبابوه، موزامبیک و سوازیلند نیز قهوه تولید می‌شود.

ورود قهوه به برزیل و تاریخچه‌ی کشت آن
در اوائل قرن 18 میلادی، کشت گسترده‌ی قهوه بیشتر به یمن، هند و مناطق مستعمره‌ی هلند و فرانسه در آسیا و کارائیب محدود بود. اما پرتغالی‌ها که حاکم مستعمره‌ی برزیل بودند، قهوه را به این کشور آوردند تا در تجارت جهانی این میوه سهمی داشته باشند. در سال 1727 دولت پرتغال مردی به نام فرانسیسکو دی ملو پالتا را به‌ظاهر برای حل یک اختلاف مرزی به گویان مستعمره‌ی فرانسه فرستاد، اما مأموریت اصلی او قاچاق دانه‌های قهوه از این مستعمره به برزیل بود.
او در ابتدا دانه‌های قهوه را در منطقه‌ای به نام پارای شمالی کاشت و کاشت قهوه به‌تدریج در ریودوژانیرو، سائوپائولو و میناس گرایس نیز آغاز شد. شرایط آب‌وهوایی مناسب و زمین‌های وسیع، سبب شد که بزریل به‌سرعت به ابرقدرت تولید قهوه در جهان تبدیل شود.
این کشور از قرن نوزدهم بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی قهوه‌ی جهان بوده و همچنان این مقام را حفظ کرده است. از دهه‌ی 1830 به این سو، قهوه 70 تا 80 درصد صادرات برزیل را تشکیل می‌دهد. درآمد حاصل از تجارت قهوه سبب توسعه‌ی بانک‌ها، ساخت راه‌آهن و بهبود زیرساخت‌ها در ایالت‌های جنوبی این کشور شد و طبقه‌ی سرمایه‌دار و زمین‌دار جدیدی در این کشور به وجود آمد که به «بارون‌های قهوه» شهرت داشتند و در اقتصاد و سیاست برزیل نقش مهمی پیدا کردند.
اما این رشد اقتصادی، تا سال 1888 که برده‌داری لغو شد، صدها هزار برده‌ی آفریقایی را در شرایط غیرانسانی و سختی قرار داد. پس از پایان برده‌داری دولت برزیل نیروی کار را ازطریق مهاجرت تشویقی یا اجباری از اروپا تأمین کرد.
قهوه بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی روزمره و مناسبات اجتماعی مردم برزیل است و زمان خوردن قهوه به‌عنوان زمانی برای استراحت و گفت‌وگو شناخته می‌شود. قهوه در روستاها و شهرهای کوچک برزیل همراه شیرینی‌های محلی مانند پائو دِ کیجو (نان پنیر برزیلی) مصرف می‌شود.

ورود قهوه به گواتمالا
مبلغان مذهبی نخستین بار در قرن 18 میلادی قهوه را به گواتمالا وارد کردند که در ابتدا به‌عنوان گیاهی زینتی در صومعه‌ها کشت می‌شد، اما از اواسط قرن 19 میلادی به‌صورت گسترده و تجاری در این کشور کاشته شد. در دوران استعمار اسپانیا دولت گواتمالا زمین‌های زیادی را به کشت قهوه اختصاص داد و این گیاه خیلی زود به مهم‌ترین محصول صادراتی این کشور تبدیل شد.
مناطقی مانند آنتیگوآ، هوی‌هوی‌تنانگو و آتیتلان از معروف‌ترین مناطق قهوه‌خیز گواتمالا هستند. قهوه‌های گوتمالایی طعم‌های معتدل، میوه‌ای و شکلاتی دارند.

مناطق قهوه‌خیز آمریکای مرکزی و جنوبی
در آمریکای مرکزی علاوه‌بر گواتمالا، قهوه در کشورهای السالوادور، هندوراس، نیکاراگوئه، کاستاریکا و پاناما نیز تولید می‌شود. قهوه‌ی تولیدشده در این کشورها به دلیل داشتن ارتفاعات بالا و خاک آتشفشانی، کیفیت بالایی دارد و عمدتاً قهوه‌ی عربیکا است.
در آمریکای جنوبی نیز علاوه‌بر برزیل در کشورهای کلمبیا، پرو، اموادور، بولیوی، ونزوئلا، گویان و سورینام نیز قهوه تولید می‌شود.

داستان قهوه در ایالات متحده‌ی آمریکا
قهوه را مهاجران اروپایی در قرن 17 و 18 به مستعمره‌های آمریکای شمالی بردند. در آن زمان چای نوشیدنی اصلی مردم آمریکا بود و قهوه محبوبیت چندانی نداشت. انقلابیون آمریکایی در سال 1773 در اعتراض به مالیات‌های بریتانیا، محموله‌های چای انگلیسی را به دریا ریختند و از آن پس نوشیدن قهوه به‌عنوان یک نوشیدنی میهن‌پرستانه در این کشور رایج شد.
در قرن 19 میلادی و همزمان با جنگ‌های داخلی آمریکا، قهوه به نوشیدنی روزانه‌ی سربازان تبدیل شد و ارتش دانه‌های خام قهوه را به سربازان می‌داد تا خودشان آن را تفت دهند و دم کنند.
در قرن بیستم شرکت‌هایی مانند مکس‌وِل هاوس و فولگرز، به تولید قهوه‌ی بسته‌بندی شده و آماده روی آوردند و در زمان جنگ جهانی اول و دوم قهوه‌ی‌ فوری نوشیدنی محبوب سربازان آمریکایی بود.
اما از دهه‌ی 1970 به این سو، موج علاقه به قهوه‌ی تازه‌دم و اسپرسو در آمریکا شکل گرفت و انقلاب کافی‌شاپ‌ها آغاز شد. با تأسیس شرکت استارباکس در سال 1971 در سیاتل، فرهنگ قهوه‌نوشی آمریکایی در سراسر جهان گسترش یافت.
امروزه آمریکا یکی از بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان قهوه در دنیاست و مردم آمریکا به‌طور متوسط روزانه 3 فنجان قهوه می‌نوشند.

تاریخچه‌ی قهوه در قاره‌ی آسیا
قهوه در قرون وسطی ابتدا از شبه‌جزیره‌ی عربستان (یمن) به قاره‌ی آسیا راه پیدا کرد. دانه‌های قهوه از بندر موکا در یمن با کشتی به بنادر هند، ایران، عثمانی و جنوب شرق آسیا صادر می‌شد. راهبان صوفی یمنی برای بیداری در مراسم دعای شبانه قهوه می‌نوشیدند و نقش مهمی در گسترش قهوه در جهان اسلام و کل قاره‌ی آسیا داشتند. قهوه در قرن 17 میلادی ازطریق یمن به هند، ایران، اندونزی و عثمانی رسید.

قهوه در ایران
قهوه در دوران صفویه ازطریق یمن، مکه و عثمانی به ایران وارد شد و در ابتدا در شهرهای مذهبی مانند مشهد، اصفهان، تبریز و قزوین رواج یافت. در ابتدا قهوه‌خانه‌ها برای پذیرایی زائران، بازرگانان و علما به وجود آمدن، اما بعدها به مکان‌های عمومی برای گفت‌وگو، شعرخوانی، نقالی و سرگرمی تبدیل شدند.
ارامنه‌ی جلفا در اصفهان پس از کوچ اجباری در دوران شاه عباس اول، به‌سرعت به قدرتمندترین گروه‌های بازرگانی ایران تبدیل شدند. آنها شبکه‌ی بین‌المللی تجارتی را در اختیار داشتند که شامل عثمانی، هندوستان، اروپا و دریای سرخ می‌شد. ارامنه ازطریق بنادر جنوب ایران مانند بندرعباس و بصره، و همچنین از راه‌های زمینی از عثمانی و شام قهوه را به ایران وارد می‌کردند.
ارامنه علاوه‌بر نقش مهمی که در واردات قهوه به ایران داشتند، نمایندگانی نیز در مراکش، فرانسه و ایتالیا داشتند و طبق اسناد تاریخی، ارامنه‌ی جلفا نخستین کسانی بودند که قهوه را به اروپای شرقی نیز صادر کردند.
قهوه‌خانه‌ها در دوران صفوی در شهرهایی مانند اصفهان، تبریز، شیراز و قزوین گسترش پیدا کردند و به محل گردهمایی مردم از اقشار مختلف جامعه تبدیل شدند. نقالی و شاهنامه‌خوانی و اجرای موسیقی سنتی از برنامه‌های رایج در قهوه‌خانه‌ها بود و گاهی اوقات هم مناظره‌های فلسفی و دینی در قهوه‌خانه‌ها برگزار می‌شد.
در دوره‌ی قاجار، قهوه به‌مرور جای خود را به چای داد؛ چون چای از قهوه ارزان‌تر بود و تهیه‌ی آن برای دولت ساده‌تر بود.
در دهه‌های اخیر با گسترش فرهنگ جهانی قهوه، مصرف آن دوباره در ایران افزایش یافته است و کافی‌شاپ‌های زیادی در شهرهای بزرگ به وجود آمده‌اند. ایرانیان امروزه مشتری قهوه‌ی ترک، اسپرسو و قهوه‌های فوری هستند، اما چای هنوز محبوب‌ترین نوشیدنی گرم در میان عموم مردم ایران است.
اما سرو قهوه در مراسم عزاداری و ختم در ایران رسمی دیرینه است. قهوه از دیرباز به‌عنوان یک نوشیدنی گرم و انرژی‌زا نمادی از همدلی و احترام به خانواده‌های داغ‌دیده بود. در مراسم عزاداری محرم نیز قهوه به‌صورت سنتی تهیه شده و بین حاضران توزیع می‌شد.
امروزه در مراسم مذهبی بیشتر قهوه‌ی ترک سرو می‌شود. قهوه‌ی نذری یزد که در ماه‌های محرم و صفر در تکیه‌ها سرو می‌شود، معمولاً قهوه‌ی ترک یا عربیکاست که همراه هل، دارچین، میخک و گاهی زنجبیل دم می‌شود و با شکر یا خرما ترکیب می‌شود تا طعمی شیرین و مقوی پیدا کند. قهوه در مراسم عزاداری نشانه‌ی احترام و ارادت به امام حسین (ع) است و نوشیدن آن با ذکر و دعا همراه است.

قهوه چگونه به قاره‌ی اروپا رفت
اروپاییان ازطریق تجارت با امپراتوری عثمانی و بازدید از قاهره و استانبول با قهوه آشنا شدند. ونیز ایتالیا از اولین شهرهای اروپایی بود که در قرن 16 قهوه به آن وارد شد. تاجران ونیزی که از شرق کالاهایی را به اروپا می‌آوردند، قهوه را به این شهر وارد کردند. قهوه در ابتدا کالایی گران و دارویحسوب می‌شد و اپزشکان و شراف از آن استفاده می‌کردند. در قرن 17 میلادی قهوه به انگلستان، فرانسه، آلمان، هلند و اتریش نیز وارد شد. در ابتدا برخی از مسیحیان قهوه را نوشیدنی مسلمانان می‌دانستند و آن را حرام یا شیطانی تلقی می‌کردند. اما پاپ کلمنت هفتم پس از نوشیدن قهوه این حرام بودن را ملغی کرد.
کافی‌شاپ‌های اروپایی در قرن 17 و 18 در لندن، پاریس و وین به مرکز تجمع نویسندگان، فیلسوفان، رروشنفکران و تاجران تبدیل شدند و در اروپا آنها را مدرسه‌های بی‌دیوار می‌نامیدند. در دوران استعمار کشورهایی مانند هلند، فرانسه، اسپانیا و پرتغال دانه‌های قهوه را به مستعمرات خود در آسیا، آفریقا و آمریکای لاتین بردند و این کار سبب شد اروپا کنترل تجارت قهوه‌ی دنیا را به دست بگیرد.
امروزه کشورهای فنلاند، نروژ، ایسلند، دانمارک، هلند، سوئد، سوئیس، بلژیک، لوگزامبورگ و اتریش بیشترین مصرف سرانه‌ی قهوه را در قاره‌ی اروپا دارند.

قهوه چگونه به اقیانوسیه راه یافت
در قرن 19 میلادی مهاجران اروپایی قهوه را با خود به استرالیا بردند که درابتدا به‌عنوان محصولی زراعی موفق نبود. اما در سال‌های اخیر (قرن 21) قهوه در مناطقی از کوئینزلند و نیوساوت‌ولز رشد کرده است؛ با این حال استرالیا بیشتر مصرف‌کننده‌ی قهوه است تا تولید‌کننده‌ی آن.
در اوائل قرن 20 میلادی قهوه به‌عنوان یک محصول کشاورزی احتمالاً از کشور جامائیکا به گینه‌ی نو راه یافت. شرایط اقلیمی کوهستانی این منطقه برای رشد قهوه مناسب بود. قهوه در برخی دیگر از جزایر اقیانوسیه مانند فیجی، وانواتوا، ساموآ و تونگا نیز به‌صورت محدود کشت می‌شود.
امروزه قهوه‌‌نوشی در استرالیا بخشی از سبک زندگی روزمره است و قهوه‌ی بیرون‌بر بسیار رایج است.

ادامه مطلب
پیام ما

آموزش

راهنمای جامع بودجه‌بندی مزرعه: از تئوری تا عمل

آیا می‌دانید تفاوت بودجه جریان نقدی با بودجه سرمایه‌ای در مدیریت مزرعه چیست؟ یا چگونه یک بودجه انعطاف‌پذیر می‌تواند در برابر نوسانات بازار از عملیات کشاورزی شما محافظت کند؟ در کشاورزی مدرن، آشنایی با انواع مختلف بودجه‌بندی و کاربردهای استراتژیک آن‌ها، تفاوت میان یک مدیر منفعل و یک کشاورز پیشرو را مشخص می‌سازد.

منتشر شده

در

پایگاه خبری داوان نیوز: مدیریت مالی موفق، ستون فقرات هر کسب‌وکار کشاورزی پایدار است. در دنیای پرچالش کشاورزی که با نوسانات بازار، تغییرات آب‌وهوایی و ریسک‌های تولید مواجه است، بودجه‌بندی دقیق نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت بقاست.

به گزارش داوان نیوز، بودجه‌بندی مزرعه یکی از ارکان اساسی مدیریت موفق کشاورزی محسوب می‌شود. این مقاله به بررسی سیستماتیک انواع بودجه‌های مزرعه، طبقه‌بندی‌ها، کاربردها و اهمیت آن‌ها در تصمیم‌گیری‌های مالی می‌پردازد. با تشریح چهار معیار اصلی طبقه‌بندی بودجه‌ها و ارائه مثال‌های کاربردی، این راهنما به کشاورزان کمک می‌کند تا ابزارهای مناسب برنامه‌ریزی مالی را برای عملیات خود انتخاب کنند.

تصور کنید قصد دارید به یک سفر جاده‌ای بروید. آیا بدون نقشه، بدون تخمین هزینه سوخت و بدون برنامه‌ریزی برای محل اقامت و غذا سفر می‌کنید؟ مسلماً خیر. موفقیت در کشاورزی نیز مستلزم برنامه‌ریزی دقیق مالی است. بودجه مزرعه در واقع نقشه راه مالی کشاورزان است؛ ابزاری سیستماتیک برای تخمین درآمد، هزینه‌ها و سودآوری عملیات کشاورزی. این ابزارها در انواع مختلفی طراحی شده‌اند تا نیازهای مدیریتی متنوع و سناریوهای تصمیم‌گیری روزانه کشاورزان را پوشش دهند.

درک طبقه‌بندی بودجه‌های مزرعه
همه بودجه‌های مزرعه یکسان نیستند. این بودجه‌ها بر اساس چهار معیار اصلی دسته‌بندی می‌شوند:
1. ماهیت و دامنه
2. ظرفیت یا انعطاف‌پذیری
3. دوره زمانی
4. عملکرد

این سیستم طبقه‌بندی به کشاورزان کمک می‌کند تا مناسب‌ترین ابزار بودجه‌بندی را برای شرایط خاص خود انتخاب کنند.

۱. طبقه‌بندی بر اساس ماهیت و دامنه

بودجه کل مزرعه
این بودجه یک دید کلی و جامع از کل عملیات کشاورزی ارائه می‌دهد. تمامی فعالیت‌ها، منابع و شرکت‌های موجود در مزرعه به عنوان یک واحد اقتصادی یکپارچه در نظر گرفته می‌شوند. این رویکرد تمام جریان‌های درآمدی (از محصولات، دام و فعالیت‌های ارزش افزوده) و کلیه هزینه‌های مرتبط را پوشش می‌دهد.

کاربرد: هنگام اتخاذ تصمیمات استراتژیک که بر کل عملیات تأثیر می‌گذارند، مانند تغییر ترکیب محصولات یا توسعه بخش دامداری.

بودجه‌های جزئی
این بودجه‌ها بر تغییرات خاص یا اضافات در عملیات موجود متمرکز هستند و تنها بخش‌های متأثر از تغییر پیشنهادی را تحلیل می‌کنند.

کاربرد: ارزیابی تصمیمات تدریجی مانند سرمایه‌گذاری در سیستم آبیاری جدید یا افزودن یک فعالیت جانبی کوچک.

۲. طبقه‌بندی بر اساس ظرفیت یا انعطاف‌پذیری

بودجه‌های ثابت
این بودجه‌ها بر اساس فرض ثابت ماندن پارامترهای خاصی مانند سطح تولید، هزینه‌های ورودی و قیمت‌های بازار در طول دوره برنامه‌ریزی عمل می‌کنند.

کاربرد: شرایط با ثبات بازار یا هنگام وجود قراردادهای تضمین‌شده قیمت.

بودجه‌های انعطاف‌پذیر
با توجه به ذات پرعدم قطعیت کشاورزی، این بودجه‌ها سناریوهای متعددی را بر اساس سطوح مختلف تولید، هزینه‌های متغیر و قیمت‌های احتمالی بازار در نظر می‌گیرند.

کاربرد: بازارهای بی‌ثبات یا محصولات وابسته به شرایط آب و هوایی.

۳. طبقه‌بندی بر اساس دوره زمانی

بودجه‌های سالانه
یک سال تولیدی (معمولاً مطابق با چرخه کشاورزی) را پوشش می‌دهند.

کاربرد: برنامه‌ریزی عملیات سالانه و اخذ وام‌های کوتاه‌مدت.

بودجه‌های بلندمدت
دوره‌های ۳ تا ۱۰ ساله یا بیشتر را در بر می‌گیرند.

کاربرد: تصمیمات سرمایه‌بر مانند خرید زمین، ساخت تأسیسات یا سرمایه‌گذاری در ماشین‌آلات اصلی.

۴. طبقه‌بندی بر اساس عملکرد

بودجه‌های جریان نقدی
ورود و خروج پول نقد در عملیات مزرعه را پیگیری می‌کنند و بر مدیریت نقدینگی تمرکز دارند.

کاربرد: مدیریت نیازهای نقدی فصلی در کشاورزی.

بودجه‌های سازمانی
بر اجزای منفرد عملیات (محصولات خاص، انواع دام) تمرکز کرده و هر بخش را به عنوان یک واحد تجاری جداگانه تحلیل می‌کنند.

کاربرد: مقایسه سودآوری بخش‌های مختلف مزرعه.

بودجه‌های سرمایه‌ای
سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت در دارایی‌های ثابت را ارزیابی می‌کنند.

کاربرد: تحلیل بازده سرمایه‌گذاری‌های بزرگ با استفاده از تکنیک‌هایی مانند محاسبه ارزش فعلی خالص.

کاربردهای عملی در مدیریت مزرعه
کشاورزان موفق از ترکیب هوشمندانه انواع بودجه استفاده می‌کنند:
– برای وام‌گیری: ارائه بودجه جریان نقدی سالانه به بانک‌ها
– برای توسعه: استفاده از بودجه کل مزرعه برای تحلیل جامع
– برای تصمیمات روزانه: بهره‌گیری از بودجه‌های جزئی برای تحلیل‌های متمرکز

فناوری و بودجه‌بندی مدرن
نرم‌افزارهای مدیریت مزرعه، فرآیند بودجه‌بندی را با قابلیت‌های زیر متحول کرده‌اند:
– به‌روزرسانی خودکار بر اساس داده‌های واقعی
– تولید سناریوهای مختلف
– ارائه تحلیل‌های مالی بلادرنگ

جمع‌بندی و پیشنهادات
تصویر کامل مالی: تکیه بر تنها یک نوع بودجه، مانند بررسی مسیر سفر تنها با نگاه کردن به یک بخش از نقشه است. ترکیب بودجه کل مزرعه (دید کلی)، بودجه جریان نقدی (مدیریت نقدینگی) و بودجه‌های جزئی (تحلیل تغییرات) تصویر جامع‌تری از سلامت مالی ارائه می‌دهد.

برای کشاورز تازه‌کار: بودجه‌های سالانه و جریان نقدی بیشترین ارزش را دارند، زیرا به مدیریت چالش‌های اولیه نقدینگی و برنامه‌ریزی عملیاتی پایه کمک می‌کنند. با گسترش عملیات، افزودن بودجه‌های سازمانی و بلندمدت ضروری می‌شود.

بودجه‌بندی مؤثر، کشاورزان را از رانندگانی که بی‌هدف در جاده‌های مالی حرکت می‌کنند، به مسافرانی هوشمند با نقشه‌ای دقیق تبدیل می‌کند که می‌دانند به کجا می‌روند، چگونه به مقصد برسند و منابع خود را در طول سفر چگونه مدیریت کنند.

ادامه مطلب

دانستنی ها

شاخص‌های رسیدگی و مراقبت‌های برداشت: کتابی برای ۳۱ میوه ایران

برای پاسخ به چالش مهم «برداشت به‌موقع و حفظ کیفیت میوه‌ها»، کتاب تخصصی «شاخص‌های رسیدگی و مراقبت‌های برداشت» توسط موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی منتشر شد. این کتاب با همکاری پژوهشکده مرکبات، معیارهای دقیق رسیدگی و روش‌های نوین برداشت را برای باغداران و کارشناسان تشریح می‌کند.

منتشر شده

در

پایگاه خبری داوان نیوز: موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، کتاب تخصصی “شاخص‌های رسیدگی و مراقبت‌های برداشت” را منتشر کرد. بخش‌های کلیدی این اثر با مشارکت اعضای هیأت علمی پژوهشکده مرکبات و میوه‌های نیمه‌گرمسیری تدوین شده و راهکارهای عملی برای کاهش ضایعات و افزایش کیفیت محصولات باغی ارائه می‌دهد.

به گزارش خبرنگار ما، کتاب «شاخص‌های رسیدگی و مراقبت‌های برداشت» به‌تازگی توسط موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی منتشر شد. این اثر تخصصی در ۵۱۶ صفحه و هفت فصل، با همکاری متخصصان موسسه تحقیقات علوم باغبانی و پژوهشکده مرکبات و میوه‌های نیمه‌گرمسیری تألیف شده است.

بر اساس این گزارش، فصول مربوط به پرتقال و نارنگی توسط دکتر جواد فتاحی‌مقدم و بخش انار توسط دکتر محمدرضا وظیفه‌شناس، از اعضای هیأت علمی پژوهشکده مرکبات و میوه‌های نیمه‌گرمسیری، تهیه و تدوین شده است.

این کتاب به یکی از چالش‌های اصلی بخش باغبانی کشور می‌پردازد و شاخص‌های دقیق رسیدگی برای ۳۱ نوع میوه مهم ایران را معرفی می‌کند. مباحث آن از پیامدهای برداشت زودهنگام و دیرهنگام آغاز شده و تا اصول انتخاب ابزار مناسب، روش‌های بهداشتی، جمع‌آوری، بسته‌بندی اولیه و استانداردهای کیفی متناسب با مصارف مختلف (تازه‌خوری، فرآوری و صادرات) را پوشش می‌دهد.

در معرفی این کتاب آمده است: «در کشاورزی مدرن، دقت در زمان‌بندی برداشت و به‌کارگیری روش‌های درست مراقبت پس از برداشت، نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ کیفیت و کاهش تلفات محصول دارد. این مجموعه که تلفیقی از آخرین یافته‌های علمی و تجربیات عملی است، با ارائه راهکارهای کاربردی و روش‌های برداشت با کمترین آسیب، راهنمای مناسبی برای باغداران، کارشناسان، دانشجویان و فعالان صنایع تبدیلی محسوب می‌شود.»

انتشار این کتاب گامی مؤثر در راستای افزایش بهره‌وری، کاهش ضایعات و ارتقای کیفیت محصولات باغی کشور از مزرعه تا بازار ارزیابی می‌شود.

ادامه مطلب

دانستنی ها

لایبنیتس DSMZ، قارچ‌های بیماری‌زا را در دسترس محققان قرار می گیرد

موسسه لایبنیتس آلمان DSMZ مجموعه میکروارگانیسم‌ها و کشت‌های سلولی آلمان، قارچ‌های بیماری‌زایی را که در “لیست پاتوژن‌های قارچی دارای اولویت سازمان بهداشت جهانی” قرار دارند، در اختیار جامعه تحقیقاتی جهانی قرار می‌دهد. 

منتشر شده

در

پایگاه خبری داوان نیوز: موسسه لایبنیتس آلمان DSMZ قارچ‌های فهرست شده توسط سازمان بهداشت جهانی را در دسترس محققان در سراسر جهان قرار می‌دهد.

به گزارش خبرنگار داوان نیوز، موسسه لایبنیتس DSMZ – مجموعه میکروارگانیسم‌ها و کشت‌های سلولی آلمان، قارچ‌های بیماری‌زایی را که در “لیست پاتوژن‌های قارچی دارای اولویت سازمان بهداشت جهانی” قرار دارند، در اختیار جامعه تحقیقاتی جهانی قرار می‌دهد. این قارچ‌ها تهدیدی رو به رشد برای سلامت انسان هستند زیرا بسیاری از آنها حساسیت کمتری به داروهای ضد قارچی رایج (ضد قارچ‌ها) نشان می‌دهند و درمان این عفونت‌ها را به طور فزاینده‌ای دشوار می‌کنند. در نتیجه، قارچ‌های مقاوم به دارو تمرکز اصلی تلاش‌های بین‌المللی برای توسعه استراتژی‌های درمانی جدید هستند. در پاسخ به این چالش، DSMZ مجموعه‌ای نماینده از قارچ‌ها و مخمرها را از مجموعه خود که هر سه گروه اولویت‌دار سازمان بهداشت جهانی را پوشش می‌دهد، جمع‌آوری کرده و سویه‌های منتخب را در زیست‌سنجی‌های اولیه در برابر داروهای ضد قارچ رایج آزمایش کرده است.

افزایش مقاومت قارچی به عنوان یک چالش جهانی
عفونت‌های قارچی تهاجمی در سراسر جهان، به ویژه در افراد دارای نقص ایمنی، در حال افزایش است. در عین حال، عفونت‌های قارچی به طور فزاینده‌ای به عنوان عفونت‌های همزمان با باکتری‌ها و ویروس‌ها یا به عنوان عفونت‌های ثانویه مشاهده می‌شوند، همانطور که در طول همه‌گیری SARS-CoV-2 مشاهده شد. دکتر سابین گرونو، متصدی مجموعه باکتری‌های بیماری‌زا در DSMZ، توضیح می‌دهد: “اهمیت عفونت‌های قارچی اغلب دست کم گرفته می‌شود یا خیلی دیر تشخیص داده می‌شوند، حتی اگر بتوانند با عوارض و مرگ و میر بالا همراه باشند.” دکتر گرونو ادامه می‌دهد: “لیست سازمان بهداشت جهانی به وضوح نیاز فوری به اقدام در این زمینه را نشان می‌دهد.”

ایزوله‌های قارچی برای تحقیق و توسعه
سویه‌های قارچی که اکنون توسط DSMZ گردآوری شده‌اند، دقیقاً همان پاتوژن‌هایی را نشان می‌دهند که به طور فزاینده‌ای در عمل پزشکی در سراسر جهان مشکل‌ساز هستند. این چالش به ویژه در مورد مخمرها برجسته‌تر است: بسیاری از گونه‌ها در زیر میکروسکوپ بسیار شبیه به هم به نظر می‌رسند، اما از نظر خواص، از جمله حساسیت یا مقاومت در برابر داروهای ضد قارچی خاص، تفاوت‌های اساسی دارند. برای رفع این پیچیدگی، ایزوله‌های طبقه‌بندی‌شده طبقه‌بندی‌شده در برابر عوامل ضد قارچی مختلف آزمایش شدند تا نشانه‌های اولیه حساسیت یا مقاومت آنها به دست آید.

این داده‌ها به همراه سویه‌ها در دسترس جامعه تحقیقاتی بین‌المللی قرار می‌گیرند. دکتر آندری یورکوف، متصدی مجموعه و متخصص طبقه‌بندی مخمرها، تأکید می‌کند: «مجموعه قارچ‌ها و مخمرهای ما تخصص دیرینه‌ای در زمینه کار با قارچ‌های بیماری‌زای انسانی دارد.» دکتر یورکوف می‌افزاید: «این شامل تخصص شناخته‌شده در طبقه‌بندی، سیستماتیک و طبقه‌بندی گروه‌های پرخطر است که پایه و اساس محکمی را برای تأمین هدفمند عوامل بیماری‌زای مرتبط برای تحقیق، تشخیص و توسعه دارو فراهم می‌کند.»

کمک DSMZ به تحقیقات بهداشت جهانی
پروفسور دکتر ایوان مست، رئیس دپارتمان منابع زیستی DSMZ برای تحقیقات اقتصاد زیستی و سلامت، نتیجه‌گیری می‌کند: «با ارائه عوامل بیماری‌زای قارچی اولویت‌دار سازمان بهداشت جهانی، DSMZ موسسه لایب‌نیتس سهم مهمی در تحقیقات بین‌المللی عفونت و دارو دارد.»

«همانطور که در حال حاضر برای عوامل بیماری‌زای باکتریایی اولویت‌دار صادق است، DSMZ نیز برای انعکاس تحولات جاری در الگوهای بیماری‌زایی و مقاومت، به ذخایر جدید بخش بالینی متکی است.» مروری بر سویه‌های قارچی از «لیست عوامل بیماری‌زای قارچی اولویت‌دار سازمان بهداشت جهانی» که در DSMZ موجود است، به صورت آنلاین در آدرس https://www.dsmz.de/collection/catalogue/microorganisms/special-groups-of-organisms/who-priority-pathogens-list قابل دسترسی است.

درباره موسسه لایب نیتز DSMZ
مجموعه میکروارگانیسم‌ها و کشت‌های سلولی موسسه لایب نیتز DSMZ-آلمان، متنوع‌ترین مجموعه منابع بیولوژیکی جهان (باکتری‌ها، آرکی‌ها، آغازیان، مخمرها، قارچ‌ها، باکتریوفاژها، ویروس‌های گیاهی، DNA ژنومی باکتریایی و همچنین رده‌های سلولی انسانی و حیوانی) است. میکروارگانیسم‌ها و کشت‌های سلولی در DSMZ جمع‌آوری، بررسی و بایگانی می‌شوند. DSMZ به عنوان یکی از موسسات انجمن لایب نیتز، با خدمات علمی گسترده و منابع بیولوژیکی خود، از سال ۱۹۶۹ شریک جهانی تحقیقات، علم و صنعت بوده است. DSMZ اولین مجموعه ثبت شده در اروپا (مقررات (EU) شماره ۵۱۱/۲۰۱۴) بود و طبق استاندارد کیفیت ISO ۹۰۰۱:۲۰۱۵ گواهی شده است. به عنوان یک مخزن ثبت اختراع، تنها امکان در آلمان برای ذخیره مواد بیولوژیکی مطابق با الزامات پیمان بوداپست را ارائه می‌دهد. علاوه بر خدمات علمی، تحقیقات دومین رکن DSMZ است. این مؤسسه که در پردیس علوم برانشویگ-جنوب واقع شده است، بیش از ۹۲۵۰۰ منبع زیستی را در خود جای داده و تقریباً ۲۳۰ کارمند دارد. www.dsmz.de

انجمن لایبنیز
انجمن لایبنیز ۹۶ مؤسسه تحقیقاتی مستقل را که از علوم طبیعی، مهندسی و محیط زیست گرفته تا اقتصاد، علوم فضایی و اجتماعی و علوم انسانی را در بر می‌گیرد، به هم متصل می‌کند. مؤسسات لایبنیز به مسائلی با اهمیت اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی می‌پردازند. آنها تحقیقات پایه و کاربردی، از جمله در اتحادهای تحقیقاتی بین رشته‌ای لایبنیز، انجام می‌دهند، زیرساخت‌های علمی را حفظ می‌کنند و خدمات مبتنی بر تحقیق ارائه می‌دهند. انجمن لایبنیز حوزه‌های تمرکز برای انتقال دانش، به ویژه با موزه‌های تحقیقاتی لایبنیز را شناسایی می‌کند. این انجمن به سیاست‌گذاران، علم، صنعت و عموم مردم مشاوره و اطلاع‌رسانی می‌کند. مؤسسات لایبنیز به طور فشرده با دانشگاه‌ها – از جمله در قالب Leibniz ScienceCampi – و همچنین با صنعت و سایر شرکا در داخل و خارج از کشور همکاری می‌کنند. آنها مشمول یک رویه ارزیابی شفاف و مستقل هستند. به دلیل اهمیت آنها برای کل کشور، مؤسسات انجمن لایب نیتس به طور مشترک توسط دولت‌های مرکزی و منطقه‌ای آلمان تأمین مالی می‌شوند. مؤسسات لایب نیتس حدود ۲۱۴۰۰ نفر، از جمله ۱۲۱۷۰ محقق را استخدام می‌کنند. حجم مالی آن بالغ بر ۲.۳ میلیارد یورو است.

ادامه مطلب
پیام ما

پرطرفدار

کلیه حقوق این پایگاه خبری متعلق به داوان‌نیوز است.