دانستنی ها
تاریخچه پنجاهقرنی موز: از گینه نو تا ایران
پایگاه خبری داوان نیوز: پژوهشهای باستانشناسی نشان میدهد که موز در حدود 5 هزار سال پیش از میلاد ابتدا در پاپوآ گینه نو اهلی شده و نشانههای کشت آن در لایههای باستانشناسی این منطقه وجود دارد. موز از این منطقه به سمت آسیا و جزایر اقیانوس آرام گسترش یافته است. تشخیص انواع موز از یکدیگر کار سختی نیست و با توجه به اندازه، رنگ، شکل و کاربرد غذایی انجام میشود. این میوه شامل انواع کاوندیش، پلانتین، موز قرمز، موز سیب و موز آبی است. در این نوشته نگاهی خواهیم داشت به انواع و تاریخچهی کشت این میوه در جهان و از این رهگذر به کشت محدود آن در ایران نیز خواهیم پرداخت.
به گزارش اخبار روزانه کشاورزی، اگرچه نخستین شواهد کشت موز اهلی به گینهی نو بازمیگردد، اما به دلیل ارتباطات فرهنگی این منطقه آسیای جنوب شرقی، گونههای موز به سمت آسیا و جزایر اقیانوس آرام گسترش یافته است.
موز در قارهی آسیا
در جنوب شرق آسیا (مالزی، اندونزی و فیلیپین) گونههای موز وحشی وجود داشت و مردم این مناطق از حدود 4 تا 5 هزار سال پیش شروع به اهلی کردن و پرورش موز کردهاند و موز علاوهبر خوراک، در آیینها و فرهنگ محلی این مناطق نیز جایگاه ویژهای داشته است.
از حدود 500 سال پیش از میلاد موز به هند نیز وارد شد. در متون سانسکریت به موز اشاره شده و در متون مذهبی هند نیز میوهای مقدس شمرده میشود.
شواهد تاریخی نشان میدهد که این میوه در دوران سلسلهی تانگ (قرن 7 تا 10 میلادی) به چین وارد شده است. این میوه ابتدا در جنوب چین کشت میشد که آبوهوای مرطوب و گرمی داشت. بازرگانان هندی و سریلانکایی موز را به سریلانکا، برمه و سپس به شرق آسیا بردند. قارهی آسیا نقشی حیاتی در اهلیسازی و تنوع موز داشته است.
امروزه هند با تولید سالانهی بیش از 40 میلیون تن موز، بزرگترین تولیدکنندهی این میوه در جهان است، اما بیشترین حجم تولیدات آن به مصرف داخلی میرسد. چین دومین تولیدکنندهی بزرگ موز در قارهی آسیات و کشورهای فیلیپین، اندونزی، ویتنام و تایلند در رتبههای بعدی تولید این میوه در آسیا قرار دارند.
موز چگونه به ایران رسید؟
این میوه احتمالاً در دوران ساسانیان یا اوائل دورهی اسلامی ازطریق هند و پاکستان به ایران منتقل شده است. در آثار ابوریحان بیرونی و ابنسینا نیز به خواص این میوه اشاره شده است.
شرایط آبوهوایی بیشتر مناطق ایران برای کشت موز مناسب نیست، چون موز برای رشد به آبوهوای گرمسیری نیاز دارد. با این حال در جنوب ایران (بهویژه سواحل دریای عمان و خلیج فارس) امکان کشت آن فراهم است. امروزه موز در چابهار، میناب، رودان، بندرعباس، جاسک و کنارک کشت محدودی دارد که بخشی از موز موردنیاز بازار ایران را تأمین میکند. اما بیشترین موز مصرف داخلی ایران ازطریق واردات موز از هند، پاکستان و اکوادور تأمین میشود.

موز در قارهی اروپا
موز بهطور طبیعی در اروپا کشت نمیشود، چون برای رشد به آبوهوای مرطوب و گرمسیری نیاز دارد. تنها ناحیه در خاک اروپا که موز در آن عمل میآید، جزایر قناری است. موز این منطقه کوچکتر و شیرینتر از موز کاوندیش معمولی است. بیشتر محصول موز این منطقه در اسپانیا مصرف میشود و بهصورت محدود به کشورهای دیگر اروپایی نیز صادر میشود. در پرتغال و اسپانیا هم موز بهصورت آزمایشی و گلخانهای در حجم محدودی تولید میشود و نقش تجاری مهمی ندارد.
اما اروپا از بزرگترین واردکنندگان موز جهان است و کشورهای آلمان، فرانسه، بریتانیا، ایتالیا و اسپایا بزرگترین واردکنندگان آن هستند. بیشتر موز وارداتی از اکوادور، کلمبیا، کاستاریکا و فیلیپین به اروپا وارد میشود.
موز در قارهی اقیانوسیه
همانطور که در ابتدا گفته شد، پاپوا گینهی نو قدیمیترین مرکز اهلیسازی موز بود و این میوه هنوز هم برای مصارف داخلی در این منطقه تولید میشود. در فیجی، ساموآ، تونگا و سایر جزایر اقیانوسیه نیز انواع موز شامل پلانتین و موزهای شیرین (کاوندیش و محلی) کشت میشود. در سواحل شمالی کوئینزلند استرالیا نیز موز برای مصرف داخلی کشت میشود. موز در قارهی اقیانوسیه منبع غذایی مهم و پایهای در رژیم غذایی محلی است و صادرات محدود آن درآمد ارزی جزایر کوچک این قاره محسوب میشود.
موز در قارهی آفریقا
موز را بازرگانان عرب احتمالاً در حدود قرن 6 میلادی از جنوب شرق آسیا و هند به شرق آفریقا بردند و این میوه در شرق و مرکز آفریقا بهویژه اوگاندا و رواندا به غذای اصلی مردم تبدیل شد. امروزه در بسیاری از مناطق استوایی قارهی آفریقا موز (بهخصوص نوع پلانتین) از پایههای اصلی تغذیه است. موز در این قاره نهتنها بهعنوان میوه، بلکه به شکلهای مختلف مثل پختنی، لهشده، سرخشده و حتی تخمیرشده و برای تهیهی نوشیدنیهای سنتی استفاده میشود.
انواع موزی که در این قاره عمل میآید شامل پلانتین، آبجو، موز محلی شرق آفریقا و کاوندیش است.
اوگاندا، تانزانیا، رواندا، کامرون، نیجریه، کنیا و غنا تولیدکنندگان مهم موز این قاره هستند که بیشترین محصولات آنها به مصرف داخلی میرسد.
موز در قارهی آمریکا
پرتغالیها و اسپانیاییها در قرن 15 و 16 میلادی موز را به قارهی آفریقا بردند. در قرن شانزدهم راهبان اسپانیایی این میوه را از جزایر قناری به هاییتی و جمهوری دومنیکن امروزی بردند و این میوه بهسرعت در کاراییب، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی گسترش یافت.
آبوهوای گرمسیری مستعمرات اسپانیا و پرتغال در آمریکای مرکزی و جنوبی برای کشت موز بسیار مناسب بود و موز تا قرن 18 میلادی به بخشی از رژیم غذایی محلی در کاراییب، بزریل، کلمبیا و ونزوئلا تبدیل شد.
این میوه در قرن 19 از کاراییب به ایالات متحده صادر شد. اولین واردات موز به آمریکا در 1804 اتفاق افتاد و از آن پس موز به کالای تجاری مهمی تبدیل شد. در همین دوران شرکتهای بزرگی برای گسترش کشت موز در هندوراس، کستاریکا و پاناما در ایلات متحده شکل گرفت که بعدها برندهای مشهور Chiquita و Dole را شکل دادند.

این میوه در قرن بیستم به مهمترین محصول صادراتی آمریکای مرکز تبدیل شد و همین موضوع سبب پیدایش اصطلاح «جمهوری موزی» شد، چون اقتصاد بسیاری از کشورهای کوچک این منطقه به موز وابسته شد که تحت نفوذ شرکتهای خارجی بودند.
امروزه اکوادور، کلمبیا، کاستاریکا، گواتمالا، هندوراس و برزیل تولیدکنندگان اصلی موز در قارهی آمریکا هستند. در ایالات متحده نیز در فلوریدا و هاوایی موز تولید میشود که برای مصرف داخلی استفاده میشود.
موز علاوهبر نقش تجاری، اهمیت ویژهای در فرهنگ و تغذیهی مردم آمریکای جنوبی دارد. این میوه سرشار از کربوهیدارتهای ساده است و ارنرژی سریع و در دسترسی فراهم میکند. به همین دلیل در بسیاری از مناطق روستایی و شهری آمریکای جنوبی از اجزای ثابت وعدههای روزانهی غذایی است. علاوه بر این موز منبع پتاسیم و حاوی ویتامینهای ب 6 و سی، فیبر غذایی و آنتیاکسیدان است. موز (و بهویژه نوع پختنی پلانتین) از غذاهای اصلی کشورهای استوایی آمریکای جنوبی مانند اکوادور، کلمبیا و ونزوئلا است.
گونههای پلانتین، کاوندیش، موز قرمز، موز سیب، موز آبی جاوایی و گونههای محلی موز در قارهی آمریکا کشت میشود.
انواع موز
تفاوت انواع موز بیش از هر چیز دررنگ پوست این میوه قابل شناسایی است. موز کاوندیش وقتی هنوز نارس است، پوست سبزی دارد که در هنگام رسیدن به زرد تبدیل میشود. موز پلانتین معمولاً سبز یا سبز تیره است و پس از رسیدن زرد یا سیاه میشود. موز قرمز همانطور که از نام آن پیداست، پوست قرمز یا ارغوانی و گوشت نارنجی ـ صورتی دارد. موز سیب یا مانزانو پوست زرد مایل به قرمز با تهرنگ نارنجی دارد و موز آبی (بلو جاوا) در زمان نارس بودن پوست آبی متمایل به نقرهای دارد و پس از رسیدن، رنگ آن به نقرهای تا خاکستری میرسد. موز کاوندیش بافتی نرم و شیرین دارد و بهصورت خام یا برای درست کردن شیرینی و دسر مصرف میشود. موز پلانتین بافتی سفت و نشاستهای دارد و بهصورت پخته، سرخشده یا کبابی استفاده میشود. موز قرمز که شیرین و کمی معطر است و موز سیب که شیرین با تهمزهی سیب یا توت است، بهصورت خام خوره میشود و برای تهیهی دسر و شیرینی نیز از آن استفاده میشود. موز آبی نیز طعمی شبیه بستنی وانیلی دارد و بیشتر برای تهیهی دسر و اسموتی استفاده میشود.
آموزش
راهنمای جامع بودجهبندی مزرعه: از تئوری تا عمل
آیا میدانید تفاوت بودجه جریان نقدی با بودجه سرمایهای در مدیریت مزرعه چیست؟ یا چگونه یک بودجه انعطافپذیر میتواند در برابر نوسانات بازار از عملیات کشاورزی شما محافظت کند؟ در کشاورزی مدرن، آشنایی با انواع مختلف بودجهبندی و کاربردهای استراتژیک آنها، تفاوت میان یک مدیر منفعل و یک کشاورز پیشرو را مشخص میسازد.
پایگاه خبری داوان نیوز: مدیریت مالی موفق، ستون فقرات هر کسبوکار کشاورزی پایدار است. در دنیای پرچالش کشاورزی که با نوسانات بازار، تغییرات آبوهوایی و ریسکهای تولید مواجه است، بودجهبندی دقیق نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت بقاست.
به گزارش داوان نیوز، بودجهبندی مزرعه یکی از ارکان اساسی مدیریت موفق کشاورزی محسوب میشود. این مقاله به بررسی سیستماتیک انواع بودجههای مزرعه، طبقهبندیها، کاربردها و اهمیت آنها در تصمیمگیریهای مالی میپردازد. با تشریح چهار معیار اصلی طبقهبندی بودجهها و ارائه مثالهای کاربردی، این راهنما به کشاورزان کمک میکند تا ابزارهای مناسب برنامهریزی مالی را برای عملیات خود انتخاب کنند.
تصور کنید قصد دارید به یک سفر جادهای بروید. آیا بدون نقشه، بدون تخمین هزینه سوخت و بدون برنامهریزی برای محل اقامت و غذا سفر میکنید؟ مسلماً خیر. موفقیت در کشاورزی نیز مستلزم برنامهریزی دقیق مالی است. بودجه مزرعه در واقع نقشه راه مالی کشاورزان است؛ ابزاری سیستماتیک برای تخمین درآمد، هزینهها و سودآوری عملیات کشاورزی. این ابزارها در انواع مختلفی طراحی شدهاند تا نیازهای مدیریتی متنوع و سناریوهای تصمیمگیری روزانه کشاورزان را پوشش دهند.
درک طبقهبندی بودجههای مزرعه
همه بودجههای مزرعه یکسان نیستند. این بودجهها بر اساس چهار معیار اصلی دستهبندی میشوند:
1. ماهیت و دامنه
2. ظرفیت یا انعطافپذیری
3. دوره زمانی
4. عملکرد
این سیستم طبقهبندی به کشاورزان کمک میکند تا مناسبترین ابزار بودجهبندی را برای شرایط خاص خود انتخاب کنند.
۱. طبقهبندی بر اساس ماهیت و دامنه
بودجه کل مزرعه
این بودجه یک دید کلی و جامع از کل عملیات کشاورزی ارائه میدهد. تمامی فعالیتها، منابع و شرکتهای موجود در مزرعه به عنوان یک واحد اقتصادی یکپارچه در نظر گرفته میشوند. این رویکرد تمام جریانهای درآمدی (از محصولات، دام و فعالیتهای ارزش افزوده) و کلیه هزینههای مرتبط را پوشش میدهد.
کاربرد: هنگام اتخاذ تصمیمات استراتژیک که بر کل عملیات تأثیر میگذارند، مانند تغییر ترکیب محصولات یا توسعه بخش دامداری.
بودجههای جزئی
این بودجهها بر تغییرات خاص یا اضافات در عملیات موجود متمرکز هستند و تنها بخشهای متأثر از تغییر پیشنهادی را تحلیل میکنند.
کاربرد: ارزیابی تصمیمات تدریجی مانند سرمایهگذاری در سیستم آبیاری جدید یا افزودن یک فعالیت جانبی کوچک.
۲. طبقهبندی بر اساس ظرفیت یا انعطافپذیری
بودجههای ثابت
این بودجهها بر اساس فرض ثابت ماندن پارامترهای خاصی مانند سطح تولید، هزینههای ورودی و قیمتهای بازار در طول دوره برنامهریزی عمل میکنند.
کاربرد: شرایط با ثبات بازار یا هنگام وجود قراردادهای تضمینشده قیمت.
بودجههای انعطافپذیر
با توجه به ذات پرعدم قطعیت کشاورزی، این بودجهها سناریوهای متعددی را بر اساس سطوح مختلف تولید، هزینههای متغیر و قیمتهای احتمالی بازار در نظر میگیرند.
کاربرد: بازارهای بیثبات یا محصولات وابسته به شرایط آب و هوایی.
۳. طبقهبندی بر اساس دوره زمانی
بودجههای سالانه
یک سال تولیدی (معمولاً مطابق با چرخه کشاورزی) را پوشش میدهند.
کاربرد: برنامهریزی عملیات سالانه و اخذ وامهای کوتاهمدت.
بودجههای بلندمدت
دورههای ۳ تا ۱۰ ساله یا بیشتر را در بر میگیرند.
کاربرد: تصمیمات سرمایهبر مانند خرید زمین، ساخت تأسیسات یا سرمایهگذاری در ماشینآلات اصلی.
۴. طبقهبندی بر اساس عملکرد
بودجههای جریان نقدی
ورود و خروج پول نقد در عملیات مزرعه را پیگیری میکنند و بر مدیریت نقدینگی تمرکز دارند.
کاربرد: مدیریت نیازهای نقدی فصلی در کشاورزی.
بودجههای سازمانی
بر اجزای منفرد عملیات (محصولات خاص، انواع دام) تمرکز کرده و هر بخش را به عنوان یک واحد تجاری جداگانه تحلیل میکنند.
کاربرد: مقایسه سودآوری بخشهای مختلف مزرعه.
بودجههای سرمایهای
سرمایهگذاریهای بلندمدت در داراییهای ثابت را ارزیابی میکنند.
کاربرد: تحلیل بازده سرمایهگذاریهای بزرگ با استفاده از تکنیکهایی مانند محاسبه ارزش فعلی خالص.
کاربردهای عملی در مدیریت مزرعه
کشاورزان موفق از ترکیب هوشمندانه انواع بودجه استفاده میکنند:
– برای وامگیری: ارائه بودجه جریان نقدی سالانه به بانکها
– برای توسعه: استفاده از بودجه کل مزرعه برای تحلیل جامع
– برای تصمیمات روزانه: بهرهگیری از بودجههای جزئی برای تحلیلهای متمرکز
فناوری و بودجهبندی مدرن
نرمافزارهای مدیریت مزرعه، فرآیند بودجهبندی را با قابلیتهای زیر متحول کردهاند:
– بهروزرسانی خودکار بر اساس دادههای واقعی
– تولید سناریوهای مختلف
– ارائه تحلیلهای مالی بلادرنگ
جمعبندی و پیشنهادات
تصویر کامل مالی: تکیه بر تنها یک نوع بودجه، مانند بررسی مسیر سفر تنها با نگاه کردن به یک بخش از نقشه است. ترکیب بودجه کل مزرعه (دید کلی)، بودجه جریان نقدی (مدیریت نقدینگی) و بودجههای جزئی (تحلیل تغییرات) تصویر جامعتری از سلامت مالی ارائه میدهد.
برای کشاورز تازهکار: بودجههای سالانه و جریان نقدی بیشترین ارزش را دارند، زیرا به مدیریت چالشهای اولیه نقدینگی و برنامهریزی عملیاتی پایه کمک میکنند. با گسترش عملیات، افزودن بودجههای سازمانی و بلندمدت ضروری میشود.
بودجهبندی مؤثر، کشاورزان را از رانندگانی که بیهدف در جادههای مالی حرکت میکنند، به مسافرانی هوشمند با نقشهای دقیق تبدیل میکند که میدانند به کجا میروند، چگونه به مقصد برسند و منابع خود را در طول سفر چگونه مدیریت کنند.
دانستنی ها
شاخصهای رسیدگی و مراقبتهای برداشت: کتابی برای ۳۱ میوه ایران
برای پاسخ به چالش مهم «برداشت بهموقع و حفظ کیفیت میوهها»، کتاب تخصصی «شاخصهای رسیدگی و مراقبتهای برداشت» توسط موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی منتشر شد. این کتاب با همکاری پژوهشکده مرکبات، معیارهای دقیق رسیدگی و روشهای نوین برداشت را برای باغداران و کارشناسان تشریح میکند.
پایگاه خبری داوان نیوز: موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، کتاب تخصصی “شاخصهای رسیدگی و مراقبتهای برداشت” را منتشر کرد. بخشهای کلیدی این اثر با مشارکت اعضای هیأت علمی پژوهشکده مرکبات و میوههای نیمهگرمسیری تدوین شده و راهکارهای عملی برای کاهش ضایعات و افزایش کیفیت محصولات باغی ارائه میدهد.
به گزارش خبرنگار ما، کتاب «شاخصهای رسیدگی و مراقبتهای برداشت» بهتازگی توسط موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی منتشر شد. این اثر تخصصی در ۵۱۶ صفحه و هفت فصل، با همکاری متخصصان موسسه تحقیقات علوم باغبانی و پژوهشکده مرکبات و میوههای نیمهگرمسیری تألیف شده است.
بر اساس این گزارش، فصول مربوط به پرتقال و نارنگی توسط دکتر جواد فتاحیمقدم و بخش انار توسط دکتر محمدرضا وظیفهشناس، از اعضای هیأت علمی پژوهشکده مرکبات و میوههای نیمهگرمسیری، تهیه و تدوین شده است.
این کتاب به یکی از چالشهای اصلی بخش باغبانی کشور میپردازد و شاخصهای دقیق رسیدگی برای ۳۱ نوع میوه مهم ایران را معرفی میکند. مباحث آن از پیامدهای برداشت زودهنگام و دیرهنگام آغاز شده و تا اصول انتخاب ابزار مناسب، روشهای بهداشتی، جمعآوری، بستهبندی اولیه و استانداردهای کیفی متناسب با مصارف مختلف (تازهخوری، فرآوری و صادرات) را پوشش میدهد.
در معرفی این کتاب آمده است: «در کشاورزی مدرن، دقت در زمانبندی برداشت و بهکارگیری روشهای درست مراقبت پس از برداشت، نقش تعیینکنندهای در حفظ کیفیت و کاهش تلفات محصول دارد. این مجموعه که تلفیقی از آخرین یافتههای علمی و تجربیات عملی است، با ارائه راهکارهای کاربردی و روشهای برداشت با کمترین آسیب، راهنمای مناسبی برای باغداران، کارشناسان، دانشجویان و فعالان صنایع تبدیلی محسوب میشود.»
انتشار این کتاب گامی مؤثر در راستای افزایش بهرهوری، کاهش ضایعات و ارتقای کیفیت محصولات باغی کشور از مزرعه تا بازار ارزیابی میشود.
دانستنی ها
لایبنیتس DSMZ، قارچهای بیماریزا را در دسترس محققان قرار می گیرد
موسسه لایبنیتس آلمان DSMZ مجموعه میکروارگانیسمها و کشتهای سلولی آلمان، قارچهای بیماریزایی را که در “لیست پاتوژنهای قارچی دارای اولویت سازمان بهداشت جهانی” قرار دارند، در اختیار جامعه تحقیقاتی جهانی قرار میدهد.
پایگاه خبری داوان نیوز: موسسه لایبنیتس آلمان DSMZ قارچهای فهرست شده توسط سازمان بهداشت جهانی را در دسترس محققان در سراسر جهان قرار میدهد.
به گزارش خبرنگار داوان نیوز، موسسه لایبنیتس DSMZ – مجموعه میکروارگانیسمها و کشتهای سلولی آلمان، قارچهای بیماریزایی را که در “لیست پاتوژنهای قارچی دارای اولویت سازمان بهداشت جهانی” قرار دارند، در اختیار جامعه تحقیقاتی جهانی قرار میدهد. این قارچها تهدیدی رو به رشد برای سلامت انسان هستند زیرا بسیاری از آنها حساسیت کمتری به داروهای ضد قارچی رایج (ضد قارچها) نشان میدهند و درمان این عفونتها را به طور فزایندهای دشوار میکنند. در نتیجه، قارچهای مقاوم به دارو تمرکز اصلی تلاشهای بینالمللی برای توسعه استراتژیهای درمانی جدید هستند. در پاسخ به این چالش، DSMZ مجموعهای نماینده از قارچها و مخمرها را از مجموعه خود که هر سه گروه اولویتدار سازمان بهداشت جهانی را پوشش میدهد، جمعآوری کرده و سویههای منتخب را در زیستسنجیهای اولیه در برابر داروهای ضد قارچ رایج آزمایش کرده است.
افزایش مقاومت قارچی به عنوان یک چالش جهانی
عفونتهای قارچی تهاجمی در سراسر جهان، به ویژه در افراد دارای نقص ایمنی، در حال افزایش است. در عین حال، عفونتهای قارچی به طور فزایندهای به عنوان عفونتهای همزمان با باکتریها و ویروسها یا به عنوان عفونتهای ثانویه مشاهده میشوند، همانطور که در طول همهگیری SARS-CoV-2 مشاهده شد. دکتر سابین گرونو، متصدی مجموعه باکتریهای بیماریزا در DSMZ، توضیح میدهد: “اهمیت عفونتهای قارچی اغلب دست کم گرفته میشود یا خیلی دیر تشخیص داده میشوند، حتی اگر بتوانند با عوارض و مرگ و میر بالا همراه باشند.” دکتر گرونو ادامه میدهد: “لیست سازمان بهداشت جهانی به وضوح نیاز فوری به اقدام در این زمینه را نشان میدهد.”
ایزولههای قارچی برای تحقیق و توسعه
سویههای قارچی که اکنون توسط DSMZ گردآوری شدهاند، دقیقاً همان پاتوژنهایی را نشان میدهند که به طور فزایندهای در عمل پزشکی در سراسر جهان مشکلساز هستند. این چالش به ویژه در مورد مخمرها برجستهتر است: بسیاری از گونهها در زیر میکروسکوپ بسیار شبیه به هم به نظر میرسند، اما از نظر خواص، از جمله حساسیت یا مقاومت در برابر داروهای ضد قارچی خاص، تفاوتهای اساسی دارند. برای رفع این پیچیدگی، ایزولههای طبقهبندیشده طبقهبندیشده در برابر عوامل ضد قارچی مختلف آزمایش شدند تا نشانههای اولیه حساسیت یا مقاومت آنها به دست آید.
این دادهها به همراه سویهها در دسترس جامعه تحقیقاتی بینالمللی قرار میگیرند. دکتر آندری یورکوف، متصدی مجموعه و متخصص طبقهبندی مخمرها، تأکید میکند: «مجموعه قارچها و مخمرهای ما تخصص دیرینهای در زمینه کار با قارچهای بیماریزای انسانی دارد.» دکتر یورکوف میافزاید: «این شامل تخصص شناختهشده در طبقهبندی، سیستماتیک و طبقهبندی گروههای پرخطر است که پایه و اساس محکمی را برای تأمین هدفمند عوامل بیماریزای مرتبط برای تحقیق، تشخیص و توسعه دارو فراهم میکند.»
کمک DSMZ به تحقیقات بهداشت جهانی
پروفسور دکتر ایوان مست، رئیس دپارتمان منابع زیستی DSMZ برای تحقیقات اقتصاد زیستی و سلامت، نتیجهگیری میکند: «با ارائه عوامل بیماریزای قارچی اولویتدار سازمان بهداشت جهانی، DSMZ موسسه لایبنیتس سهم مهمی در تحقیقات بینالمللی عفونت و دارو دارد.»
«همانطور که در حال حاضر برای عوامل بیماریزای باکتریایی اولویتدار صادق است، DSMZ نیز برای انعکاس تحولات جاری در الگوهای بیماریزایی و مقاومت، به ذخایر جدید بخش بالینی متکی است.» مروری بر سویههای قارچی از «لیست عوامل بیماریزای قارچی اولویتدار سازمان بهداشت جهانی» که در DSMZ موجود است، به صورت آنلاین در آدرس https://www.dsmz.de/collection/catalogue/microorganisms/special-groups-of-organisms/who-priority-pathogens-list قابل دسترسی است.
درباره موسسه لایب نیتز DSMZ
مجموعه میکروارگانیسمها و کشتهای سلولی موسسه لایب نیتز DSMZ-آلمان، متنوعترین مجموعه منابع بیولوژیکی جهان (باکتریها، آرکیها، آغازیان، مخمرها، قارچها، باکتریوفاژها، ویروسهای گیاهی، DNA ژنومی باکتریایی و همچنین ردههای سلولی انسانی و حیوانی) است. میکروارگانیسمها و کشتهای سلولی در DSMZ جمعآوری، بررسی و بایگانی میشوند. DSMZ به عنوان یکی از موسسات انجمن لایب نیتز، با خدمات علمی گسترده و منابع بیولوژیکی خود، از سال ۱۹۶۹ شریک جهانی تحقیقات، علم و صنعت بوده است. DSMZ اولین مجموعه ثبت شده در اروپا (مقررات (EU) شماره ۵۱۱/۲۰۱۴) بود و طبق استاندارد کیفیت ISO ۹۰۰۱:۲۰۱۵ گواهی شده است. به عنوان یک مخزن ثبت اختراع، تنها امکان در آلمان برای ذخیره مواد بیولوژیکی مطابق با الزامات پیمان بوداپست را ارائه میدهد. علاوه بر خدمات علمی، تحقیقات دومین رکن DSMZ است. این مؤسسه که در پردیس علوم برانشویگ-جنوب واقع شده است، بیش از ۹۲۵۰۰ منبع زیستی را در خود جای داده و تقریباً ۲۳۰ کارمند دارد. www.dsmz.de
انجمن لایبنیز
انجمن لایبنیز ۹۶ مؤسسه تحقیقاتی مستقل را که از علوم طبیعی، مهندسی و محیط زیست گرفته تا اقتصاد، علوم فضایی و اجتماعی و علوم انسانی را در بر میگیرد، به هم متصل میکند. مؤسسات لایبنیز به مسائلی با اهمیت اجتماعی، اقتصادی و زیستمحیطی میپردازند. آنها تحقیقات پایه و کاربردی، از جمله در اتحادهای تحقیقاتی بین رشتهای لایبنیز، انجام میدهند، زیرساختهای علمی را حفظ میکنند و خدمات مبتنی بر تحقیق ارائه میدهند. انجمن لایبنیز حوزههای تمرکز برای انتقال دانش، به ویژه با موزههای تحقیقاتی لایبنیز را شناسایی میکند. این انجمن به سیاستگذاران، علم، صنعت و عموم مردم مشاوره و اطلاعرسانی میکند. مؤسسات لایبنیز به طور فشرده با دانشگاهها – از جمله در قالب Leibniz ScienceCampi – و همچنین با صنعت و سایر شرکا در داخل و خارج از کشور همکاری میکنند. آنها مشمول یک رویه ارزیابی شفاف و مستقل هستند. به دلیل اهمیت آنها برای کل کشور، مؤسسات انجمن لایب نیتس به طور مشترک توسط دولتهای مرکزی و منطقهای آلمان تأمین مالی میشوند. مؤسسات لایب نیتس حدود ۲۱۴۰۰ نفر، از جمله ۱۲۱۷۰ محقق را استخدام میکنند. حجم مالی آن بالغ بر ۲.۳ میلیارد یورو است.
-
خبرهای سازمانی2 هفته پیشتوسعه متوازن؛ توزیع جغرافیایی پروژهها، عدالت منطقهای
-
گزارش3 هفته پیشبازار برنج ۱۴۰۵: از شوک هزینه تولید تا سناریوهای تنظیم بازار
-
آذربایجان شرقی4 هفته پیشبرگزیدگان نمونه ملی کشاورزی آذربایجان شرقی معرفی شدند
-
مقالات3 هفته پیشچالش قیمت روی میز گندم؛ حمایت از تولید یا مهار تورم؟
-
استان ها2 هفته پیشحمایت از تولیدات بانوان روستایی در قالب نمایشگاه تخصصی در مشهد
-
تجارت3 هفته پیشتولید زردچوبه با فناوری کشت بافت؛ مراقب زردچوبههای قاچاق باشید
-
پرونده ویژه3 هفته پیشپیوند تحقیقات و مزرعه، دستاورد ملی برای کشاورزی گیلان
-
تجارت3 هفته پیشنقشه تجارت جهانی: ایران و بازی بزرگ کریدورهای ترانزیت

