پرونده ویژه
معمای پلاستیک؛ جنگ خاورمیانه و پایان عصر «بستهبندی ارزان»
شاید تصور شود که بحران بستهبندی پلاستیکی صرفاً یک مشکل زیستمحیطی یا لجستیکی است، اما واقعیت تلخ میدانی در آسیا حکایت دیگری دارد. همزمان با قطع جریان مواد پتروشیمی از تنگه هرمز، صنعت بستهبندی کشاورزی با شوکی بیسابقه مواجه شده است. آنچه در ابتدا به عنوان «شایعه نوسان بازار» شنیده میشد، اکنون به بحرانی عینی برای تأمین بذر، کود و برنج تبدیل شده است.

پایگاه خبری داوان نیوز: تنشهای ژئوپلیتیک در خاورمیانه و به تبع آن اختلال در حمل و نقل از طریق تنگه هرمز، تنها به افزایش قیمت نفت ختم نشده، بلکه اکنون «کیسههای بستهبندی» محصولات کشاورزی را به گرانترین کالای استراتژیک زنجیره تأمین تبدیل کرده است.
به گزارش داوان نیوز، دادههای مارس ۲۰۲۶ نشان میدهد که قیمت پلیپروپیلن (ماده اولیه اصلی کیسههای برنج و کود) در هند ظرف چند هفته بیش از ۵۴۰ دلار در هر تن جهش داشته و این افزایش هزینه، صادرات برنج از تایلند و هند را با اختلال مواجه کرده و زنگ هشدار «گرانی میوه و سبزیجات» را در بازارهای جهانی به صدا درآورده است.
در سالهای اخیر، بازار جهانی بسته بندی محصولات کشاورزی رشد مستمری داشته است و بسته بندیهای پلاستیکی به دلیل عملکرد محافظتی خود، جایگاهی محوری در این بخش پیدا کردهاند. با این حال، تنشهای ژئوپلیتیکی خاورمیانه در اوایل سال ۲۰۲۶، از طریق تنگه هرمز (که به عنوان شاهراه حیاتی انرژی و مواد اولیه پتروشیمی جهان شناخته میشود)، ضربهای شدید به زنجیره تأمین بسته بندیهای پلاستیکی وارد کرده است. این «طوفان بر روی کیسه های بسته بندی» به سرعت از افزایش افسارگسیخته قیمت مواد اولیه فراتر رفته و صنایع کشاورزی کشورهای عمده تولیدکننده مانند هند، تایلند، ویتنام (شامل بذر، کود، برنج، میوه و سبزیجات) را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. هدف این گزارش، تحلیل نظاممند علل این نوسانات بازار بستهبندی پلاستیک، مکانیسم انتقال آن و تأثیرات خاص بر زنجیره کشاورزی، و در نهایت بررسی ضرورت گذار صنعت بستهبندی کشاورزی به سمت «اولویت عملکرد» و زنجیره تأمین تابآور در عادی شدن تنشهای ژئوپلیتیک است.
بستهبندی پلاستیکی در کشاورزی مدرن نقشی غیرقابل انکار دارد. برای بذر، مانعی در برابر آفات و حفظ کننده حیات است. برای میوه و سبزیجات تازه، با تنظیم گازها و رطوبت، عمر قفسهای را افزایش میدهد. برای کود، اطمینان از رسیدن دقیق مواد مغذی به مزرعه را تضمین میکند. با این حال، از اواخر سهماهه اول سال ۲۰۲۶، شایعات درباره کمبود مواد اولیه پلاستیک و افزایش سرسامآور قیمتها به سرعت به بحرانی واقعی برای تجارت جهانی کشاورزی تبدیل شد. از کمبود کود در هند گرفته تا اختلال در صادرات برنج آسیا و افزایش ساختاری قیمت میوه و سبزیجات در کانادا، یک زنجیره شفاف از انتقال هزینهها، ناشی از سیاستهای ژئوپلیتیک، به وضوح قابل مشاهده است.
۱. ریشه نوسانات: قطع شدن «رگ حیات» پتروشیمی توسط ژئوپلیتیک
منطق اصلی این بحران در «گلوگاه» بودن زنجیره تأمین نهفته است. تنگه هرمز نه تنها گذرگاه یکپنجم نفت خام جهان، بلکه گرهگاه حیاتی صنعت پتروشیمی جهانی است. بر اساس دادههای صنعتی، بیش از ۵۰٪ واردات پلیپروپیلن هند و مقادیر زیادی کود نیتروژنه و گوگرد از این منطقه عبور میکند.
درگیریهای نظامی از اواخر فوریه ۲۰۲۶ به طور مستقیم منجر به اختلال در حمل و نقل و افزایش شدید حقالبیه ریسک شد. برای صنعت بستهبندی که به شدت به فرآوردههای نفتی (مانند پلیپروپیلن PP، پلیاتیلن PE و PET) وابسته است، این به معنای قطع عرضه مواد اولیه بود. تا مارس ۲۰۲۶، قیمت گریدهای کششی پلیپروپیلن در هند با افزایش بیش از ۵۴۰ دلار در هر تن مواجه شد. این نوسان صرفاً یک اصلاح موقتی بازار نبود، بلکه ضربهای ویرانگر به زنجیره تأمین «فقط به موقع» بود که بر پایه تقسیم کار جهانی شکل گرفته است.
۲. اثر «دومینوی» زنجیره کشاورزی
کمبود و گرانی مواد بستهبندی یک رویداد منزوی نیست، بلکه مانند دومینو، حلقههای مختلف تولید کشاورزی را تحت تأثیر قرار میدهد.
۲.۱ نهادههای کشاورزی: بحران بذر و کود
برای کشاورزان هندی، فصل کاشت ۲۰۲۶ مملو از عدم قطعیت است. صنعت بذر، به دلیل استفاده اجباری از مواد خاص پلیمری چندلایه برای حفظ حیات بذر، تقریباً جایگزینی ندارد. همزمان، هزینه بستهبندی سهم قابل توجهی (۴ تا ۱۰ درصد) از قیمت تمام شده محصولات کمارزشتری مانند کودهای زیستی را تشکیل میدهد. با افزایش ۱۵ تا ۸۰ درصدی هزینه بستهبندیهای پلاستیکی و کاغذی، شرکتهای کود مجبور به افزایش قیمت یا کاهش عرضه شدهاند که مستقیماً تولید محصولات اساسی را تهدید میکند.
۲.۲ تجارت غلات: اختلال در زنجیره برنج آسیا
در هند و تایلند، هزینه کیسههای بافته شده پلیپروپیلن برای بستهبندی برنج ۵۰ کیلوگرمی، طی چند هفته حدود ۳ دلار در هر تن افزایش یافت. اگرچه این رقم کوچک به نظر میرسد، اما در تجارت برنج با حاشیه سود ناچیز، تغییر جریان تجارت را ایجاد کند. افزایش هزینه بستهبندی، رقابتپذیری برنج سفید هند را تضعیف کرده و خریداران را به سمت برنج با کیفیتتر تایلند سوق داده است. این «اعوجاج تجاری» ناشی از کیسهها، منجر به اختلال در مکانیسم قیمتگذاری بازار شده و صادرکنندگان تایلندی حتی به دلیل عدم توانایی در تعیین هزینه بستهبندی، قادر به ارائه قیمت قطعی نیستند.
۲.۳ بازار محصولات تازه: «افزاینده پنهان» قیمتها
در بخش محصولات تازه، نقش بستهبندی اغلب نادیده گرفته میشود، اما تأثیر اقتصادی آن بسیار قابل توجه است. مطالعه اخیر دولت کانادا نشان میدهد که تغییر جنس بستهبندی تأثیر قابل توجهی بر قیمت نهایی دارد. اگر کیسههای پلاستیکی سیب با جعبههای مقوایی جایگزین شوند، قیمت خردهفروشی ممکن است ۴۲ درصد افزایش یابد. حتی تغییر جزئی در نوع بستهبندی گوجهفرنگی، قیمت را ۱۱ درصد بالا میبرد. این نشان میدهد که بستهبندی پلاستیکی صرفاً یک ظرف نیست، بلکه ابزاری حیاتی برای حفظ قابلیت خرید محصولات کشاورزی است.
۳. تعادل دوباره بین «اولویت عملکرد» و اهداف زیستمحیطی
این بحران، صنعت را مجبور به بازنگری در روایتهای سنتی درباره محدودیت پلاستیک کرده است. اگرچه بستهبندی پلاستیکی به دلیل ردپای زیستمحیطی خود به شدت مورد انتقاد بوده، اما این رویداد قطعی زنجیره تأمین، عملکرد محافظتی غیرقابل جایگزین آن را آشکار ساخت.
تحقیقات نشان میدهد که انتشار کربن ناشی از ضایعات مواد غذایی در زنجیره تأمین، بسیار بیشتر از خود بستهبندی است. بدون بستهبندی پلاستیکی مناسب، نرخ ضایعات محصولات فسادپذیر کشاورزی به شدت افزایش مییابد. رویکرد «اولویت عملکرد» (Function-First Approach) اکنون طرفداران بیشتری پیدا کرده است. این بدان معناست که سیاستگذاری آینده نباید صرفاً به «ممنوعیت پلاستیک» خلاصه شود، بلکه باید طراحی قابل بازیافت و کاهش مصرف مواد را با حفظ عملکرد محافظتی تشویق کند. به عنوان مثال، کاهش مصرف مواد از طریق بهینهسازی ساختار بستهبندی (سبکسازی) یا طراحی بستهبندی تکجنسه و به راحتی قابل بازیافت، ممکن است راه حلی علمیتر و تابآورتر از جایگزینی خام با محصولات کاغذی باشد.
۴. راهکارهای مقابله و چشمانداز آینده
در برابر وضعیت جدید «تورم ناشی از جنگ» و اختلالات مکرر زنجیره تأمین، صنایع کشاورزی و بستهبندی نیاز فوری به تعدیل استراتژیهای خود دارند:
۱. تنوعبخشی و منطقهای کردن زنجیره تأمین: شرکتها در حال گذار از «فقط به موقع» به «فقط در صورت نیاز» هستند. ایجاد ذخایر منطقهای مواد اولیه و تنوع بخشی به منابع تأمین برای کاهش وابستگی به یک شاهراه (مانند تنگه هرمز) به هسته اصلی مدیریت ریسک تبدیل میشود.
۲. بازنگری در قیمتگذاری و قراردادها: با نوسانات شدید قیمت نقدی، قراردادهای سنتی با قیمت ثابت بلندمدت غیرعملی شدهاند. تأمینکنندگان به سمت «قیمتگذاری بر اساس نقدی» یا افزودن بندهای شناور حرکت میکنند. شرکتهای پاییندست کشاورزی باید مکانیسمهای قیمتگذاری انعطافپذیرتر و استراتژیهای پوشش ریسک را برای مدیریت هزینه مواد اولیه ایجاد کنند.
۳. شفافیت و مکانیسمهای اطلاعاتی: در برابر احتکار سفتهبازانه ناشی از وحشت، نهادهای دولتی باید وارد عمل شوند. همانطور که تجربه تایوان چین نشان میدهد، ایجاد سازوکاری برای شفافسازی اطلاعات از میزان تولید مواد اولیه تا توزیع پاییندستی، به ثبات انتظارات بازار و مهار احتکار سفتهبازانه کمک میکند.
۴. نوآوری تکنولوژیک: سرمایهگذاری بر روی پلاستیکهای زیستی، بستهبندیهای نازک با سدیت بالا و فناوریهای رهگیری دیجیتال زنجیره تأمین، و استفاده از ابزارهای فناورانه برای کاهش بار زیستمحیطی و همزمان افزایش توانایی مقاومت در برابر شوکهای بالادستی.
به گزارش داوان نیوز، «شایعات» درباره نوسانات بازار بستهبندی پلاستیک به واقعیت پیوسته و آسیبپذیری زنجیره تأمین جهانی کشاورزی را در برابر شوکهای ژئوپلیتیک آشکار ساخته است. این بحران ثابت کرد که بستهبندی پلاستیک صرفاً یک بار زیستمحیطی نیست، بلکه کالایی راهبردی برای تأمین امنیت غذایی محسوب میشود. در آینده، بخش کشاورزی باید تعادلی ظریف بین فشارهای زیستمحیطی و تابآوری زنجیره تأمین برقرار کند. سیاستگذاران و رهبران صنعت باید از تفکر تکبعدی ممنوعیت یک ماده خاص خارج شده و به راهحلهای سیستمی با محوریت «عملکرد محافظتی» و «اقتصاد چرخشی» روی آورند. تنها در این صورت است که میتوان اطمینان حاصل کرد در شرایط متلاطم بینالمللی، «شریانهای حیاتی» از مزرعه تا سفره غذا، توسط یک کیسه بستهبندی کوچک قطع نخواهد شد.

پرونده ویژه
همگرایی اطلاعاتی؛ راهبرد سهوجهی جهاد کشاورزی برای برونرفت از بحران آب
معاونت آب و خاک وزارت جهاد کشاورزی، با درک عمق بحران ناشی از تغییرات اقلیمی و مدیریت ناپایدار گذشته، بر سه محور «داده و شفافیت»، «پشتیبانی علمی» و «مشارکت گسترده» متمرکز شده است. اتصال سامانه های اطلاعاتی، مهمترین گام برای گذار از مدیریت سلیقهای به حکمرانی داده محور است که میتواند به اصلاح الگوی کشت و افزایش بهرهوری منجر شود. هرچند این مسیر با چالشهای فنی و فرهنگی روبهروست، اما به نظر میرسد با حمایت دولت و همکاری میانبخشی، گامهای مؤثری برای تضمین امنیت غذایی و پایداری تولید در بخش کشاورزی برداشته شده است.

پایگاه خبری داواننیوز: با تشدید آثار تغییرات اقلیمی و خشکسالیهای بیسابقه در سال آبی جاری ، بخش کشاورزی بهعنوان بزرگترین مصرفکننده منابع آب با چالشی بیسابقه روبهروست . در این شرایط، معاونت آب و خاک وزارت جهاد کشاورزی با اتخاذ رویکردی فرابخشی و مبتنی بر داده، در تلاش است تا با یکپارچهسازی اطلاعات و بهرهگیری از ظرفیتهای علمی و حقوقی، مسیر برونرفت از بحران کمآبی را هموار کند.
ناظم رامتین/ خبرنگار داواننیوز؛ با کاهش منابع آب تجدیدپذیر ایران از متوسط تاریخی ۱۳۰ میلیارد مترمکعب به حدود ۹۰ میلیارد مترمکعب در پی تشدید تغییرات اقلیمی و خشکسالیهای پیوسته، و برداشت بیرویهای که منجر به تخلیه حدود ۱۵۰ میلیارد مترمکعب از ذخایر آب زیرزمینی کشور شده است، بخش کشاورزی بهعنوان مصرفکننده حدود ۹۰ درصد از آب تجدیدپذیر، در کانون بحران قرار دارد . در این شرایط، معاونت آب و خاک وزارت جهاد کشاورزی با اتخاذ رویکردی فرابخشی و مبتنی بر یکپارچهسازی دادهها، در تلاش است تا با عبور از الگوهای ناکارآمد گذشته، معماری نوینی برای حکمرانی آب و خاک در کشور پیادهسازی کند. این گزارش به تحلیل ابعاد این راهبرد نوین میپردازد.
یکپارچهسازی سامانههای اطلاعاتی؛ گامی بنیادین در گذار به حکمرانی هوشمند
مهمترین و بیسابقهترین اقدام معاونت آب و خاک، اتصال سامانههای اطلاعاتی وزارت جهاد کشاورزی و وزارت نیرو است. بر اساس این طرح که پس از دو سال پیگیری و تصویب در شورای هماهنگی معاونان دو وزارتخانه به مرحله اجرا رسیده، سامانه «ساماب» وزارت نیرو به سامانه پهنهبندی تولیدات کشاورزی متصل میشود تا امکان تطبیق داده های تولید با میزان برداشت آب فراهم آید.
این همگرایی اطلاعاتی که در مراحل بعدی به سایر سامانه ها نظیر «مزرعه من» نیز تسری خواهد یافت، پاسخی ساختاری به مهمترین خلأ سیاستگذاری در ایران یعنی «تشتت نهادی و بخشینگری» است که پژوهشها بهعنوان مهمترین نیروی محرکه بحران آب در بخش کشاورزی شناسایی کردهاند . اتصال این سامانهها، امکان محاسبه دقیق بهرهوری آب در سطح هر بهرهبردار (نسبت تولید به ازای هر واحد آب مصرفی) را فراهم میسازد و زمینه را برای اصلاح الگوی کشت بر اساس پایداری منابع و پایش مستمر عملکرد برنامهها مهیا میکند.
معماری نوین حکمرانی آب؛ از نهادهای سنتی تا مشارکت راهبردی
در کنار یکپارچهسازی دادهها، سرپرست معاونت آب و خاک بر مؤلفههای کلیدی دیگری تأکید دارد که نشان از درک عمیق از الزامات حکمرانی پایدار آب دارد:
پشتیبانی علمی و پژوهشی: دیدار با روسای مؤسسات تحقیقاتی بر ضرورت بهرهگیری از ظرفیتهای علمی برای تدوین نقشههای مدیریتپذیر خاک، اجرای قانون حفاظت از خاک، و توسعه فناوریهای نوین آبیاری تأکید دارد. این رویکرد پاسخگوی نیاز به «توانمندسازی نهادی» و «یادگیری نهادی» است که پژوهشها بهعنوان پیشنیاز افزایش مشارکت کشاورزان و بهرهوری آب معرفی کردهاند.
دیپلماسی آب و صیانت از منافع ملی: تأکید بر تأمین حقآبه ایران از رودخانه ارس بهعنوان منبع حیاتی برای بیش از ۲۳۰ هزار هکتار از اراضی کشاورزی استانهای آذربایجان، نشان میدهد که راهبردهای داخلی مدیریت آب با رایزنیهای حقوقی و بینالمللی برای حفظ امنیت آبی کشور گره خورده است. این اقدام در راستای کاهش آسیبپذیری ناشی از «تنشهای اجتماعی و قومی پیرامون آب» که در الگوهای حکمرانی نامطلوب شناسایی شده، قابل ارزیابی است.
مشارکت بهرهبرداران و تشکلها: تأکید بر نقش تشکلهای کشاورزی و بخش خصوصی در مدیریت زیرساختها، پاسخی به یافتههای پژوهشی است که «مشارکت، مشورت و درگیری کاربران در تدوین برنامههای منطقهای» را از مؤلفههای کلیدی حکمرانی موفق آب معرفی کردهاند . پژوهشهای اخیر نشان دادهاند که نظامهای آبیاری مبتنی بر مشارکت (مانند قنات) از بهرهوری اقتصادی آب بالاتری نسبت به نظامهای مبتنی بر چاه برخوردارند و این مزیت با تقویت شفافیت، پاسخگویی و عدالت در حکمرانی ارتباط مستقیم دارد .
تمرکز بر اجرا؛ از سامانههای نوین آبیاری تا حکمرانی تطبیقی
برگزاری مستمر نشستهای کارگروه پیگیری طرحهای نیمهتمام سامانههای نوین آبیاری با حضور مدیران استانی، نشاندهنده عزم جدی برای تکمیل زیرساختهای فیزیکی افزایش بهرهوری است. با این حال، سرپرست معاونت آب و خاک بهدرستی بر این نکته تأکید دارد که مدیریت پایدار بدون مشارکت ذینفعان ممکن نیست. این رویکرد با یافتههای پژوهشی در خصوص شکست برنامههای «بالا به پایین» احیای دریاچه ارومیه همخوانی دارد؛ جایی که عدم مشارکت جوامع محلی نهتنها منجر به تحقق اهداف نشد، بلکه توسعه باغات آببر را تشدید کرد . پژوهشهای تطبیقی نشان میدهند که سیاستهای یکبعدی فاقد سازوکارهای نظارتی مؤثر، منجر به کاهش اعتماد، افزایش رفتارهای فرصتطلبانه و تضعیف سرمایه اجتماعی میشوند؛ در مقابل، تلفیق سیاستهای نرم (آموزش و نظارت) با سیاستهای سخت (یارانههای مشروط و تأمین پایدار آب) به افزایش بهرهوری فیزیکی آب میانجامد.
به گزارش خبرنگار اخبار روزانه کشاورزی، معاونت آب و خاک وزارت جهاد کشاورزی با درک عمق بحران ناشی از تغییرات اقلیمی، برداشت بیرویه از آبهای زیرزمینی، و مهمتر از آن، ناکارآمدی الگوهای بخشی و جزیرهای مدیریت، بر سه محور اساسی متمرکز شده است: «یکپارچهسازی اطلاعات و شفافیت» برای گذار از تصمیمگیری سلیقهای به حکمرانی دادهبنیان، «توانمندسازی نهادی از طریق پژوهش و مشارکت» برای بازسازی سرمایه اجتماعی و اعتماد، و «دیپلماسی فعال آب» برای صیانت از منافع ملی در سطح فرامرزی. با توجه به اینکه ۸۵ درصد از چالشهای اساسی حوضههای آبریز کشور در ابعاد کمی آب، تغییرات اقلیمی، فناوری و ظرفیتسازی اجتماعی قابل اولویتبندی هستند ، این راهبرد سهوجهی میتواند در صورت استمرار و پرهیز از نگاه مقطعی، الگویی برای حکمرانی تطبیقی و تابآور در برابر بحران کمآبی فراهم آورد. با این حال، موفقیت نهایی این برنامه در گرو تحقق کامل احکام قانونی مرتبط با حکمرانی یکپارچه آب و عبور از مرزهای مدیریتی سنتی است؛ فرایندی که به حمایت مستمر دولت و تعامل سازنده تمام ذینفعان نیاز دارد.
آب و انرژی
کاهش ۵ میلیارد مترمکعبی آب کشاورزی تا ۱۴۰۷ / ۴ استان در تنش آبی
برنامه هفتم توسعه کاهش مصرف آب کشاورزی به ۶۵ میلیارد مترمکعب را تکلیف کرده، اما آیا الگوی کشت تدوین شده بر اساس ۶۷ میلیارد مترمکعب، آن هم در شرایطی که بارشها غیرقابل پیشبینی است و استانهای مرکزی درگیر تنش آبیاند، ضمانت اجرایی کافی برای جبران این شکاف ۲ میلیارد مترمکعبی را دارد؟ مدیرکل دفتر امور آب کشاورزی میگوید: انعطاف پذیری در الگو، پاسخ این چالش است.

پایگاه خبری داواننیوز: در شرایطی که کشور با خشکسالیهای پی در پی و کاهش محسوس منابع آبی روبهرو است، مدیریت مصرف در بخش کشاورزی که سهم عمدهای از مصارف آب کشور را به خود اختصاص داده، به یکی از اولویتهای اصلی دولت و وزارت جهاد کشاورزی تبدیل شده است. بر اساس قانون برنامه هفتم پیشرفت، هدفگذاری شده است که مصرف آب در این بخش تا سال ۱۴۰۷ به ۶۵ میلیارد متر مکعب کاهش یابد؛ هدفی که به نظر میرسد با چالشها و فرصتهای متعددی همراه است.
به گزارش خبرنگار ما، امیر هدایتی، مدیرکل دفتر امور آب کشاورزی وزارت جهاد کشاورزی، با اعلام بر ضرورت کاهش مصرف آب در بخش کشاورزی به ۶۵ میلیارد متر مکعب تا پایان برنامه هفتم تأکید کرد. این هدف در حالی دنبال میشود که بر اساس اعلام مسئولان، مصرف آب کشاورزی در سالهای عادی حدود ۷۰ میلیارد متر مکعب بوده است.
وی افزود که برنامه الگوی کشت برای سال زراعی آینده بر اساس ۶۷ میلیارد مترمکعب آب تدوین و توسط سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی ابلاغ شده است. این برنامه با انعطافپذیری لازم برای مواجهه با شرایط اقلیمی پیشبینیشده طراحی شده تا در صورت کاهش آب اختصاصی، تغییری متناسب در الگوی کشت ایجاد و از اختلال در تولید جلوگیری شود.
هدایتی با اشاره به عملکرد سال آبی گذشته گفت: در ابتدا بر اساس پیشبینیهای خشکسالی، ۵۱ میلیارد متر مکعب آب برای بخش کشاورزی در نظر گرفته شده بود، اما بارشهای مناسب در نیمه دوم سال به ویژه در زمستان، باعث شد در عمل بیش از این میزان آب در اختیار کشاورزان قرار گیرد. با این حال، وی هشدار داد که برخی استانها نظیر تهران، البرز، قم و قزوین همچنان با تنش آبی شدیدی دست و پنجه نرم میکنند.
تلاش برای افزایش بهرهوری؛ از آبیاری نوین تا اصلاح الگوی کشت
تحقق هدف کاهش مصرف آب به ۶۵ میلیارد متر مکعب، نیازمند تغییر رویکردهای سنتی و حرکت به سمت افزایش بهرهوری است. در این زمینه، توسعه سامانه های نوین آبیاری و آبیاری هوشمند که میتواند بهرهوری آب را تا دو برابر افزایش دهد، در دستور کار قرار دارد. همچنین وزارت جهاد کشاورزی بر اجرای کامل الگوی کشت بر اساس تناسب اراضی و مزیتهای نسبی هر منطقه تأکید دارد و کشاورزان را به رعایت آن ملزم میداند.
ناترازی و تکالیف استانی
بر اساس ماده ۳۷ برنامه هفتم توسعه، کشور مکلف به رفع ۱۵ میلیارد متر مکعب ناترازی در بخش آب است و سهم هر استان از این کاهش تعیین شده است. به عنوان مثال، استان یزد موظف است ۶۰ میلیون مترمکعب و استان کرمانشاه ۴۰۰ میلیون مترمکعب از مصرف آب خود را کاهش دهد که بخش قابل توجهی از آن مربوط به بخش کشاورزی است.
به گزارش اخبار روزانه کشاورزی، با وجود اقدامات انجامشده و برنامهریزیهای صورت گرفته، مسیر رسیدن به هدف ۶۵ میلیارد مترمکعبی مصرف آب در بخش کشاورزی، دشوار و نیازمند عزم ملی و همکاری همه جانبه است. کارشناسان معتقدند علاوه بر سرمایهگذاری در فناوریهای نوین و توسعه زیرساختها، فرهنگسازی و همراهی کشاورزان با سیاستهای اصلاحی نیز نقشی کلیدی در موفقیت این طرح خواهد داشت.
پرونده ویژه
غفرانی: فقدان مکانیزاسیون پایدار، تهدیدی پنهان برای امنیت ملی
در شرایطی که ایران در گذار اقتصادی و مواجهه با تهدیدات بیرونی قرار دارد، معاون حراست جهاد کشاورزی در نشست اراک، فقدان مکانیزاسیون پایدار را بزرگترین تهدیدِ پنهان امنیت غذایی ارزیابی کرد و خواستار خروج از کشاورزی سنتی به سمت فناوریهای نوین در مزرعه شد.

پایگاه خبری داواننیوز: در نشست تخصصی روسای ادارات امور فناوریهای مکانیزه سراسر کشور که در هتل امیرکبیر اراک برگزار شد، معاون سازمان حراست وزارت جهاد کشاورزی با تأکید بر پیوند راهبردی میان مکانیزاسیون و امنیت ملی، از این حوزه به عنوان «خط مقدم دفاع از سفره ایرانیان» یاد کرد.
به گزارش خبرنگار ما، علی غفرانی در جمع مسئولان فناوریهای مکانیزه با اشاره به جایگاه ویژه مکانیزاسیون در دوران گذار اقتصادی و تهدیدات بیرونی، اظهار داشت: امنیت غذایی نه فقط یک نیاز زیستی، بلکه رکن اساسی امنیت ملی و خواسته بهحق مردم از حاکمیت است. تجربه جنگهای اخیر نشان داد که ثبات بازار غذا، خط قرمز تابآوری کشورهاست.
وی با استناد به فرمایشات امام شهید (ره) که امنیت غذایی را «مسئله درجه یک» خوانده بودند، افزود: در شرایطی که جمعیت کشور رو به افزایش است، مکانیزاسیون دیگر یک انتخاب فنی نیست؛ بلکه ضرورتی استراتژیک برای بقای تولید پایدار است.
معاون سازمان حراست جهاد کشاورزی، مکانیزاسیون را «تجلی دانش در مزرعه و ظهور فناوری در بستر تولید» تعریف کرد و گفت: کیفیت کشاورزی امروز با شاخص نفوذ ماشینآلات مدرن گره خورده است. از این رو، شناسایی چالشهای پیشِ روی مکانیزاسیون پایدار و رفع موانع آن، اولویت غیرقابل اغماض بخش کشاورزی است.
وی در بخش دیگری از سخنان خود با تأکید بر لزوم تحول در نگرش سنتی به کشاورزی، تصریح کرد: رشد بهرهوری و ارتقای کیفیت محصولات، بدون ورود جدی فناوریهای مکانیزه امکانپذیر نیست. باید از مزرعههای کوچک تا مجتمعهای بزرگ تولیدی، ردپای نوآوری را به چشم دید.
کارشناسان حاضر در این نشست معتقدند که سخنان غفرانی را باید فراخوانی برای بازنگری در سیاستهای تأمین امنیت غذایی دانست؛ چراکه در شرایط تحریم و نوسانات ارزی، تقویت توان داخلی در حوزه ساخت و بهینهسازی ادوات کشاورزی، میتواند وابستگی را کاهش داده و پایداری تولید را تضمین کند. همچنین تأکید بر «مکانیزاسیون پایدار» نشان از عزم جدی برای حرکت به سمت کشاورزی هوشمند با مصرف بهینه منابع دارد.
این گزارش حاکی است که جلسات تخصصی این گردهمایی، بر تدوین نقشه راه جامع برای یکپارچهسازی فناوری در زنجیره تولید تا توزیع محصولات کشاورزی متمرکز خواهد بود.
در پایان، معاون سازمان حراست جهاد کشاورزی خاطرنشان کرد: امنیت غذایی امروز، میراث ماندگار فردای کشور ماست. مکانیزاسیون پلی است که گذر از کشاورزی معیشتی به کشاورزی دانشبنیان را ممکن میسازد و این مسیر، نیازمند همت جمعی و نگاه راهبردی همگان است.
آموزش4 هفته پیشانگورتان کشمشی نشود!؟ ۵ توصیه فوری برای باغداران انگور
خبرهای سازمانی2 هفته پیشدستورالعمل جدید پروانههای گلخانه به تمام استانها ابلاغ میشود
پرونده ویژه4 هفته پیشلطفعلیزاده خبر داد: پارک کشاورزی وارد فاز جدید مأموریتگرایی شد
آموزش4 هفته پیشتشتک آبخور، یکی از ارکان مدیریت پایدار آب در باغهای مدرن
گوناگون4 هفته پیشهمافزایی سیاستگذاران و نخبگان فناوری؛ ایرانمال میزبان همایش ملی شرکتهای دانشبنیان
دانستنی ها4 هفته پیشبرنامه معاونت آموزش و ترویج کشاورزی برای بهینهسازی انرژی اعلام شد
خبرهای سازمانی4 هفته پیشسرمایه پنهان: آغاز برنامه ملی ثبت دانش بومی کشاورزان توسط سازمان تات
مقالات4 هفته پیشکشاورزیِ هوشمند در ایران؛ از آرمانِ «دادهمحوری» تا واقعیتِ «زیرساختگریز»



























