Da1news: انتقالات ترکیه به تولیدکنندگان کشاورزی به عنوان سهمی از درآمد ناخالص مزرعه کمی بالاتر از میانگین OECD است. حمایت از تولیدکنندگان حدود 20 درصد از درآمد ناخالص مزرعه در سال 2019-21 بود که نسبت به 24 درصد در سال 2000-02 کاهش داشت. بیشتر حمایت ها (64 درصد در سال 2019-21) به شکل حمایت از قیمت بازار (MPS) است که توسط تعرفه ها فعال می شود، همراه با کاهش بدهی صادرکنندگان و تزریق سهام به شرکت های دولتی. این بسیار بالاتر از میانگین OECD است. قیمت‌های تولیدکننده حدود 15 درصد بالاتر از قیمت‌های مرزی در سال 2021-2019 بود که عمدتاً به دلیل حمایت از سیب‌زمینی، گندم، تخمه آفتابگردان و گوشت گاو بود. قیمت سایر کالاها با قیمت های مرزی مطابقت دارد. مابقی حمایت عمدتاً شامل پرداخت حق بیمه به تولیدکنندگان کالاهای خاص، پرداخت‌های منطقه‌ای ارائه شده در قالب بیمه محصولات کشاورزی و پرداخت‌هایی برای پرداخت هزینه گازوئیل و کود است. وام های اعطایی به طور برجسته در واکنش سیاستی به بیماری همه گیر COVID-19 در سال 2020 ظاهر شد و روند PSE را در آن سال بالاتر برد.

حمایت عمومی از این بخش (GSSE) 2.3٪ از ارزش تولیدات کشاورزی در سال 2019-21 بود که از 15.4٪ در سال 2000-2002 کاهش داشت. با این حال، سال‌های 2000-02 به دلیل افزایش تورم، پرداخت‌های گمرکی غیرمعمول بالایی داشت و حمایت عمومی در سال‌های 1986-1988 به طور دقیق‌تر میانگین‌های تاریخی را منعکس می‌کند. حمایت از زیرساخت های آبیاری بزرگترین مؤلفه GSSE است که حدود 66 درصد در سال 2019-21. بزرگ‌ترین عنصر بعدی، پرداخت‌های خسارت گمرکی و تزریق حقوق صاحبان سهام است که حدود 27 درصد در سال‌های 2019-21 می‌باشد. کل حمایت از این بخش 1.6 درصد از تولید ناخالص داخلی در سال 2019-21 بود که نسبت به 3.8 درصد در سال 2000-02 کاهش یافته است که نشان دهنده کاهش نقش آن در اقتصاد در آن دوره است.

تغییرات اخیر سیاست

ترکیه در سال 2021 برنامه اقدام سبز را با اهداف و اقداماتی برای افزایش پایداری کشاورزی به تصویب رساند. اقدامات اصلی پیش بینی شده کاهش استفاده از آفت کش ها، ضد میکروبی ها و کودهای شیمیایی، توسعه تولید ارگانیک، افزایش استفاده از انرژی های تجدیدپذیر در کشاورزی و بهبود مدیریت ضایعات و پسماندها است.

اولین جلسه شورای جدید آب در مارس 2021 برای تعیین استراتژی های کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت آب ترکیه برگزار شد. خط مشی مدیریت آب با ذینفعان مربوطه از جمله کشاورزان، دانشگاهیان، سازمان های غیر دولتی و بخش عمومی تدوین خواهد شد. یک مطالعه آزمایشی در طول فصل آبیاری 2021 انجام شد تا یک سیستم قیمت‌گذاری آب ایجاد شود که در آن کاربران در صورت افزایش مصرف، هزینه‌های بیشتری را پرداخت کنند. این پایلوت به گونه ای گسترش می یابد که تمامی تاسیسات آبیاری با زیرساخت های مناسب اندازه گیری آب را شامل شود.

ترکیه مسیر سیستم های غذایی ملی خود را در سال 2021 در چارچوب اجلاس سیستم های غذایی سازمان ملل متحد آماده کرد. مسیر ملی ترکیه شامل 10 اولویت و 117 اقدام مرتبط با پنج مسیر اقدام سران برای تغییر سیستم های غذایی و دستیابی به اهداف توسعه پایدار تا سال 2030 است.

ارزیابی و پیشنهادات

• مشارکت ملی تعیین شده (NDC) ترکیه اجازه افزایش انتشار گازهای گلخانه ای را تا سال 2030 می دهد. هیچ هدف خاصی برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای برای کشاورزی وجود ندارد. دولت هدفی را برای انتشار خالص صفر تا سال 2053 تعیین کرده است، اما مسیر دستیابی به این هدف مشخص نیست.

• کاهش انتشار در کشاورزی به افزایش کارایی در زمین و استفاده از نهاده ها بستگی دارد. با این حال، سیاست‌های موجود برای جبران هزینه‌های سوخت و کود می‌تواند برای این امر مضر باشد. علاوه بر این، سرمایه گذاری دولت در دانش کشاورزی و سیستم های اطلاعاتی نسبت به سایر کشورهای OECD کم است.

• سیاست کشاورزی تأثیر زیادی بر تصمیمات تولید دارد و شرکت های دولتی بخش مهمی از سیستم بازاریابی محصول برای برخی کالاها هستند. کاهش نقش شرکت‌های دولتی در بازارهای کشاورزی و جایگزینی اهداف خودکفایی و تولید برنامه‌ریزی شده کشاورزی با تمرکز بر رقابت‌پذیری و کارایی، رشد بخش تاب‌آور را ارتقا می‌دهد، مشروط بر اینکه سیاست‌های زیست‌محیطی معقول برای تضمین پایداری نیز وجود داشته باشد.

• سرمایه گذاری های قابل توجهی در توسعه سیستم آبیاری انجام شد. اقدامات اخیر برای بررسی پتانسیل قیمت گذاری آب یک پیشرفت خوشایند است و باید از درس های آموخته شده از مرحله آزمایشی استفاده کرد. استفاده پایدار از آب برای انعطاف پذیری آب و هوا در این بخش مهم خواهد بود.

• همه گیری COVID-19 منجر به کاهش موقت تعرفه ها برای بسیاری از محصولات مهم کشاورزی شد. این فرصتی برای بهبود باز بودن بازار و تسهیل افزایش قیمت مواد غذایی برای مصرف کنندگان با دائمی کردن این تغییرات است.

مروری بر روند سیاست

قبل از سال 1980، یک سیاست جایگزینی واردات وجود داشت و کشاورزی برای دستیابی به اهداف سیاست، که شامل حفظ ثبات قیمت غلات، افزایش عملکرد و تولید و توسعه صادرات بود، به شدت تحت کنترل بود. برخی از محصولات کشاورزی مشمول مالیات می شدند در حالی که برخی دیگر یارانه دریافت می کردند، اما این بخش به طور کلی یک پرداخت کننده خالص به بودجه دولت بود (OECD، 2016 [1]).

از دهه 1980 تا 2000، این بخش یک ذینفع خالص از حمایت بود که به سمت محصولات کشاورزی رقیب وارداتی هدایت می شد. ابزار اصلی سیاست کشاورزی حمایت از قیمت محصولات زراعی و یارانه نهاده بود. برنامه ها اعتبار کم هزینه، مواد شیمیایی کشاورزی، بذر، آبیاری و کود را فراهم کردند. تولید دام عمدتاً با اقدامات مرزی حمایت می شد.

شرکت های دولتی خرید مداخله ای را در قالب شرکت های اقتصادی دولتی (SEEs) به عنوان خریداران انحصاری غلات، حبوبات، شکر، تنباکو و چای مدیریت کردند. و اتحادیه های تعاونی فروش کشاورزی (ASCU) مسئول محصولات باغی، پنبه، دانه های روغنی، آجیل و روغن زیتون هستند. قیمت های حمایتی پس از کاشت اعلام شد و کشاورزان یک سال یا بیشتر پس از برداشت و تحویل، مبلغی را دریافت کردند. این ارگان ها همچنین ذخیره، صادرات، صدور مجوز صادرات و توزیع یارانه نهاده ها را انجام می دادند.

پس از سال 2000، کشور روند اصلاحات ساختاری را به عنوان شرط دریافت کمک های ثبات اقتصادی کلان از صندوق بین المللی پول و بانک جهانی آغاز کرد (Burrell and Kurzweil, 2007 [2]؛ OECD, 2016 [1]). این اصلاحات بین سالهای 2001 و 2008 از طریق پروژه اجرای اصلاحات کشاورزی (ARIP) انجام شد. هدف ARIP بهبود کارایی در بخش کشاورزی و مواد غذایی با حذف انحرافات بازار و کمک به تحکیم مالی بود. تحت ARIP، سیاست کشاورزی ترکیه به سمت همسویی نزدیکتر با سیاست مشترک کشاورزی اتحادیه اروپا بود.

اصلاحات پس از سال 2001 نقش دولت را در تعیین قیمت، بازاریابی و تجارت محصولات کشاورزی و غذایی کاهش داد. کشورهای جنوب شرق آسیا و تعاونی‌های تولیدکننده به درجات مختلف و با سرعت‌های متفاوت مستقل شدند و بیشتر در معرض شرایط بازار قرار گرفتند. تعدیل ساختاری در کشاورزی از طریق کمک برای تبدیل زمین به تولید جایگزین یا یکپارچه سازی زمین و با حمایت انتقالی و کمک به توسعه روستایی ترویج شد. این دوره همچنین شاهد تغییر یارانه‌های تولیدی و ورودی به سمت پرداخت‌های حمایتی مستقیم درآمد بود، اگرچه حفاظت بالای مرزی برای محصولات کشاورزی و غذایی همچنان پابرجا بود (OECD، 2011 [3]).

از سال 2010، پرداخت های مرتبط با تولید برای بسیاری از محصولات دوباره برقرار شد. سیاست‌های کشاورزی فعلی همچنین شامل تعرفه‌های واردات، قیمت‌های خرید ثابت، یارانه‌های صادراتی، پرداخت‌های کمبود (پرداخت‌های حمایتی درآمد)، حمایت بیمه‌ای و یارانه‌های ورودی (عمدتاً از طریق امتیاز بهره) است. علاوه بر این، تاکید بر زیرساخت ها، به ویژه برای آبیاری، همچنین مرتبط با اهداف توسعه روستایی وجود دارد.

PSE عمدتاً در محدوده 25 تا 30 درصد درآمدهای ناخالص کشاورزی در دو دهه گذشته بوده است. پس از سال 2018، تغییرات نرخ ارز اهمیت حمایت از قیمت بازار را کاهش داده و حمایت به طور متوسط کمتر بوده است (شکل 26.4).

به طور کلی، حمایت اسمی از اواخر دهه 1980 افزایش یافته است. پرداخت های بودجه با حرکت به سمت پرداخت های جدا شده در اوایل دهه 2000 شروع شد و از طریق اصلاحات پی در پی که اساس آنها را تغییر داد همچنان قابل توجه باقی ماند. حمایت بودجه در سال 2020 در نتیجه هزینه‌های استثنایی مربوط به COVID-19، عمدتاً برای وام‌های امتیازی و امتیازات بهره، افزایش یافت. شرایط کلان اقتصادی مانند نرخ ارز و تورم احتمالاً محرک های مهم سطوح حمایت در کوتاه مدت خواهند بود.

ابزارهای اصلی سیاست

اکثر حمایت ها از طریق حمایت از قیمت بازار انجام می شود که عمدتاً شامل تعرفه های گمرکی بر محصولات وارداتی است، اگرچه تغییرات اخیر نرخ ارز اهمیت نسبی این نوع حمایت را کاهش داده است. حمایت بودجه از طریق پرداخت‌های تثبیت‌کننده قیمت (کمبود) و پرداخت‌های منطقه بر اساس ویژگی‌های تولید انجام می‌شود. خرید نهاده‌ها و بازاریابی کالاهای عمده از طریق شرکت‌های دولتی (SEEs) یا هیئت‌های بازاریابی جمعی (ACSUs) انجام می‌شود که دارای قدرت تعیین قیمت هستند. زیرساخت های آبیاری هدف اصلی حمایت عمومی از این بخش است.

یارانه های صادراتی برای 14 گروه کالایی از 19 گروه واجد شرایط تحت تعهدات WTO ترکیه اعمال می شود. اینها شامل میوه و سبزیجات فرآوری شده، گوشت مرغ و تخم مرغ است. یارانه های صادراتی به شکل کاهش بدهی صادرکنندگان به شرکت های دولتی (به عنوان مثال، برای مالیات، و هزینه های مخابراتی یا انرژی) اعطا می شود. سهمیه های تولید در سطح مزرعه برای چغندرقند اعمال می شود. طبق توافق نایروبی، یارانه های صادراتی قرار است تا پایان سال 2022 حذف شوند.

مدل حمایتی مبتنی بر حوضه (Havza Bazlı Destekleme Modeli) خودکفایی در محصولات کشاورزی استراتژیک و تولید کشاورزی برنامه ریزی شده را هدف قرار می دهد. مناطق کشاورزی به 941 حوضه تقسیم می شوند که هر کدام با مجموعه ای از محصولات استراتژیک شناسایی می شوند که در آن حوضه حمایت خواهند شد. پرداخت های کمبود به منظور افزایش قیمت کالاهای خاص برای تشویق الگوی خاصی از تولید با توجه به ارزیابی دولت از پایداری اکولوژیکی و تناسب اقتصادی تنظیم شده است. هدف تحقیق و توسعه افزایش عملکرد و کیفیت ارقام محلی است. راهنماهای کوددهی مبتنی بر حوضه و محصول و آفت‌کش‌های شیمیایی و راهنمای مصرف آب مبتنی بر گیاه وجود دارد.

مدل حمایتی از تولید داخلی در دام (Hayvancılıkta Yerli Üretimi Destekleme Modeli) با هدف پاسخگویی به تقاضای فزاینده گوشت قرمز، بهبود اصلاح نژاد، تعیین مناطق پرورش، استفاده منطقی از مراتع، مبارزه موثر با بیماری های دام، کاهش تلفات گوساله ها و افزایش صادرات با تضمین شیر پایدار است. تولید این مدل مناطق پرورش دام مرتعی را تعیین می کند. در این مناطق کمک های بلاعوض برای سرمایه گذاری و خرید دام مرتعی در اختیار تولیدکنندگان قرار می گیرد. همچنین از اصلاح مراتع و برخی خدمات دامپزشکی حمایت می شود و قرار است مراکز اصلاح نژادی توسط انجمن های اصلاح نژاد خصوصی برای عرضه تلیسه به دامداران ایجاد شود.

انواع مختلفی از تسهیلات  منطقه ای وجود دارد. تولیدکنندگان فندق بر اساس سطح تولید پرداختی دریافت می کنند. کشاورزان همچنین می توانند برای تولید محصولات علوفه ای یا نهال های گواهی شده، کشاورزی ارگانیک، استفاده از شیوه های خوب کشاورزی، استفاده از بذرهای گواهی شده و برای احیای باغ های زیتون، مبالغ منطقه ای دریافت کنند. هر کشاورز ثبت‌شده تحت سیستم ملی ثبت نام کشاورزان (NFRS) بر اساس منطقه فعلی تولید، به اصطلاح «پرداخت دیزل» و «پرداخت کود» دریافت می‌کند.

بیمه کشاورزی با حمایت دولتی (TARSİM) از طریق مشارکت دولتی و خصوصی ارائه می شود که در آن شرکت های بیمه خصوصی سیاست های یکسانی را به کشاورزان ارائه می دهند. دولت بین 50 تا 67 درصد از کل حق بیمه را از طرف کشاورزان پرداخت می کند.

برنامه حفاظت از زمین های کشاورزی مبتنی بر محیط زیست (ÇATAK)  به افزایش کیفیت خاک و آب و پایداری منابع طبیعی تجدید پذیر کمک می کند. حداقل شیوه های خاک ورزی و شیوه های آبیاری کارآمد را در مناطقی که فعالیت های کشاورزی فشرده دارند ترویج می کند. این برنامه همچنین افزایش آگاهی تولیدکنندگان در مورد مسائل کشاورزی و زیست محیطی و افزایش درآمد کشاورزی از طریق کاهش هزینه های نهاده را هدف قرار می دهد. ÇATAK به طور خاص اثرات منفی شیوه های کشاورزی بر محیط زیست را هدف قرار می دهد. انتظار می رود این برنامه از طریق اقدامات ذکر شده در بالا، انتشار CH4 و CO2 را کاهش دهد. از سال 2006، ÇATAK مشوق های اقتصادی برای کشاورزان در 58 استان ارائه کرده است (پرداخت 45-135 TRY / هزار متر مربع بر اساس تکنیک مورد استفاده).

سیاست های کاهش تغییرات آب و هوایی در کشاورزی

انتشارات کشاورزی، عمدتاً به دلیل تخمیر روده ای، 13.4 درصد (68.0 MtCO2eq) از کل انتشار گازهای گلخانه ای ترکیه در سال 2019 را به خود اختصاص داده است، از 12.5 درصد (42.4 MtCO2eq) در سال 2005. کشاورزی، جنگلداری و ماهیگیری (2.1٪، یعنی 10.9 MtCO2) و مقدار کمی از تلفات کربن سالانه خاک از زمین های کشاورزی (0.2٪، یعنی 1.1 MtCO2). انتشار گازهای گلخانه ای از کشاورزی از سال 2008 به دلیل افزایش تعداد دام ها که مقدار زیادی متان تولید می کنند افزایش یافته است. فعالیت های کشاورزی نشان دهنده بزرگترین منبع ملی انتشار متان و اکسید نیتروژن است.

مجلس ملی کبیر ترکیه موافقتنامه پاریس را در 6 اکتبر 2021 تصویب کرد که در 10 نوامبر 2021 لازم الاجرا شد. دولت تا سال 2053 هدف انتشار خالص صفر تعیین کرد. ترکیه هنوز پایین ترین سطح خود را در میان قرن، بلندمدت و درازمدت ارائه نکرده است. استراتژی توسعه انتشار گازهای گلخانه ای به UNFCCC. هدف مشخصی برای کشاورزی در مشارکت ملی آن وجود ندارد و پیش‌بینی می‌شود که میزان انتشار حداقل تا سال 2030 افزایش یابد (اما کمتر از سناریوی تجاری معمول). اقدامات کاهشی ذکر شده عبارتند از صرفه جویی در سوخت ناشی از تجمیع زمین های کشاورزی، احیای چراگاه ها، کنترل مصرف کود، اجرای شیوه های کشاورزی مدرن و تشویق روش های کشت حداقل خاکورزی.

ترکیه بر بهبود بهره وری استفاده از نهاده ها برای کاهش انتشار گازهای گلخانه ای کشاورزی تمرکز دارد. برنامه‌ها و فعالیت‌های خاصی که در حال حاضر به کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای کمک می‌کنند عبارتند از:

• یکپارچه سازی زمین و خدمات توسعه در مزرعه

• برنامه حمایت از روش های نوین آبیاری و فرآوری برای صرفه جویی در مصرف آب

• کشاورزی ارگانیک/روش های خوب کشاورزی

• برنامه حفاظت از اراضی کشاورزی محیط زیست تکمیل شده (ÇATAK)

• اجرای دستورالعمل نیترات

• قانون حفاظت از خاک و کاربری اراضی

• حمایت از نهال های گواهی شده و گیاهان میوه

• بهسازی مراتع.

تحولات سیاست داخلی در 2021-22

بازارهای جهانی به طور فزاینده ای نسبت به عملکرد زیست محیطی حساس هستند. به ویژه، توافق سبز اتحادیه اروپا بر ترکیه، هم به عنوان یک کشور نامزد و هم به عنوان شریک اتحادیه گمرکی تأثیر خواهد گذاشت. با توجه به این موضوع، دولت معتقد است که تحول سبز اقتصاد و صنعت ترکیه برای رشد پایدار، رقابت صادرات و حفظ و تعمیق ادغام ترکیه با بازار اتحادیه اروپا ضروری است.

در پاسخ به این تغییرات بازار بین المللی، ترکیه برنامه اقدام سبز خود را که در ژوئیه 2021 در روزنامه رسمی منتشر شد، اتخاذ کرد. این برنامه اقدام شامل اهداف و اقداماتی در زمینه کشاورزی پایدار است. اقدامات اصلی پیش بینی شده کاهش استفاده از آفت کش ها، ضد میکروبی ها و کودهای شیمیایی، توسعه تولیدات ارگانیک، افزایش استفاده از انرژی های تجدیدپذیر در کشاورزی و مدیریت بهتر پسماندها و پسماندها است.

در سال 2021، شورای آب برای کمک به تعیین استراتژی های کوتاه مدت، میان مدت و بلندمدت آب ترکیه تأسیس شد. توافق شد که سیاست مدیریت آب با ذینفعان مربوطه از جمله کشاورزان، دانشگاهیان، سازمان‌های غیردولتی و بخش عمومی تدوین شود. اولین جلسه برای بحث در مورد سیاست مدیریت آب در 29 مارس 2021 برگزار شد. شورای آب دارای یازده کارگروه (کارایی آب، مدیریت آب در مقیاس حوضه، قانون و سیاست آب، ایمنی آب و خدمات فاضلاب، حفاظت و نظارت بر آب است. منابع در کیفیت و کمیت، تأثیر تغییر اقلیم بر منابع آب و سازگاری، سیستم های پشتیبانی تصمیم در مدیریت منابع آب، توسعه منابع آب، آبیاری کشاورزی، تأسیسات ذخیره سازی، آب، جنگلداری و هواشناسی).

در چارچوب اجلاس سیستم های غذایی سازمان ملل، ترکیه مسیر ملی ترکیه را در سال 2021 آماده کرد. مسیر ملی ترکیه شامل 10 حوزه اولویت اصلی و 117 اقدام در ارتباط با پنج مسیر اقدام اجلاس سران به منظور تغییر سیستم های غذایی و دستیابی به توسعه پایدار است.

اهداف تا سال 2030 حوزه های اولویت اصلی عبارتند از:

• توسعه دسترسی عادلانه به مواد غذایی ایمن و مغذی، به ویژه برای گروه های آسیب پذیر

• بهبود بهداشت عمومی، ایمنی مواد غذایی و تقویت بازرسی ها و کنترل ها با روش های نوآورانه

• تشویق عرضه پایدار و زنجیره ارزش در بخش کشاورزی و مواد غذایی و کاهش تلفات و ضایعات مواد غذایی

• افزایش آگاهی مصرف کننده و ترویج مصرف پایدار

• بهبود مدل های تولید سازگار با تغییرات آب و هوایی

• استفاده کارآمدتر از منابع آب

• مدیریت پایدارتر منابع طبیعی

• توسعه سیاست فراگیرتر برای گروه های محروم در بخش کشاورزی و غذایی

• افزایش نشاط روستایی

• ایجاد انعطاف پذیری سیستم های غذایی در برابر تغییرات آب و هوایی، بلایای طبیعی و بحران های غیر منتظره

پوشش بیمه کشاورزی تحت حمایت دولت همچنان در حال گسترش است. بیمه حفاظت از درآمد اکنون برای تولیدکنندگان گندم در شهر قونیه به عنوان یک پروژه آزمایشی از سال زراعی 2021-22 در دسترس است. بیمه حفاظت از درآمد 70 درصد از درآمد کشاورزان بیمه شده را در برابر کاهش عملکرد و تغییرات قیمت پوشش می دهد. در سال 2021، 2.25 میلیون بیمه نامه صادر شد و 2.1 میلیارد TRY (237 میلیون دلار آمریکا) از حق بیمه دولتی حمایت شد.

در سال 2020، ترکیه سند استراتژی ملی خود را در زمینه پیشگیری، کاهش و نظارت بر هدررفت و ضایعات مواد غذایی و برنامه اقدام خود با همکاری فائو منتشر کرد. هدف این طرح اقدام تشدید تلاش ها در سطوح ملی، منطقه ای و بین المللی برای جلوگیری از هدر رفتن و هدر رفت مواد غذایی است. این کمپین هنوز ادامه دارد، اما نتایج مثبتی را نشان می دهد. کاهش ضایعات غذایی حدود 80 میلیون دلار برای خانوارها صرفه جویی کرده است. آگاهی از معنای تاریخ های “استفاده تا” و “بهترین قبل” بهبود یافته است. خانوارها حجم بهتر وعده غذایی و بازیافت بیشتر ضایعات غذا را گزارش می دهند.

“راهبرد و برنامه اقدام خشکسالی کشاورزی ترکیه، 2018-22” در آخرین سال خود قرار دارد. فعالیت ها تحت پنج عنوان ادامه می یابد: الف) برآورد خطر خشکسالی و مدیریت بحران. ۲) تضمین تامین آب پایدار؛ iii) مدیریت موثر تقاضای آب کشاورزی. iv) افزایش حمایت از فعالیت های تحقیق و توسعه، آموزش و خدمات ترویجی. و v) ظرفیت سازی نهادی. به عنوان بخشی از این استراتژی، برنامه های مدیریت خشکسالی برای 25 حوضه تا پایان سال 2023 تکمیل می شود. بین سال های 2014 و 2021، 15 طرح از این قبیل تکمیل شد. نهادهای مسئول باید هر شش ماه یکبار گزارش اجرای برنامه های مدیریتی را ارائه کنند.

در چارچوب «برنامه حمایت از سرمایه گذاری های توسعه روستایی»، 50 درصد کمک بلاعوض برای نصب سیستم های آبیاری (قطره ای یا بارانی) در دسترس است. تقریباً 330000 تولیدکننده با کمک های بلاعوض و حمایت های اعتباری حمایت شدند و سیستم های آبیاری تحت فشار در مجموع 1.12 میلیون هکتار تا پایان سال 2021 نصب شد. از سال 2003، استفاده از پروژه های آبیاری سیستم بسته برای کاهش تلفات و نشتی تسریع شده است. . در سال 2003، تنها 6 درصد از مناطق آبی از شبکه های آبیاری لوله ای استفاده می کردند، اما تا سال 2020 این میزان به 29 درصد افزایش یافت.

در فصل آبیاری سال 2021، یک مطالعه آزمایشی انجام شد تا در صورت مصرف آب بیشتر، هزینه های خدمات مصرف آب بالاتری دریافت شود. این پایلوت به گونه ای گسترش می یابد که تمامی تاسیسات آبیاری با زیرساخت های مناسب را شامل شود. در انبارها و شبکه های آبیاری به مساحت 500 هکتار و بالاتر، امکانات اندازه گیری نظارت مرکزی نصب شد. اینها جریان آب را در حین ذخیره سازی، انتقال، توزیع و تخلیه اندازه گیری می کنند. این تسهیلات در نهایت از قیمت گذاری آب بر اساس حجم پشتیبانی خواهد کرد.

مناطق صنعتی سازمان یافته تخصصی مبتنی بر کشاورزی که برای پیشبرد اهداف اشتغال زنان، پایداری و کاهش ضایعات طراحی شده اند، به منظور افزایش رقابت پذیری بخش کشاورزی با تولید و برندسازی باکیفیت و مطمئن و تضمین کشاورزی، همچنان مورد حمایت قرار خواهند گرفت.

تحولات سیاست تجاری در 2021-22

میانگین نرخ عوارض گمرکی اعمال شده در سال 2021 برای محصولات اساسی کشاورزی خارج از تعرفه خارجی مشترک اتحادیه گمرکی 58 درصد بوده است.

در سال 2021، یک موافقتنامه تجارت آزاد (FTA) با بریتانیا، بازنگری در قراردادهای آزاد تجاری با EFTA و بوسنی و هرزگوین و همچنین یک توافقنامه تجارت ترجیحی (PTA) با آذربایجان به اجرا درآمد. روند تصویب FTA مونته نگرو ادامه دارد. مذاکرات FTA به طور فعال با پنج کشور اوکراین، ژاپن، تایلند، سومالی و اندونزی ادامه دارد.

پاسخ‌های سیاست تجاری به همه‌گیری COVID-19

برای اطمینان از عرضه داخلی، تعرفه ها کاهش یافت و مقادیر واردات در سهمیه برای چندین کالا افزایش یافت. از 8 سپتامبر 2021، نرخ های عوارض گمرکی برای برخی از کالاهای کشاورزی تا اول ژانویه 2022 حذف شد. این نرخ ها برای گندم 45 درصد، جو 35 درصد، ذرت 25 درصد، جو دوسر، چاودار و سورگوم 130 درصد و 19.3 بوده است. درصد برای نخود و عدس. نرخ مالیات 27 درصدی تخمه آفتابگردان برای روغن و نرخ مالیاتی 36 درصدی برای روغن آفتابگردان تصفیه نشده نیز تا 1 ژانویه 2022 حذف شد. صادرات ماکارونی، بلغور و بلغور گندم از ژوئن 2021 مشمول ثبت و صادرات نخود به عنوان اکتبر 2021.

ترکیه یازدهمین اقتصاد بزرگ جهان است که با تولید ناخالص داخلی در PPP اندازه گیری می شود. تولید ناخالص داخلی سرانه از سال 2000 سه برابر شده است و برای کشورهایی که در این گزارش گنجانده شده اند بالاتر از میانگین است. ترکیه دارای بخش کشاورزی بزرگی است که تقریباً 18 درصد از جمعیت شاغل کشور را به خود اختصاص داده است و 6.7 درصد از تولید ناخالص داخلی را در سال 2020 تشکیل می دهد. ترکیه صادرکننده خالص محصولات کشاورزی و غذایی است که اخیراً 11.8 درصد از کل صادرات را به خود اختصاص داده است.

رشد تولید ناخالص داخلی 9 درصد در سال 2021 تخمین زده شد، اما انتظار می‌رود با توجه به اینکه تأثیر تورم بر مصرف خصوصی بیش از آن‌که افزایش پایدار صادرات خالص را خنثی کند، کند شود. عدم قطعیت سیاست کلان پس از کاهش های متعدد نرخ بهره بانک مرکزی منجر به کاهش شدید نرخ ارز در نیمه دوم سال 2021 شده است. تورم بالا است و مدت هاست که بسیار بالاتر از هدف رسمی 5 درصد بوده است. شتاب گرفتن تورم که اکنون به 19.6 درصد رسیده است، نگرانی هایی را در مورد ثبات مالی کوتاه مدت ایجاد کرده است (شکل 26.5). همه‌گیری چالش‌های ساختاری مرتبط با بیکاری بالا، مشارکت کم نیروی کار و غیررسمی گسترده در بازار کار را تشدید کرد (OECD، 2021 [4]).

ترکیه صادرکننده مهم کشاورزی آجیل، میوه های خشک و برخی سبزیجات تازه است. مقاصد اصلی صادرات شامل اتحادیه اروپا، عراق، فدراسیون روسیه و ایالات متحده است. ترکیه تولید کننده عمده گندم، چغندر قند، شیر، مرغ، پنبه، گوجه فرنگی و سایر میوه ها و سبزیجات است و بزرگترین تولید کننده زردآلو و فندق در جهان و همچنین بزرگترین صادرکننده جهانی به و کشمش است. تجارت کشاورزی به طور پیوسته در حال افزایش است و ترکیه یک صادر کننده خالص است. بیشتر واردات محصولاتی هستند که برای فرآوری بیشتر هدف قرار می گیرند، در حالی که بیشتر صادرات محصولات برای مصرف هستند .

رشد کشاورزی عمدتاً بر اساس رشد بهره وری کل عوامل (TFP) و افزایش استفاده از نهاده ها بوده است (شکل 26.7). بهبود بهره وری ممکن است به افزایش سطح آبی مرتبط باشد و زمین های بیشتری را برای تولید فشرده باز کند.

منابع

[2] Burrell، A. and M. Kurzweil (2007)، «تحریف‌های انگیزه‌های کشاورزی در ترکیه»، سری مقاله کاری تحریفات کشاورزی 48388، https://doi.org/10.22004/ag.econ.48388.

[4] OECD (2021)، OECD Economic Surveys: Turkey 2021، انتشارات OECD، پاریس، https://doi.org/10.1787/2cd09ab1-en.

[1] OECD (2016)، نوآوری، بهره وری کشاورزی و پایداری در ترکیه، OECD Food and Agricultural Reviews، OECD Publishing، پاریس، https://doi.org/10.1787/9789264261198-en.

[3] OECD (2011)، ارزیابی اصلاحات سیاست کشاورزی در ترکیه، انتشارات OECD، پاریس، https://doi.org/10.1787/9789264113220-en