با ما همراه باشید

دانستنی ها

تاریخچه‌ی کشت فلفل قرمز؛ این تندِ آتشین!

منتشر شده

در

پایگاه داوان نیوز: فلفل قرمز از متنوع‌ترین گیاهان خوراکی جهان از نظر شکل، رنگ، میزان تندی و طعم است. علاقه به غذاهای تند در بخشی از فرهنگ بشری رایج است، اما همه‌ی مردم جهان به مزه‌های تند گرایش ندارند. در فرهنگ‌هایی که مصرف غذاهای تند در آنها رایج است، کودکان هم در معرض این طعم قرار می‌گیرند و با گذشت زمان نسبت به آن تحمل پیدا می‌کنند و حتی به آن علاقه‌مند می‌شوند. «کبسایسین» که ماده‌ی فعال فلفل‌های تند است، گیرنده‌های درد دهان را تحریک می‌کند و مغز تصور می‌کند سوزش یا حرارت وجود دارد و در واکنش به این تصور اندورفین و دوپامین آزاد می‌کند که باعث احساس لذت و سرخوشی می‌شود. تفاوت‌های ژنتیکی می‌تواند در میزان حساسیت‌های افراد به این ماده‌ی فعال مؤثر باشد.

اما از چه زمانی بشر به کشت و اهلی‌سازی فلفل قرمز علاقه‌مند شد که از تندترین انواع فلفل در جهان است؟ در این نوشته مروری داریم بر تاریخچه‌ی کشت فلفل قرمز در قاره‌های جهان و به‌طور خاص کشور خودمان ایران.

به گزارش اخبار روزانه‌ی کشاورزی، نخستین شواهد کشت فلفل قرمز در جهان به حدود 4 هزار سال پیش از میلاد مسیح در مکزیک و آمریکای مرکزی بازمی‌گردد. در کاوش‌های باستان‌شناسی در کشورهای پرو، مکزیک، گواتمالا و بولیوی دانه‌های فلفل قرمز خشک‌شده نشان می‌دهد که مردم این نواحی این گیاه را می‌کاشته‌اند و در آشپزی از آن استفاده می‌کرده‌اند. این گیاه بومی مناطق گرمسیری آمریکای لاتین است و 5 گونه‌ی اصلی دارد.
این فلفل را استعمارگران اسپانیایی و فرانسوی در قرن‌های 16 و 17 میلادی به بخش‌هایی از جنوب و جنوب غربی ایالات متحده وارد کردند و بومیان آمریکا نیز آن را به‌عنوان خوراک و دارو پذیرفتند. محبوبیت غذاهای مکزیکی و آسیایی سبب شد که در قرن بیستم و بیست‌ویکم کشت فلفل قرمز افزایش یابد. امروزه ایالات متحده‌ی آمریکا از بزرگ‌ترین تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان فلفل قرمز در جهان است.
فلفل قرمز در قرن 18 و 19 میلادی همراه مهاجران اروپایی و سپس با فرهنگ آشپزی‌ آسیایی و لاتین به کانادا نیز منتقل شد، اما به دلیل آب‌وهوای سرد این کشور به‌صورت محدود در گلخانه‌های انتاریو و بریتیش کلمبیا کشت شد. امروزه غذاهای هندی، تایلندی و مکزیکی بر پایه‌ی تندی فلفل قرمز، در رستوران‌ها و سوپرمارکت‌های کانادا محبوبیت زیادی دارد.

فلفل قرمز چگونه به اروپا رفت؟
فلفل قرمز نیز مانند بسیاری از گیاهانی که بومی قاره‌ی آمریکا بودند، پس از کشف این قاره در قرن 15 میلادی در جزایر کارائیب کشف شد. کریستف کلمب در ابتدا آن را با فلفل سیاه که در اروپا بسیار گران بود، اشتباه گرفت. این گیاه در سال 1493 رسماً به اروپا وارد شد و اولین بار در اسپانیا کاشته شد. اسپانیایی‌ها و پرتغالی‌ها در فاصله‌ی سال‌های 1500 تا 1600 میلادی کشت این گیاه را در باغ‌های سلطنتی آغاز کردند و بعدها کشیشان اروپایی کشت این گیاه را به‌عنوان جایگزینی برای فلفل سیاه رواج دادند. اندلس لیسبون از نخستین مناطق اروپا بودند که فلفل قرمز در آنها کشت شد.
با توسعه‌ی تجارت در قرن 16 و 17میلادی فلفل قرمز ازطریق امپراتوری عثمانی به مجارستان، بالکان و اروپای شرقی صادر شد و سپس در ایتالیا و فرانسه نیز کشت شد. در همین زمان‌ها بود که گونه‌ای فلفل قرمز کمتر تند به نام پاپریکا در مجارستان به وجود آمد و تا قرن 18 به بخش اصلی آشپزی مجارستان و بالکان تبدیل شد.
امروزه فلفل قرمز، چه تند و چه شیرین، از رایج‌ترین ادویه‌های در آشپزی کشورهای اروپایی است. گونه‌های شیرین‌تر این گیاه مصرف عمومی و غذایی دارند و گونه‌های تند آن بیشتر در غذاهای قومی و سنتی استفاده می‌شود و کشورهای اسپانیا، مجارستان، ایتالیا، پرتغال و فرانسه مهم‌ترین تولیدکنندگان آن در قاره‌ی اروپا هستند.

ورود فلفل قرمز به قاره‌ی آسیا
فلفل قرمز در فاصله‌ی زمانی 1500 تا 1520 میلادی برای نخستین بار به واسطه‌ی اسپانیایی‌ها به شبه قاره‌ی هند وارد شد. پرتغالی‌ها پس از فتح گوا در 1510 میلادی فلفل قرمز را از مستعمرات خود در برزیل به هند آوردند و در آنجا کاشتند. تا سال 1542 میلادی دست‌کم سه گونه‌ی فلفل قرمز تند در سواحل غربی هند شناخته‌شده بود و مصرف می‌شد. پس از اینکه پرتغالی‌ها در سال 1511 مالاکا را تصرف کردند، فلفل قرمز به مالایا، اندونزی و مالزی نیز منتقل شد.
فلفل در قرن شانزدهم میلادی ازطریق فالیت‌های تجاری پرتغالی‌ها و هلندی‌ها به جنوب چین نیز وارد شد، اما در ابتدا فقط یک گیاه زینتی بود. در این قرن همچنین پرتغالی‌ها فلفل قرمز را به ژاپن نیز وارد کردند که سپس از این کشور به کره نیز رسید.
در فرهنگ متنوع آشپزی آسیایی از انواع فلفل قرمز، از تند تا شیرین، استفاده می‌شود.
امروزه کشور هند بزرگ‌ترین تولیدکننده‌ی فلفل قرمز در جهان است و چین، کره‌ی جنوبی، تایلند، اندونزی و مالزی، ویتنام و ژاپن نیز از تولیدکنندگان مهم این گیاه در قاره‌ی آسیا هستند.

فلفل قرمز در ایران
در قرن شانزدهم میلادی همزمان با ورود فلفل به شبه‌قاره‌ی هند، پرتغالی‌ها آن را به جزیره‌ی هرمز نیز وارد کردند و در آنجا کاشتند. احتمال می‌رود فلفل قرمز ازطریق هند غربی به بندرعباس، هرمز و بوشهر رسیده باشد. این گیاه ممکن است از مسیر عثمانی و عربستان یا جاده‌ی ابریشم و چین نیز به ایران منتقل شده باشد.
این فلفل به دلیل اینکه از فلفل سیاره ارزان‌تر بود، به‌سرعت در جنوب و شرق ایران، که اقلیم خشکی دارند، پذیرفته شد و در طب سنتی نیز برای گرم‌کردن بدن، کمک به هضم غذا و ضدعفونی از آن استفاده می‌شد.
در منابع آشپزی دوران صفوی نشانه‌هایی از استفاده از فلفل وارداتی موجود است، اما در دوران قاجار مصرف فلفل قرمز تند به‌ویژه در ترشی‌ها و چاشنی‌ها بسیار رایج بود.
امروزه فلفل قرمز تند و فلفل دلمه‌ای قرمز شیرین به‌طور گسترده در استان‌های گیلان، خراسان جنوبی، خوزستان، سیستان‌و‌بلوچستان، فارس، گیلان، مازندران، زنجان و قزوین کشت می‌شود. فلفل قرمز ایرانی معمولاً به‌صورت پودری و خشک‌شده در غذاهای محلی و ترشی‌ها استفاده ‌شود. در جنوب کشور (بندر عباس، بندر بوشهر و چابهار) برای تهیه‌ی خوراک‌های دریایی مانند قلیه‌ماهی از فلفل قرمز استفاده می‌شود، در شمال ایران به‌عنوان چاشنی در ترشی‌ها استفاده می‌شود و در غرب ایران برای پختن غذاهای گوشتی و کباب از آن استفاده می‌شود.

فلفل قرمز در قاره‌ی آفریقا چه پیشینه‌ای دارد؟
همان‌طور که گفته شد، فلفل قرمز بومی آمریکای جنوبی بود و پس از اینکه اروپایی‌ها این قاره را کشف کردند، به سایر نقاط جهان ازجمله قاره‌ی آفریقا منتقل شد.
ورود فلفل قرمز همزمان با گشایش مسیرهای تجارت دریایی جدید به قاره‌ی آفریقا، در قرن 15 و 16 میلادی رخ داد. در ابتدا پرتغالی‌ها ازطریق سواحل غربی و بنادر شرقی قاره‌ی آفریقا مانند موزامبیک و سوایزلند این مطاع را به قاره‌ی سیاه وارد کردند که به دلیل شرایط اقلیمی گرم و مرطوب این قاره به‌سرعت در بسیاری از مناطق کشت و مصرف شد. فلفل قرمز جای خود را در آشپزی محلی آفریقا باز کرد و به ادویه‌ی محبوبی تبدیل شد.
امروزه فلفل قرمز در نیجریه، غنا و کامرون در غرب آفریقا، کنیا، تانزانیا و موزامبیک در شرق آفریقا و مراکش و الجزایر در شمال آفریقا کشت و مصرف می‌شود و بعضاً جنبه‌ی صادراتی نیز دارد.

فلفل قرمز در اقیانوسیه
پس از کشف اقیانوسیه، اروپاییان در قرن 15 و 16 میلادی فلفل قرمز را به این قاره‌ی جدید منتقل کردند. اما گسترش کشت این محصول در اقیانوسیه به قرن 17 و 18 میلادی برمی‌گردد که اروپاییان جزایر مختلف این قاره را کشف و استعمار کردند. فلفل قرمز ازطریق مسیر تجاری بین آسیا، آمریکای جنوبی و جزایر اقیانوس آرام به اقیانوسیه رسید.
به دلیل شرایط اقلیمی مناسب مناطق گرمسیری اقیانوسیه، مردم بومی این مناطق در آشپزی سنتی خود از طعم تند فلفل قرمز بهره بردند. استفاده از این چاشنی در فیجی، ساموآ و تونگا رواج بیشتری دارد. در این مناطق فلفل قرمز در مقیاس اندک و فقط برای استفاده‌ی محلی کشت می‌شود.
امروزه فلفل قرمز در استرالیا (هم به‌صورت تجاری و هم در باغ‌های خانگی) کشت می‌شود و به مصرف بازارهای داخلی می‌رسد. در نیوزیلند نیز فلفل قرمز در باغ‌های کوچک یا گلخانه‌ها تولید می‌شود، اما تنوع کشت آن در این کشور از استرالیا کمتر است. در نیوزیلند بیشتر فلفل دلمه‌ای قرمز و انواع کمتر تند فلفل قرمز تولید می‌شود.

آموزش

راهنمای جامع بودجه‌بندی مزرعه: از تئوری تا عمل

آیا می‌دانید تفاوت بودجه جریان نقدی با بودجه سرمایه‌ای در مدیریت مزرعه چیست؟ یا چگونه یک بودجه انعطاف‌پذیر می‌تواند در برابر نوسانات بازار از عملیات کشاورزی شما محافظت کند؟ در کشاورزی مدرن، آشنایی با انواع مختلف بودجه‌بندی و کاربردهای استراتژیک آن‌ها، تفاوت میان یک مدیر منفعل و یک کشاورز پیشرو را مشخص می‌سازد.

منتشر شده

در

پایگاه خبری داوان نیوز: مدیریت مالی موفق، ستون فقرات هر کسب‌وکار کشاورزی پایدار است. در دنیای پرچالش کشاورزی که با نوسانات بازار، تغییرات آب‌وهوایی و ریسک‌های تولید مواجه است، بودجه‌بندی دقیق نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت بقاست.

به گزارش داوان نیوز، بودجه‌بندی مزرعه یکی از ارکان اساسی مدیریت موفق کشاورزی محسوب می‌شود. این مقاله به بررسی سیستماتیک انواع بودجه‌های مزرعه، طبقه‌بندی‌ها، کاربردها و اهمیت آن‌ها در تصمیم‌گیری‌های مالی می‌پردازد. با تشریح چهار معیار اصلی طبقه‌بندی بودجه‌ها و ارائه مثال‌های کاربردی، این راهنما به کشاورزان کمک می‌کند تا ابزارهای مناسب برنامه‌ریزی مالی را برای عملیات خود انتخاب کنند.

تصور کنید قصد دارید به یک سفر جاده‌ای بروید. آیا بدون نقشه، بدون تخمین هزینه سوخت و بدون برنامه‌ریزی برای محل اقامت و غذا سفر می‌کنید؟ مسلماً خیر. موفقیت در کشاورزی نیز مستلزم برنامه‌ریزی دقیق مالی است. بودجه مزرعه در واقع نقشه راه مالی کشاورزان است؛ ابزاری سیستماتیک برای تخمین درآمد، هزینه‌ها و سودآوری عملیات کشاورزی. این ابزارها در انواع مختلفی طراحی شده‌اند تا نیازهای مدیریتی متنوع و سناریوهای تصمیم‌گیری روزانه کشاورزان را پوشش دهند.

درک طبقه‌بندی بودجه‌های مزرعه
همه بودجه‌های مزرعه یکسان نیستند. این بودجه‌ها بر اساس چهار معیار اصلی دسته‌بندی می‌شوند:
1. ماهیت و دامنه
2. ظرفیت یا انعطاف‌پذیری
3. دوره زمانی
4. عملکرد

این سیستم طبقه‌بندی به کشاورزان کمک می‌کند تا مناسب‌ترین ابزار بودجه‌بندی را برای شرایط خاص خود انتخاب کنند.

۱. طبقه‌بندی بر اساس ماهیت و دامنه

بودجه کل مزرعه
این بودجه یک دید کلی و جامع از کل عملیات کشاورزی ارائه می‌دهد. تمامی فعالیت‌ها، منابع و شرکت‌های موجود در مزرعه به عنوان یک واحد اقتصادی یکپارچه در نظر گرفته می‌شوند. این رویکرد تمام جریان‌های درآمدی (از محصولات، دام و فعالیت‌های ارزش افزوده) و کلیه هزینه‌های مرتبط را پوشش می‌دهد.

کاربرد: هنگام اتخاذ تصمیمات استراتژیک که بر کل عملیات تأثیر می‌گذارند، مانند تغییر ترکیب محصولات یا توسعه بخش دامداری.

بودجه‌های جزئی
این بودجه‌ها بر تغییرات خاص یا اضافات در عملیات موجود متمرکز هستند و تنها بخش‌های متأثر از تغییر پیشنهادی را تحلیل می‌کنند.

کاربرد: ارزیابی تصمیمات تدریجی مانند سرمایه‌گذاری در سیستم آبیاری جدید یا افزودن یک فعالیت جانبی کوچک.

۲. طبقه‌بندی بر اساس ظرفیت یا انعطاف‌پذیری

بودجه‌های ثابت
این بودجه‌ها بر اساس فرض ثابت ماندن پارامترهای خاصی مانند سطح تولید، هزینه‌های ورودی و قیمت‌های بازار در طول دوره برنامه‌ریزی عمل می‌کنند.

کاربرد: شرایط با ثبات بازار یا هنگام وجود قراردادهای تضمین‌شده قیمت.

بودجه‌های انعطاف‌پذیر
با توجه به ذات پرعدم قطعیت کشاورزی، این بودجه‌ها سناریوهای متعددی را بر اساس سطوح مختلف تولید، هزینه‌های متغیر و قیمت‌های احتمالی بازار در نظر می‌گیرند.

کاربرد: بازارهای بی‌ثبات یا محصولات وابسته به شرایط آب و هوایی.

۳. طبقه‌بندی بر اساس دوره زمانی

بودجه‌های سالانه
یک سال تولیدی (معمولاً مطابق با چرخه کشاورزی) را پوشش می‌دهند.

کاربرد: برنامه‌ریزی عملیات سالانه و اخذ وام‌های کوتاه‌مدت.

بودجه‌های بلندمدت
دوره‌های ۳ تا ۱۰ ساله یا بیشتر را در بر می‌گیرند.

کاربرد: تصمیمات سرمایه‌بر مانند خرید زمین، ساخت تأسیسات یا سرمایه‌گذاری در ماشین‌آلات اصلی.

۴. طبقه‌بندی بر اساس عملکرد

بودجه‌های جریان نقدی
ورود و خروج پول نقد در عملیات مزرعه را پیگیری می‌کنند و بر مدیریت نقدینگی تمرکز دارند.

کاربرد: مدیریت نیازهای نقدی فصلی در کشاورزی.

بودجه‌های سازمانی
بر اجزای منفرد عملیات (محصولات خاص، انواع دام) تمرکز کرده و هر بخش را به عنوان یک واحد تجاری جداگانه تحلیل می‌کنند.

کاربرد: مقایسه سودآوری بخش‌های مختلف مزرعه.

بودجه‌های سرمایه‌ای
سرمایه‌گذاری‌های بلندمدت در دارایی‌های ثابت را ارزیابی می‌کنند.

کاربرد: تحلیل بازده سرمایه‌گذاری‌های بزرگ با استفاده از تکنیک‌هایی مانند محاسبه ارزش فعلی خالص.

کاربردهای عملی در مدیریت مزرعه
کشاورزان موفق از ترکیب هوشمندانه انواع بودجه استفاده می‌کنند:
– برای وام‌گیری: ارائه بودجه جریان نقدی سالانه به بانک‌ها
– برای توسعه: استفاده از بودجه کل مزرعه برای تحلیل جامع
– برای تصمیمات روزانه: بهره‌گیری از بودجه‌های جزئی برای تحلیل‌های متمرکز

فناوری و بودجه‌بندی مدرن
نرم‌افزارهای مدیریت مزرعه، فرآیند بودجه‌بندی را با قابلیت‌های زیر متحول کرده‌اند:
– به‌روزرسانی خودکار بر اساس داده‌های واقعی
– تولید سناریوهای مختلف
– ارائه تحلیل‌های مالی بلادرنگ

جمع‌بندی و پیشنهادات
تصویر کامل مالی: تکیه بر تنها یک نوع بودجه، مانند بررسی مسیر سفر تنها با نگاه کردن به یک بخش از نقشه است. ترکیب بودجه کل مزرعه (دید کلی)، بودجه جریان نقدی (مدیریت نقدینگی) و بودجه‌های جزئی (تحلیل تغییرات) تصویر جامع‌تری از سلامت مالی ارائه می‌دهد.

برای کشاورز تازه‌کار: بودجه‌های سالانه و جریان نقدی بیشترین ارزش را دارند، زیرا به مدیریت چالش‌های اولیه نقدینگی و برنامه‌ریزی عملیاتی پایه کمک می‌کنند. با گسترش عملیات، افزودن بودجه‌های سازمانی و بلندمدت ضروری می‌شود.

بودجه‌بندی مؤثر، کشاورزان را از رانندگانی که بی‌هدف در جاده‌های مالی حرکت می‌کنند، به مسافرانی هوشمند با نقشه‌ای دقیق تبدیل می‌کند که می‌دانند به کجا می‌روند، چگونه به مقصد برسند و منابع خود را در طول سفر چگونه مدیریت کنند.

ادامه مطلب

دانستنی ها

شاخص‌های رسیدگی و مراقبت‌های برداشت: کتابی برای ۳۱ میوه ایران

برای پاسخ به چالش مهم «برداشت به‌موقع و حفظ کیفیت میوه‌ها»، کتاب تخصصی «شاخص‌های رسیدگی و مراقبت‌های برداشت» توسط موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی منتشر شد. این کتاب با همکاری پژوهشکده مرکبات، معیارهای دقیق رسیدگی و روش‌های نوین برداشت را برای باغداران و کارشناسان تشریح می‌کند.

منتشر شده

در

پایگاه خبری داوان نیوز: موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی، کتاب تخصصی “شاخص‌های رسیدگی و مراقبت‌های برداشت” را منتشر کرد. بخش‌های کلیدی این اثر با مشارکت اعضای هیأت علمی پژوهشکده مرکبات و میوه‌های نیمه‌گرمسیری تدوین شده و راهکارهای عملی برای کاهش ضایعات و افزایش کیفیت محصولات باغی ارائه می‌دهد.

به گزارش خبرنگار ما، کتاب «شاخص‌های رسیدگی و مراقبت‌های برداشت» به‌تازگی توسط موسسه تحقیقات فنی و مهندسی کشاورزی منتشر شد. این اثر تخصصی در ۵۱۶ صفحه و هفت فصل، با همکاری متخصصان موسسه تحقیقات علوم باغبانی و پژوهشکده مرکبات و میوه‌های نیمه‌گرمسیری تألیف شده است.

بر اساس این گزارش، فصول مربوط به پرتقال و نارنگی توسط دکتر جواد فتاحی‌مقدم و بخش انار توسط دکتر محمدرضا وظیفه‌شناس، از اعضای هیأت علمی پژوهشکده مرکبات و میوه‌های نیمه‌گرمسیری، تهیه و تدوین شده است.

این کتاب به یکی از چالش‌های اصلی بخش باغبانی کشور می‌پردازد و شاخص‌های دقیق رسیدگی برای ۳۱ نوع میوه مهم ایران را معرفی می‌کند. مباحث آن از پیامدهای برداشت زودهنگام و دیرهنگام آغاز شده و تا اصول انتخاب ابزار مناسب، روش‌های بهداشتی، جمع‌آوری، بسته‌بندی اولیه و استانداردهای کیفی متناسب با مصارف مختلف (تازه‌خوری، فرآوری و صادرات) را پوشش می‌دهد.

در معرفی این کتاب آمده است: «در کشاورزی مدرن، دقت در زمان‌بندی برداشت و به‌کارگیری روش‌های درست مراقبت پس از برداشت، نقش تعیین‌کننده‌ای در حفظ کیفیت و کاهش تلفات محصول دارد. این مجموعه که تلفیقی از آخرین یافته‌های علمی و تجربیات عملی است، با ارائه راهکارهای کاربردی و روش‌های برداشت با کمترین آسیب، راهنمای مناسبی برای باغداران، کارشناسان، دانشجویان و فعالان صنایع تبدیلی محسوب می‌شود.»

انتشار این کتاب گامی مؤثر در راستای افزایش بهره‌وری، کاهش ضایعات و ارتقای کیفیت محصولات باغی کشور از مزرعه تا بازار ارزیابی می‌شود.

ادامه مطلب

دانستنی ها

لایبنیتس DSMZ، قارچ‌های بیماری‌زا را در دسترس محققان قرار می گیرد

موسسه لایبنیتس آلمان DSMZ مجموعه میکروارگانیسم‌ها و کشت‌های سلولی آلمان، قارچ‌های بیماری‌زایی را که در “لیست پاتوژن‌های قارچی دارای اولویت سازمان بهداشت جهانی” قرار دارند، در اختیار جامعه تحقیقاتی جهانی قرار می‌دهد. 

منتشر شده

در

پایگاه خبری داوان نیوز: موسسه لایبنیتس آلمان DSMZ قارچ‌های فهرست شده توسط سازمان بهداشت جهانی را در دسترس محققان در سراسر جهان قرار می‌دهد.

به گزارش خبرنگار داوان نیوز، موسسه لایبنیتس DSMZ – مجموعه میکروارگانیسم‌ها و کشت‌های سلولی آلمان، قارچ‌های بیماری‌زایی را که در “لیست پاتوژن‌های قارچی دارای اولویت سازمان بهداشت جهانی” قرار دارند، در اختیار جامعه تحقیقاتی جهانی قرار می‌دهد. این قارچ‌ها تهدیدی رو به رشد برای سلامت انسان هستند زیرا بسیاری از آنها حساسیت کمتری به داروهای ضد قارچی رایج (ضد قارچ‌ها) نشان می‌دهند و درمان این عفونت‌ها را به طور فزاینده‌ای دشوار می‌کنند. در نتیجه، قارچ‌های مقاوم به دارو تمرکز اصلی تلاش‌های بین‌المللی برای توسعه استراتژی‌های درمانی جدید هستند. در پاسخ به این چالش، DSMZ مجموعه‌ای نماینده از قارچ‌ها و مخمرها را از مجموعه خود که هر سه گروه اولویت‌دار سازمان بهداشت جهانی را پوشش می‌دهد، جمع‌آوری کرده و سویه‌های منتخب را در زیست‌سنجی‌های اولیه در برابر داروهای ضد قارچ رایج آزمایش کرده است.

افزایش مقاومت قارچی به عنوان یک چالش جهانی
عفونت‌های قارچی تهاجمی در سراسر جهان، به ویژه در افراد دارای نقص ایمنی، در حال افزایش است. در عین حال، عفونت‌های قارچی به طور فزاینده‌ای به عنوان عفونت‌های همزمان با باکتری‌ها و ویروس‌ها یا به عنوان عفونت‌های ثانویه مشاهده می‌شوند، همانطور که در طول همه‌گیری SARS-CoV-2 مشاهده شد. دکتر سابین گرونو، متصدی مجموعه باکتری‌های بیماری‌زا در DSMZ، توضیح می‌دهد: “اهمیت عفونت‌های قارچی اغلب دست کم گرفته می‌شود یا خیلی دیر تشخیص داده می‌شوند، حتی اگر بتوانند با عوارض و مرگ و میر بالا همراه باشند.” دکتر گرونو ادامه می‌دهد: “لیست سازمان بهداشت جهانی به وضوح نیاز فوری به اقدام در این زمینه را نشان می‌دهد.”

ایزوله‌های قارچی برای تحقیق و توسعه
سویه‌های قارچی که اکنون توسط DSMZ گردآوری شده‌اند، دقیقاً همان پاتوژن‌هایی را نشان می‌دهند که به طور فزاینده‌ای در عمل پزشکی در سراسر جهان مشکل‌ساز هستند. این چالش به ویژه در مورد مخمرها برجسته‌تر است: بسیاری از گونه‌ها در زیر میکروسکوپ بسیار شبیه به هم به نظر می‌رسند، اما از نظر خواص، از جمله حساسیت یا مقاومت در برابر داروهای ضد قارچی خاص، تفاوت‌های اساسی دارند. برای رفع این پیچیدگی، ایزوله‌های طبقه‌بندی‌شده طبقه‌بندی‌شده در برابر عوامل ضد قارچی مختلف آزمایش شدند تا نشانه‌های اولیه حساسیت یا مقاومت آنها به دست آید.

این داده‌ها به همراه سویه‌ها در دسترس جامعه تحقیقاتی بین‌المللی قرار می‌گیرند. دکتر آندری یورکوف، متصدی مجموعه و متخصص طبقه‌بندی مخمرها، تأکید می‌کند: «مجموعه قارچ‌ها و مخمرهای ما تخصص دیرینه‌ای در زمینه کار با قارچ‌های بیماری‌زای انسانی دارد.» دکتر یورکوف می‌افزاید: «این شامل تخصص شناخته‌شده در طبقه‌بندی، سیستماتیک و طبقه‌بندی گروه‌های پرخطر است که پایه و اساس محکمی را برای تأمین هدفمند عوامل بیماری‌زای مرتبط برای تحقیق، تشخیص و توسعه دارو فراهم می‌کند.»

کمک DSMZ به تحقیقات بهداشت جهانی
پروفسور دکتر ایوان مست، رئیس دپارتمان منابع زیستی DSMZ برای تحقیقات اقتصاد زیستی و سلامت، نتیجه‌گیری می‌کند: «با ارائه عوامل بیماری‌زای قارچی اولویت‌دار سازمان بهداشت جهانی، DSMZ موسسه لایب‌نیتس سهم مهمی در تحقیقات بین‌المللی عفونت و دارو دارد.»

«همانطور که در حال حاضر برای عوامل بیماری‌زای باکتریایی اولویت‌دار صادق است، DSMZ نیز برای انعکاس تحولات جاری در الگوهای بیماری‌زایی و مقاومت، به ذخایر جدید بخش بالینی متکی است.» مروری بر سویه‌های قارچی از «لیست عوامل بیماری‌زای قارچی اولویت‌دار سازمان بهداشت جهانی» که در DSMZ موجود است، به صورت آنلاین در آدرس https://www.dsmz.de/collection/catalogue/microorganisms/special-groups-of-organisms/who-priority-pathogens-list قابل دسترسی است.

درباره موسسه لایب نیتز DSMZ
مجموعه میکروارگانیسم‌ها و کشت‌های سلولی موسسه لایب نیتز DSMZ-آلمان، متنوع‌ترین مجموعه منابع بیولوژیکی جهان (باکتری‌ها، آرکی‌ها، آغازیان، مخمرها، قارچ‌ها، باکتریوفاژها، ویروس‌های گیاهی، DNA ژنومی باکتریایی و همچنین رده‌های سلولی انسانی و حیوانی) است. میکروارگانیسم‌ها و کشت‌های سلولی در DSMZ جمع‌آوری، بررسی و بایگانی می‌شوند. DSMZ به عنوان یکی از موسسات انجمن لایب نیتز، با خدمات علمی گسترده و منابع بیولوژیکی خود، از سال ۱۹۶۹ شریک جهانی تحقیقات، علم و صنعت بوده است. DSMZ اولین مجموعه ثبت شده در اروپا (مقررات (EU) شماره ۵۱۱/۲۰۱۴) بود و طبق استاندارد کیفیت ISO ۹۰۰۱:۲۰۱۵ گواهی شده است. به عنوان یک مخزن ثبت اختراع، تنها امکان در آلمان برای ذخیره مواد بیولوژیکی مطابق با الزامات پیمان بوداپست را ارائه می‌دهد. علاوه بر خدمات علمی، تحقیقات دومین رکن DSMZ است. این مؤسسه که در پردیس علوم برانشویگ-جنوب واقع شده است، بیش از ۹۲۵۰۰ منبع زیستی را در خود جای داده و تقریباً ۲۳۰ کارمند دارد. www.dsmz.de

انجمن لایبنیز
انجمن لایبنیز ۹۶ مؤسسه تحقیقاتی مستقل را که از علوم طبیعی، مهندسی و محیط زیست گرفته تا اقتصاد، علوم فضایی و اجتماعی و علوم انسانی را در بر می‌گیرد، به هم متصل می‌کند. مؤسسات لایبنیز به مسائلی با اهمیت اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی می‌پردازند. آنها تحقیقات پایه و کاربردی، از جمله در اتحادهای تحقیقاتی بین رشته‌ای لایبنیز، انجام می‌دهند، زیرساخت‌های علمی را حفظ می‌کنند و خدمات مبتنی بر تحقیق ارائه می‌دهند. انجمن لایبنیز حوزه‌های تمرکز برای انتقال دانش، به ویژه با موزه‌های تحقیقاتی لایبنیز را شناسایی می‌کند. این انجمن به سیاست‌گذاران، علم، صنعت و عموم مردم مشاوره و اطلاع‌رسانی می‌کند. مؤسسات لایبنیز به طور فشرده با دانشگاه‌ها – از جمله در قالب Leibniz ScienceCampi – و همچنین با صنعت و سایر شرکا در داخل و خارج از کشور همکاری می‌کنند. آنها مشمول یک رویه ارزیابی شفاف و مستقل هستند. به دلیل اهمیت آنها برای کل کشور، مؤسسات انجمن لایب نیتس به طور مشترک توسط دولت‌های مرکزی و منطقه‌ای آلمان تأمین مالی می‌شوند. مؤسسات لایب نیتس حدود ۲۱۴۰۰ نفر، از جمله ۱۲۱۷۰ محقق را استخدام می‌کنند. حجم مالی آن بالغ بر ۲.۳ میلیارد یورو است.

ادامه مطلب
پیام ما

پرطرفدار

کلیه حقوق این پایگاه خبری متعلق به داوان‌نیوز است.