گروه بین الملل/ پایگاه خبری DA1news: بر اساس برآوردهای دولت، کشاورزی بخش حیاتی اقتصاد پاکستان است و 25.9 درصد از تولید ناخالص داخلی را در سال 2000-1999 به خود اختصاص داده است. این بخش به طور مستقیم از سه چهارم جمعیت کشور پشتیبانی می کند، نیمی از نیروی کار را استخدام می کند و سهم زیادی از درآمدهای ارزی دارد. عمده محصولات کشاورزی پنبه، گندم، برنج، نیشکر، میوه ها و سبزیجات، علاوه بر شیر، گوشت گاو، گوشت گوسفند و تخم مرغ است. پاکستان برای حمایت از تولید به یکی از بزرگترین سیستم های آبیاری جهان وابسته است. 2 فصل اصلی وجود دارد. پنبه، برنج و نیشکر در فصل خریف که از اردیبهشت تا نوامبر ادامه دارد تولید می شود. گندم عمده ترین محصول رابی است که از نوامبر تا آوریل ادامه دارد. کلید بهبود بسیار مورد نیاز بهره وری در استفاده کارآمدتر از منابع، به ویژه زمین و آب نهفته است. با این حال، تغییر به مالکان بزرگی بستگی دارد که 40 درصد زمین های قابل کشت را در اختیار دارند و بیشتر سیستم آبیاری را کنترل می کنند، که اصلاحات گسترده را دشوار می کند. ارزیابی‌های آژانس‌های مستقل، از جمله بانک جهانی، نشان می‌دهد که این زمین‌های بزرگ بسیار بی‌مولد هستند. پاکستان واردکننده خالص کالاهای کشاورزی است. واردات سالانه حدود 2 میلیارد دلار آمریکا است و شامل گندم، روغن های خوراکی، حبوبات و غذاهای مصرفی می شود.

پاکستان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان پنبه خام در جهان است. اندازه محصول سالانه پنبه – بخش عمده ای از آن که در استان پنجاب رشد می کند – یک فشارسنج مهم برای سلامت کلی اقتصاد است، زیرا در دسترس بودن و هزینه مواد خام اصلی برای صنعت نخ ریسی را تعیین می کند. که در اطراف شهر بندری جنوبی کراچی متمرکز شده است. برآوردهای رسمی برداشت 1999-2000 را حدود 11.2 میلیون عدل 170 کیلوگرمی نشان می دهد، در مقایسه با 8.8 میلیون عدل در سال های 1998-1999 و رکورد 12.8 میلیون عدل در سال های 1991-92 به دست آمد. دولت اخیراً برای افزایش قیمت ها و تشویق تولید به طور فعال در بازار مداخله کرد. یک مشکل عمده این است که محصول پنبه بسیار مستعد آسیب آب و هوای نامطلوب و آفات است که در ارقام محصول منعکس می شود. پس از رسیدن به اوج 2.18 میلیون تن در سال 1991-1992، برداشت پرز از آن زمان به طور قابل توجهی نوسان داشته است، از پایین ترین سطح 1.37 میلیون تن در سال 1993-1994 تا حداکثر 1.9 میلیون تن در سال های 1999-2000.

پیش‌بینی می‌شود که محصول گندم در سال‌های 2000-2001 به رکورد 19.3 میلیون تن در مقایسه با 17.8 میلیون تن تولید شده در سال گذشته برسد. این افزایش عمدتاً به دلیل آب و هوای مساعد و افزایش 25 درصدی قیمت خرید به حدود 135 دلار آمریکا در هر تن است. حدود 85 درصد از محصول آبیاری می شود. با وجود رکورد تولید، پاکستان همچنان واردکننده عمده گندم خواهد بود. دولت طی 5 سال گذشته به طور متوسط سالانه 2.4 میلیون دلار آمریکا واردات داشته است. ایالات متحده و استرالیا تامین کنندگان اصلی هستند. تقاضا برای گندم از سوی جمعیت به سرعت در حال رشد پاکستان و همچنین تجارت فرامرزی با افغانستان در حال افزایش است.

پاکستان صادرکننده عمده برنج است و سالانه حدود 2 میلیون تن یا حدود 10 درصد تجارت جهانی را صادر می کند. حدود 25 درصد از صادرات را برنج معطر باسماتی پاکستان تشکیل می دهد. برنج دومین منبع اصلی درآمد صادراتی پاکستان است. تاجران خصوصی تمام صادرات را انجام می دهند. رقبای اصلی پاکستان در تجارت برنج تایلند، ویتنام و هند هستند.

تنباکو عمدتاً در استان مرزی شمال غربی و پنجاب کشت می شود و یک محصول نقدی مهم است. بازدهی در پاکستان تقریباً دو برابر کشورهای همسایه است که عمدتاً به دلیل خدمات ترویجی ارائه شده توسط این صنعت است. با این حال، کیفیت به دلیل مشکلات مربوط به آب و هوا و خاک به آرامی در حال بهبود است. کشاورزان برای افزایش بازده، کشت توتون را با سبزیجات و نیشکر آغاز کرده اند. حدود نیمی از کل تولید برای تولید سیگار استفاده می شود و بقیه در روش های سنتی کشیدن سیگار (در سیگارهای دستی به نام بریس، در لوله های آب و به عنوان انفیه) استفاده می شود. سهم توتون وارداتی در پاسخ به افزایش تقاضا برای سیگارهای باکیفیت به تدریج در حال افزایش است.

محصولات جزئی تنها 5 درصد از کل سطح زیر کشت را تشکیل می دهند. اینها شامل دانه های روغنی (آفتابگردان، سویا)، فلفل قرمز، سیب زمینی و پیاز هستند. تولید داخلی دانه های روغنی تنها حدود 25 درصد از کل نیازهای روغن خوراکی پاکستان را تشکیل می دهد. در نتیجه، پاکستان سالانه بیش از 1 میلیارد دلار ارز خارجی کمیاب را برای واردات روغن های خوراکی هزینه می کند، در حالی که صنعت فرآوری دانه های روغنی آن به دلیل عرضه ناکافی دانه های روغنی با کمتر از 25 درصد ظرفیت کار می کند. برای سال 01-2000 کل تولید دانه های روغنی با کاهش 10 درصدی به 3.6 میلیون تن پیش بینی شد. دولت توسعه بخش دانه های روغنی را به عنوان یک اولویت برجسته کرده است.

صنعت ماهیگیری پاکستان نسبتاً متوسط است، اما در سال های اخیر رشد قابل توجهی را نشان داده است. بازار داخلی بسیار کوچک است و سرانه مصرف سالانه آن تقریباً 2 کیلوگرم است. حدود 80 درصد تولید از شیلات دریایی از 2 منطقه اصلی، ساحل سند در شرق کراچی تا مرز هند و سواحل مکران بلوچستان تامین می شود. نود درصد از کل صید دریایی ماهی است. میگوهایی که باقیمانده را تشکیل می دهند به دلیل ارزش نسبی و تقاضای بیشتر آنها در بازارهای خارجی ارزشمند هستند. طی سالهای 00-1999، کل تولید ماهی 620000 تن بود که 440000 تن آن را ماهیان دریایی و بقیه را گونه های آب شیرین تشکیل می دادند. حدود یک سوم صید به صورت تازه، 9 درصد منجمد، 8 درصد کنسرو و حدود 43 درصد به عنوان پودر ماهی برای غذای حیوانات مصرف می شود.

دام 40 درصد از بخش کشاورزی و 9 درصد از کل تولید ناخالص داخلی را تشکیل می دهد. محصولات اصلی شیر، گوشت گاو، گوسفند، مرغ و پشم است. طی سال 1999، جمعیت دام به 120 میلیون راس افزایش یافت. در همان سال پاکستان 970000 تن گوشت گاو، 640000 تن گوشت گوسفند و 190000 تن مرغ تولید کرد. در تلاش برای افزایش تولید شیر و گوشت، دولت اخیراً یک پروژه توسعه جامع دام را با کمک بانک توسعه آسیایی آغاز کرد. تولید طیور یک منبع پروتئینی کم‌هزینه رو به افزایش است. تولید طیور مدرن به دلیل مرگ و میر بالا، شیوع بالای بیماری، جوجه های بی کیفیت و خوراک بی کیفیت همراه با یک سیستم بازاریابی ناکافی محدود شده است. طیور منجمد اخیراً معرفی شده است.

مساحت جنگل ها 4.2 میلیون هکتار یا حدود 5 درصد از کل مساحت پاکستان است. محصولات اصلی جنگلی چوب است، عمدتاً برای ساخت خانه، مبلمان و هیزم. بسیاری از مناطق جنگلی کشور در نتیجه بهره برداری بیش از حد به شدت کاهش یافته است. دولت برای حفاظت از منابع باقیمانده، کاهش را محدود کرده است – اگرچه فساد اغلب تلاش های زیست محیطی را به خطر می اندازد – و عوارض را برای تشویق واردات کاهش داده است. تولید جنگل از آن زمان از 1.07 میلیون متر مکعب در سال 91-1990 به 475000 متر مکعب در سال 99-1998 کاهش یافته است. پاکستان سالانه 150 میلیون دلار محصولات چوبی وارد می‌کند تا نیازهای جمعیت رو به رشد و تقاضای فزاینده نخبگان ثروتمند را برآورده کند.

सरकारी अनुमानों के अनुसार, कृषि पाकिस्तान की अर्थव्यवस्था का एक महत्वपूर्ण क्षेत्र है और 1999-2000 में सकल घरेलू उत्पाद का 25.9 प्रतिशत था। यह क्षेत्र देश की तीन-चौथाई आबादी का सीधे समर्थन करता है, आधे श्रम बल को रोजगार देता है, और विदेशी मुद्रा आय का एक बड़ा हिस्सा योगदान देता है। दूध, बीफ, मटन और अंडे के अलावा मुख्य कृषि उत्पाद कपास, गेहूं, चावल, गन्ना, फल और सब्जियां हैं। पाकिस्तान उत्पादन का समर्थन करने के लिए दुनिया की सबसे बड़ी सिंचाई प्रणालियों में से एक पर निर्भर करता है। 2 प्रमुख ऋतुएँ होती हैं। खरीफ के मौसम में कपास, चावल और गन्ने का उत्पादन होता है, जो मई से नवंबर तक रहता है। गेहूं प्रमुख रबी फसल है, जो नवंबर से अप्रैल तक होती है। उत्पादकता में अत्यधिक आवश्यक सुधार की कुंजी संसाधनों, मुख्य रूप से भूमि और जल के अधिक कुशल उपयोग में निहित है। हालाँकि, परिवर्तन बड़े भूस्वामियों पर निर्भर है, जिनके पास कृषि योग्य भूमि का 40 प्रतिशत हिस्सा है और अधिकांश सिंचाई प्रणाली को नियंत्रित करते हैं, जिससे व्यापक सुधार कठिन हो जाता है। विश्व बैंक सहित स्वतंत्र एजेंसियों द्वारा किए गए आकलन से पता चलता है कि ये बड़ी जोतें बहुत अनुत्पादक हैं। पाकिस्तान कृषि जिंसों का शुद्ध आयातक है। कुल वार्षिक

आयात लगभग 2 बिलियन अमेरिकी डॉलर है और इसमें गेहूं, खाद्य तेल, दालें और उपभोक्ता खाद्य पदार्थ शामिल हैं।

La agricultura es un sector vital de la economía de Pakistán y representó el 25,9 por ciento del PIB en 1999-2000, según estimaciones del gobierno. El sector sustenta directamente a las tres cuartas partes de la población del país, emplea a la mitad de la fuerza laboral y aporta una gran parte de los ingresos en divisas. Los principales productos agrícolas son algodón, trigo, arroz, caña de azúcar, frutas y verduras, además de leche, carne vacuna, ovina y huevos. Pakistán depende de uno de los sistemas de riego más grandes del mundo para apoyar la producción. Hay 2 temporadas principales. El algodón, el arroz y la caña de azúcar se producen durante la temporada kharif, que dura de mayo a noviembre. El trigo es el principal cultivo de rabi, que se extiende de noviembre a abril. La clave para una muy necesaria mejora de la productividad radica en un uso más eficiente de los recursos, principalmente la tierra y el agua. Sin embargo, el cambio depende de los grandes terratenientes que poseen el 40 por ciento de la tierra cultivable y controlan la mayor parte del sistema de riego, lo que dificulta la reforma generalizada. Las evaluaciones realizadas por agencias independientes, incluido el Banco Mundial, muestran que estas grandes propiedades son muy improductivas. Pakistán es un importador neto de productos agrícolas. Las importaciones anuales ascienden a unos 2.000 millones de dólares EE.UU. e incluyen trigo, aceites comestibles, legumbres y alimentos de consumo.

據政府估計，農業是巴基斯坦經濟的重要部門，在 1999-2000 年佔國內生產總值的 25.9%。 該部門直接養活了該國四分之三的人口，僱用了一半的勞動力，並貢獻了很大一部分外匯收入。 主要農產品有棉花、小麥、水稻、甘蔗、水果、蔬菜，此外還有牛奶、牛羊肉、雞蛋等。 巴基斯坦依靠世界上最大的灌溉系統之一來支持生產。 有 2 個主要季節。 棉花、大米和甘蔗是在從 5 月持續到 11 月的哈里夫季節生產的。 小麥是主要的狂犬病作物，從 11 月持續到 4 月。 急需提高生產力的關鍵在於更有效地利用資源，主要是土地和水。 然而，變革取決於擁有 40% 耕地並控制大部分灌溉系統的大地主，這使得廣泛的改革變得困難。 包括世界銀行在內的獨立機構的評估表明，這些大片土地的生產力非常低下。 巴基斯坦是農產品淨進口國。 每年的進口總額約為 20 億美元，包括小麥、食用油、豆類和消費食品。