بین الملل

کشاورزی بخش حیاتی اقتصاد پاکستان

منتشر شده

3 سال پیش

در

۱۴۰۱-۱۰-۰۷

توسط

ناظم رامتین

گروه بین الملل/ پایگاه خبری DA1news: بر اساس برآوردهای دولت، کشاورزی بخش حیاتی اقتصاد پاکستان است و 25.9 درصد از تولید ناخالص داخلی را در سال 2000-1999 به خود اختصاص داده است. این بخش به طور مستقیم از سه چهارم جمعیت کشور پشتیبانی می کند، نیمی از نیروی کار را استخدام می کند و سهم زیادی از درآمدهای ارزی دارد. عمده محصولات کشاورزی پنبه، گندم، برنج، نیشکر، میوه ها و سبزیجات، علاوه بر شیر، گوشت گاو، گوشت گوسفند و تخم مرغ است. پاکستان برای حمایت از تولید به یکی از بزرگترین سیستم های آبیاری جهان وابسته است. 2 فصل اصلی وجود دارد. پنبه، برنج و نیشکر در فصل خریف که از اردیبهشت تا نوامبر ادامه دارد تولید می شود. گندم عمده ترین محصول رابی است که از نوامبر تا آوریل ادامه دارد. کلید بهبود بسیار مورد نیاز بهره وری در استفاده کارآمدتر از منابع، به ویژه زمین و آب نهفته است. با این حال، تغییر به مالکان بزرگی بستگی دارد که 40 درصد زمین های قابل کشت را در اختیار دارند و بیشتر سیستم آبیاری را کنترل می کنند، که اصلاحات گسترده را دشوار می کند. ارزیابی‌های آژانس‌های مستقل، از جمله بانک جهانی، نشان می‌دهد که این زمین‌های بزرگ بسیار بی‌مولد هستند. پاکستان واردکننده خالص کالاهای کشاورزی است. واردات سالانه حدود 2 میلیارد دلار آمریکا است و شامل گندم، روغن های خوراکی، حبوبات و غذاهای مصرفی می شود.

پاکستان یکی از بزرگترین تولیدکنندگان پنبه خام در جهان است. اندازه محصول سالانه پنبه – بخش عمده ای از آن که در استان پنجاب رشد می کند – یک فشارسنج مهم برای سلامت کلی اقتصاد است، زیرا در دسترس بودن و هزینه مواد خام اصلی برای صنعت نخ ریسی را تعیین می کند. که در اطراف شهر بندری جنوبی کراچی متمرکز شده است. برآوردهای رسمی برداشت 1999-2000 را حدود 11.2 میلیون عدل 170 کیلوگرمی نشان می دهد، در مقایسه با 8.8 میلیون عدل در سال های 1998-1999 و رکورد 12.8 میلیون عدل در سال های 1991-92 به دست آمد. دولت اخیراً برای افزایش قیمت ها و تشویق تولید به طور فعال در بازار مداخله کرد. یک مشکل عمده این است که محصول پنبه بسیار مستعد آسیب آب و هوای نامطلوب و آفات است که در ارقام محصول منعکس می شود. پس از رسیدن به اوج 2.18 میلیون تن در سال 1991-1992، برداشت پرز از آن زمان به طور قابل توجهی نوسان داشته است، از پایین ترین سطح 1.37 میلیون تن در سال 1993-1994 تا حداکثر 1.9 میلیون تن در سال های 1999-2000.

پیش‌بینی می‌شود که محصول گندم در سال‌های 2000-2001 به رکورد 19.3 میلیون تن در مقایسه با 17.8 میلیون تن تولید شده در سال گذشته برسد. این افزایش عمدتاً به دلیل آب و هوای مساعد و افزایش 25 درصدی قیمت خرید به حدود 135 دلار آمریکا در هر تن است. حدود 85 درصد از محصول آبیاری می شود. با وجود رکورد تولید، پاکستان همچنان واردکننده عمده گندم خواهد بود. دولت طی 5 سال گذشته به طور متوسط سالانه 2.4 میلیون دلار آمریکا واردات داشته است. ایالات متحده و استرالیا تامین کنندگان اصلی هستند. تقاضا برای گندم از سوی جمعیت به سرعت در حال رشد پاکستان و همچنین تجارت فرامرزی با افغانستان در حال افزایش است.

پاکستان صادرکننده عمده برنج است و سالانه حدود 2 میلیون تن یا حدود 10 درصد تجارت جهانی را صادر می کند. حدود 25 درصد از صادرات را برنج معطر باسماتی پاکستان تشکیل می دهد. برنج دومین منبع اصلی درآمد صادراتی پاکستان است. تاجران خصوصی تمام صادرات را انجام می دهند. رقبای اصلی پاکستان در تجارت برنج تایلند، ویتنام و هند هستند.

تنباکو عمدتاً در استان مرزی شمال غربی و پنجاب کشت می شود و یک محصول نقدی مهم است. بازدهی در پاکستان تقریباً دو برابر کشورهای همسایه است که عمدتاً به دلیل خدمات ترویجی ارائه شده توسط این صنعت است. با این حال، کیفیت به دلیل مشکلات مربوط به آب و هوا و خاک به آرامی در حال بهبود است. کشاورزان برای افزایش بازده، کشت توتون را با سبزیجات و نیشکر آغاز کرده اند. حدود نیمی از کل تولید برای تولید سیگار استفاده می شود و بقیه در روش های سنتی کشیدن سیگار (در سیگارهای دستی به نام بریس، در لوله های آب و به عنوان انفیه) استفاده می شود. سهم توتون وارداتی در پاسخ به افزایش تقاضا برای سیگارهای باکیفیت به تدریج در حال افزایش است.

محصولات جزئی تنها 5 درصد از کل سطح زیر کشت را تشکیل می دهند. اینها شامل دانه های روغنی (آفتابگردان، سویا)، فلفل قرمز، سیب زمینی و پیاز هستند. تولید داخلی دانه های روغنی تنها حدود 25 درصد از کل نیازهای روغن خوراکی پاکستان را تشکیل می دهد. در نتیجه، پاکستان سالانه بیش از 1 میلیارد دلار ارز خارجی کمیاب را برای واردات روغن های خوراکی هزینه می کند، در حالی که صنعت فرآوری دانه های روغنی آن به دلیل عرضه ناکافی دانه های روغنی با کمتر از 25 درصد ظرفیت کار می کند. برای سال 01-2000 کل تولید دانه های روغنی با کاهش 10 درصدی به 3.6 میلیون تن پیش بینی شد. دولت توسعه بخش دانه های روغنی را به عنوان یک اولویت برجسته کرده است.

صنعت ماهیگیری پاکستان نسبتاً متوسط است، اما در سال های اخیر رشد قابل توجهی را نشان داده است. بازار داخلی بسیار کوچک است و سرانه مصرف سالانه آن تقریباً 2 کیلوگرم است. حدود 80 درصد تولید از شیلات دریایی از 2 منطقه اصلی، ساحل سند در شرق کراچی تا مرز هند و سواحل مکران بلوچستان تامین می شود. نود درصد از کل صید دریایی ماهی است. میگوهایی که باقیمانده را تشکیل می دهند به دلیل ارزش نسبی و تقاضای بیشتر آنها در بازارهای خارجی ارزشمند هستند. طی سالهای 00-1999، کل تولید ماهی 620000 تن بود که 440000 تن آن را ماهیان دریایی و بقیه را گونه های آب شیرین تشکیل می دادند. حدود یک سوم صید به صورت تازه، 9 درصد منجمد، 8 درصد کنسرو و حدود 43 درصد به عنوان پودر ماهی برای غذای حیوانات مصرف می شود.

دام 40 درصد از بخش کشاورزی و 9 درصد از کل تولید ناخالص داخلی را تشکیل می دهد. محصولات اصلی شیر، گوشت گاو، گوسفند، مرغ و پشم است. طی سال 1999، جمعیت دام به 120 میلیون راس افزایش یافت. در همان سال پاکستان 970000 تن گوشت گاو، 640000 تن گوشت گوسفند و 190000 تن مرغ تولید کرد. در تلاش برای افزایش تولید شیر و گوشت، دولت اخیراً یک پروژه توسعه جامع دام را با کمک بانک توسعه آسیایی آغاز کرد. تولید طیور یک منبع پروتئینی کم‌هزینه رو به افزایش است. تولید طیور مدرن به دلیل مرگ و میر بالا، شیوع بالای بیماری، جوجه های بی کیفیت و خوراک بی کیفیت همراه با یک سیستم بازاریابی ناکافی محدود شده است. طیور منجمد اخیراً معرفی شده است.

مساحت جنگل ها 4.2 میلیون هکتار یا حدود 5 درصد از کل مساحت پاکستان است. محصولات اصلی جنگلی چوب است، عمدتاً برای ساخت خانه، مبلمان و هیزم. بسیاری از مناطق جنگلی کشور در نتیجه بهره برداری بیش از حد به شدت کاهش یافته است. دولت برای حفاظت از منابع باقیمانده، کاهش را محدود کرده است – اگرچه فساد اغلب تلاش های زیست محیطی را به خطر می اندازد – و عوارض را برای تشویق واردات کاهش داده است. تولید جنگل از آن زمان از 1.07 میلیون متر مکعب در سال 91-1990 به 475000 متر مکعب در سال 99-1998 کاهش یافته است. پاکستان سالانه 150 میلیون دلار محصولات چوبی وارد می‌کند تا نیازهای جمعیت رو به رشد و تقاضای فزاینده نخبگان ثروتمند را برآورده کند.

सरकारी अनुमानों के अनुसार, कृषि पाकिस्तान की अर्थव्यवस्था का एक महत्वपूर्ण क्षेत्र है और 1999-2000 में सकल घरेलू उत्पाद का 25.9 प्रतिशत था। यह क्षेत्र देश की तीन-चौथाई आबादी का सीधे समर्थन करता है, आधे श्रम बल को रोजगार देता है, और विदेशी मुद्रा आय का एक बड़ा हिस्सा योगदान देता है। दूध, बीफ, मटन और अंडे के अलावा मुख्य कृषि उत्पाद कपास, गेहूं, चावल, गन्ना, फल और सब्जियां हैं। पाकिस्तान उत्पादन का समर्थन करने के लिए दुनिया की सबसे बड़ी सिंचाई प्रणालियों में से एक पर निर्भर करता है। 2 प्रमुख ऋतुएँ होती हैं। खरीफ के मौसम में कपास, चावल और गन्ने का उत्पादन होता है, जो मई से नवंबर तक रहता है। गेहूं प्रमुख रबी फसल है, जो नवंबर से अप्रैल तक होती है। उत्पादकता में अत्यधिक आवश्यक सुधार की कुंजी संसाधनों, मुख्य रूप से भूमि और जल के अधिक कुशल उपयोग में निहित है। हालाँकि, परिवर्तन बड़े भूस्वामियों पर निर्भर है, जिनके पास कृषि योग्य भूमि का 40 प्रतिशत हिस्सा है और अधिकांश सिंचाई प्रणाली को नियंत्रित करते हैं, जिससे व्यापक सुधार कठिन हो जाता है। विश्व बैंक सहित स्वतंत्र एजेंसियों द्वारा किए गए आकलन से पता चलता है कि ये बड़ी जोतें बहुत अनुत्पादक हैं। पाकिस्तान कृषि जिंसों का शुद्ध आयातक है। कुल वार्षिक

आयात लगभग 2 बिलियन अमेरिकी डॉलर है और इसमें गेहूं, खाद्य तेल, दालें और उपभोक्ता खाद्य पदार्थ शामिल हैं।

La agricultura es un sector vital de la economía de Pakistán y representó el 25,9 por ciento del PIB en 1999-2000, según estimaciones del gobierno. El sector sustenta directamente a las tres cuartas partes de la población del país, emplea a la mitad de la fuerza laboral y aporta una gran parte de los ingresos en divisas. Los principales productos agrícolas son algodón, trigo, arroz, caña de azúcar, frutas y verduras, además de leche, carne vacuna, ovina y huevos. Pakistán depende de uno de los sistemas de riego más grandes del mundo para apoyar la producción. Hay 2 temporadas principales. El algodón, el arroz y la caña de azúcar se producen durante la temporada kharif, que dura de mayo a noviembre. El trigo es el principal cultivo de rabi, que se extiende de noviembre a abril. La clave para una muy necesaria mejora de la productividad radica en un uso más eficiente de los recursos, principalmente la tierra y el agua. Sin embargo, el cambio depende de los grandes terratenientes que poseen el 40 por ciento de la tierra cultivable y controlan la mayor parte del sistema de riego, lo que dificulta la reforma generalizada. Las evaluaciones realizadas por agencias independientes, incluido el Banco Mundial, muestran que estas grandes propiedades son muy improductivas. Pakistán es un importador neto de productos agrícolas. Las importaciones anuales ascienden a unos 2.000 millones de dólares EE.UU. e incluyen trigo, aceites comestibles, legumbres y alimentos de consumo.

據政府估計，農業是巴基斯坦經濟的重要部門，在 1999-2000 年佔國內生產總值的 25.9%。該部門直接養活了該國四分之三的人口，僱用了一半的勞動力，並貢獻了很大一部分外匯收入。主要農產品有棉花、小麥、水稻、甘蔗、水果、蔬菜，此外還有牛奶、牛羊肉、雞蛋等。巴基斯坦依靠世界上最大的灌溉系統之一來支持生產。有 2 個主要季節。棉花、大米和甘蔗是在從 5 月持續到 11 月的哈里夫季節生產的。小麥是主要的狂犬病作物，從 11 月持續到 4 月。急需提高生產力的關鍵在於更有效地利用資源，主要是土地和水。然而，變革取決於擁有 40% 耕地並控制大部分灌溉系統的大地主，這使得廣泛的改革變得困難。包括世界銀行在內的獨立機構的評估表明，這些大片土地的生產力非常低下。巴基斯坦是農產品淨進口國。每年的進口總額約為 20 億美元，包括小麥、食用油、豆類和消費食品。

مطالب مرتبط:تجارت پاکستان کشاورزی پاکستان محصولات زراعی پاکستان

تا بعدی

هدف، مشتری مداری و بالا بردن کیفیت محصولاتمان است

از دست نده

ایران در میان تولیدکنندگان بزرگ محصولات کشاورزی جهان

ادامه مطلب

پیام ما

برای افزودن دیدگاه کلیک کنید

یک پاسخ بگذارید
لغو پاسخ

بین الملل

جنگ هرمز، قحطی خلیج فارس؛ عمان و قطر در امنیت، بحرین و کویت در آستانه فروپاشی

بسته شدن تنگه هرمز تنها به بحران انرژی محدود نمی‌ماند؛ سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) هشدار داده است که توقف عبور ۷۰ درصد واردات مواد غذایی و یک‌سوم تجارت جهانی کودهای شیمیایی از این آبراه، امنیت غذایی کشورهای عربی حاشیه خلیج فارس را با «تهدید وجودی» مواجه کرده و می‌تواند ظرف شش تا نه ماه آینده به یک قحطی گسترده در منطقه منجر شود.

منتشر شده

2 هفته پیش

در

۱۴۰۵-۰۲-۰۷

توسط

ناظم رامتین

پایگاه خبری داوان نیوز: بسته شدن تنگه هرمز فقط قیمت بنزین را گران نکرده است. در بحرین، قیمت گوشت دو برابر شده و ذخایر غذا فقط ۳ ماه دیگر دوام می‌آورد. در کویت، گوشت و ماهی تا ۱۰۰ درصد گران شده و بنادر تعطیل هستند. هشدار فائو: «سه تا شش ماه دیگر، اثرات این بحران در مزارع جهان دیده می‌شود».

به گزارش داوان نیوز، در حالی که توجه جهانی معطوف به شوک قیمت نفت در پی بسته شدن تنگه هرمز از اواخر فوریه ۲۰۲۶ بوده است، کارشناسان بین‌المللی هشدار می‌دهند که بزرگ‌ترین تهدید این بحران، پیش از آنکه در پمپ بنزین‌ها احساس شود، در مزارع و سفره‌های غذایی مردم جهان نمایان خواهد شد. بسته شدن این آبراه استراتژیک نه تنها جریان ۲۰ درصد نفت جهان را قطع کرده، بلکه عبور حدود یک‌سوم تجارت جهانی کودهای شیمیایی و بیش از ۷۰ درصد واردات مواد غذایی کشورهای حاشیه خلیج فارس را نیز متوقف ساخته است .

گزارش پیش‌رو، با نگاهی تخصصی به بخش کشاورزی و محصولات آن، پیامدهای این بحران را بر کشورهای عربی حوزه خلیج فارس در سه حوزه «تأمین نهاده‌های کشاورزی»، «واردات مواد غذایی» و «امنیت غذایی داخلی» تحلیل می‌کند.

بخش اول: بحران کودهای شیمیایی – توقف خط تولید جهانی
وابستگی بی‌سابقه جهان به کودهای خلیج فارس

خلیج فارس یکی از قطب‌های اصلی تولید و صادرات کودهای شیمیایی در جهان است. بر اساس داده‌های انجمن بین‌المللی کود (IFA) در سال ۲۰۲۴، کشورهای ایران، عربستان سعودی، قطر، امارات و بحرین روی هم رفته ۲۳ درصد از تجارت جهانی آمونیاک و ۳۴ درصد از تجارت اوره را در اختیار داشته‌اند .

نقش این منطقه در تأمین امنیت غذایی جهانی فراتر از این ارقام است. بر اساس تحلیل‌های موسسه کپلر، بسته شدن تنگه هرمز می‌تواند زنجیره تأمین کودهای جهانی را ۳۳ درصد، عرضه گوگرد را ۴۴ درصد و عرضه اوره را ۳۰ درصد کاهش دهد . آمارها نشان می‌دهد که حدود ۴۶ درصد از تجارت جهانی اوره (مهم‌ترین کود نیتروژنی) به تولیدکنندگان خلیج فارس وابسته است .

افزایش قیمت‌ها: سونامی ۷۰ درصدی

پیامدهای اختلال در عرضه به سرعت در بازارهای جهانی منعکس شده است. بر اساس گزارش آرگوس مدیا، قیمت اوره دانه‌بندی شده در خاورمیانه نسبت به پیش از آغاز درگیری‌ها ۷۰ درصد جهش داشته است . تحلیلگران ریاض کپیتال اعلام کرده‌اند که قیمت اوره در مدت یک ماه از زمان شروع بحران (۲۷ فوریه تا ۲۶ مارس) ۶۵ درصد افزایش یافته و آمونیاک نیز حدود ۱۵۵ دلار در هر تن گران شده است .

ارقام جدیدتر حاکی از آن است که یک مناقصه در هندلینک اوره را با قیمت بیش از ۹۰۰ دلار در هر تن به ثبت رسانده است که بالاترین سطح از سال ۲۰۲۳ محسوب می‌شود .

توقف تولید در خود منطقه

بحران تنها به حمل‌ونقل محدود نمی‌شود. بر اساس گزارش‌های میدانی، چندین واحد تولیدی در عربستان سعودی، قطر و ایران به طور جزئی یا کامل تعطیل شده‌اند. مارینا سیمونووا، رئیس تحلیل کودهای آرگوس مدیا، توضیح می‌دهد: «دلیل این تعطیلی‌ها نگرانی‌های ایمنی، آسیب به زیرساخت‌ها و مشکلات صادراتی است. بسیاری از تأسیسات تولیدی عمدتاً صادرات‌محور هستند و با بسته شدن تنگه هرمز، آسیب‌پذیری آن‌ها به حداکثر رسیده است» .

وضعیت برای کودهای مایع بحرانی‌تر از کودهای جامد است. تحلیلگران ریاض کپیتال تأکید می‌کنند که کودهای جامد مانند اوره دانه‌بندی شده و دی‌آمونیوم فسفات (DAP) انعطاف بیشتری برای حمل زمینی و صادرات مجدد از طریق دریای سرخ دارند، هرچند این کار هزینه‌های حمل را به شدت افزایش می‌دهد .

بخش دوم: واردات مواد غذایی – قفل شدن دروازه‌های ورودی

یک واقعیت تلخ: بیش از ۷۰ درصد وابستگی

کشورهای شورای همکاری خلیج فارس (GCC) به طور تاریخی واردکنندگان خالص مواد غذایی هستند. بر اساس گزارش‌های موجود، بیش از ۷۰ درصد واردات مواد غذایی این کشورها از جمله غلات، محصولات تازه و نهاده‌های کشاورزی معمولاً از طریق تنگه هرمز انجام می‌شده است . میزان وابستگی به واردات در برخی از این کشورها به ۸۵ درصد از کل نیازهای غذایی می‌رسد.

وضعیت اضطراری در بنادر

با بسته شدن تنگه از اول مارس ۲۰۲۶، ترانزیت دریایی تجاری از این آبراه بیش از ۸۰ درصد کاهش یافته است. تا نیمه مارس، بیمه‌گران بین‌المللی پوشش ریسک جنگی برای منطقه را لغو کردند و عبور و مرور عملاً متوقف شد .

بر اساس گزارش‌های خبری، بیشتر بنادر اصلی منطقه از جمله بنادر ابوظبی، جبل علی (امارات) و دمام (عربستان سعودی) یا به طور کامل تعطیل شده‌اند یا ظرفیت خود را به شدت کاهش داده‌اند . در کویت و بحرین، عملیات بنادر شعیبه و خلیفه بن سلمان به حالت تعلیق درآمده است .

بخش سوم: کشورهای عربی خلیج فارس – روایت دو سرعت

قطر: سرمایه‌گذاری دهه قبل، نجات‌بخش امروز

قطر پس از محاصره ۲۰۱۷-۲۰۲۰ درس تلخی از وابستگی به واردات گرفت و امروز ثمرات سرمایه‌گذاری‌های آن دوران را برداشت می‌کند. پایانه امنیت غذایی بندر حمد با ۵۱ سیلوی کنترل شده برای برنج، روغن و شکر، ظرفیت تأمین دو سال نیاز ملی را دارد. تولید داخلی لبنیات نیز به خودکفایی ۱۰۰ درصدی رسیده است .

با فعال شدن کریدور زمینی از طریق عربستان سعودی (با استفاده از سیستم TIR که امکان ترانزیت کالا در چندین مرز با یک ضمانت گمرکی واحد را فراهم می‌کند)، قطر توانسته است شوک را تا حد زیادی مدیریت کند. هرچند افزایش قیمت حمل هوایی برای محصولات فاسدشدنی، باعث افزایش ۱۰ تا ۲۰ درصدی قیمت‌ها در این کشور شده است .

عربستان سعودی: تردد از دو دریا

عربستان به عنوان بزرگترین اقتصاد منطقه و با جمعیت ۳۶ میلیون نفری، ۸۰ تا ۸۵ درصد نیاز غذایی خود را وارد می‌کند. با این حال، دسترسی به دریای سرخ به این کشور امکان داده است مسیرهای جایگزین را فعال کند. محموله‌ها از بنادر شرقی (دمام، جبیل) به بندر اسلامی جده در دریای سرخ هدایت شده‌اند، هرچند این تغییر مسیر، زمان ترانزیت را ۱۰ تا ۱۴ روز افزایش داده و به زنجیره سرد فشار آورده است .

آخرین گزارش‌ها حاکی از آن است که عربستان به لطف موقعیت جفرافیایی ممتاز خود در حال حاضر به عنوان قطب لجستیکی کلیدی منطقه عمل می‌کند . با این حال، ذخایر استراتژیک این کشور برای محصولات اساسی مانند گندم، برنج، جو، شکر و روغن تنها ۲ تا ۴ ماه دوام خواهد آورد .

امارات متحده عربی: ذخایر ۶ ماهه و حمل هوایی

امارات که حدود ۸۵ درصد غذای خود را وارد می‌کند، با فعال کردن استراتژی «چندمنبعی» توانسته است تا حدی از بحران عبور کند. برای تمام ۱۸ محصول بحرانی، قراردادهایی با منابع تأمین از مناطق جغرافیایی مختلف منعقد شده است. ذخایر استراتژیک این کشور برای مواد غذایی پایه بین ۴ تا ۶ ماه تأمین شده است .

گروه لولو، بزرگترین زنجیره خرده‌فروشی منطقه، اعلام کرده است که برای محصولات فاسدشدنی (میوه، سبزیجات، گوشت و مرغ) از هواپیماهای باری اختصاصی استفاده می‌کند و در حال حاضر «هزینه اضافی را به مصرف‌کننده منتقل نمی‌کند» . مقامات امارات همچنین محدودیت‌های تردد کامیون‌ها را برای تسهیل توزیع مواد غذایی لغو کرده و خط تلفنی برای گزارش افزایش قیمت‌های غیرمنطقی راه‌اندازی کرده‌اند .

عمان: برنده جغرافیایی بحران غذایی

عمان به دلیل قرار گرفتن در خارج از تنگه هرمز و دسترسی مستقیم به اقیانوس هند از طریق بنادر سلامله، دوکم و صحار، کمترین آسیب را از این بحران متحمل شده است. این کشور به عنوان یک «دروازه جایگزین» برای کل منطقه عمل می‌کند .

بحرین و کویت: قربانیان اصلی

وضعیت در بحرین و کویت بسیار وخیم‌تر است. هر دو کشور با وابستگی شدید به واردات، ظرفیت محدود ذخیره‌سازی و عملاً تعطیلی بنادر اصلی خود مواجه هستند. ذخایر استراتژیک هر دو کشور تنها ۳ تا ۴ ماه برای مواد غذایی پایه دوام می‌آورد و این ذخایر شامل محصولات فاسدشدنی نمی‌شود .

در بحرین، گزارش‌های میدانی حاکی از آن است که قیمت برخی مواد غذایی به طور قابل توجهی افزایش یافته و قیمت گوشت تقریباً دو برابر شده است . آلارم‌ها زمانی به صدا در می‌آید که تحلیلگران بین‌المللی اعلام می‌کنند بحرین «آسیب‌پذیرترین کشور در میان اعضای شورای همکاری خلیج فارس» است .

در کویت، پس از موج اولیه خریدهای ترسناک در روزهای نخست بحران، دولت قیمت برخی کالاهای اساسی را فریز کرده و واردات گوشت را یارانه‌ای کرده است. با این حال، قیمت گوشت و ماهی بین ۳۰ تا ۱۰۰ درصد افزایش یافته و صادرات محصولات غذایی به طور موقت ممنوع شده است .

جدول: جمع‌بندی وضعیت امنیت غذایی کشورهای عربی خلیج فارس

—

بخش چهارم: چشمانداز جهانی و هشدارهای نهادهای بین‌المللی

فائو: کشاورزان جهان میان تهی ماندن و تغییر الگو

سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد (فائو) به صراحت هشدار داده است که تأثیر این بحران بر برداشت محصولات کشاورزی، با یک «تأخیر چندماهه» خود را نشان خواهد داد و «اثرات دومینویی بلندمدتی» بر جای خواهد گذاشت .

تحلیلگران فائو سه موج بحران را پیش‌بینی کرده‌اند:
1. موج اول (در حال وقوع): افزایش قیمت کودهای شیمیایی.
2. موج دوم (پاییز ۲۰۲۶): کاهش گسترده عملکرد محصولات کشاورزی اصلی.
3. موج سوم (۲۰۲۷): تورم مواد غذایی در سطح جهانی همراه با تنش‌های سیاسی .

دیوید لابورد، مدیر بخش اقتصاد کشاورزی فائو، هشدار می‌دهد: «ما در یک بحران نهاده‌ها (کودها) هستیم؛ نباید اجازه دهیم این بحران به یک فاجعه تبدیل شود» .

برنامه جهانی غذا: ۴۵ میلیون نفر در آستانه گرسنگی

برنامه جهانی غذا (WFP) تخمین می‌زند که اگر درگیری تا ژوئن ۲۰۲۶ ادامه یابد، حدود ۴۵ میلیون نفر دیگر در جهان در وضعیت «ناامنی حاد غذایی» قرار خواهند گرفت. این رقم به ۳۱۸ میلیون نفری که پیش از این درگیر این بحران بودند، اضافه خواهد شد . نگرانی خاص برای آفریقای زیر صحرا، جنوب آسیا و کشورهایی مانند افغانستان و سودان وجود دارد که از قبل با قحطی دست و پنجه نرم می‌کنند .

تأثیر غیرمستقیم: افزایش قیمت نفت و رقابت سوخت با غذا

یک تهدید پنهان دیگر نیز وجود دارد: افزایش قیمت نفت، تولید سوخت‌های زیستی (بیواتانول و بیودیزل) را سودآورتر می‌کند. فائو هشدار داده است که این موضوع می‌تواند تقاضا برای محصولات کشاورزی مانند ذرت، سویا و روغن پالم را افزایش دهد و رقابت «سوخت در برابر غذا» را تشدید کند .

بازی با زمان

به گزارش اخبار روزانه کشاورزی، کشورهای عربی حوزه خلیج فارس در حال حاضر در یک مسابقه نفس‌گیر با زمان قرار گرفته‌اند. کشورهایی مانند قطر و عربستان که زیرساخت‌های جایگزین و ذخایر استراتژیک مناسبی دارند، توانسته‌اند تاکنون شوک را مدیریت کنند. اما کشورهای کوچک‌تر مانند بحرین و کویت با واقعیتی تلخ مواجه هستند: ذخایر آنها رو به اتمام است و تا چند ماه دیگر، سفره‌های غذایی شهروندانشان به طور مستقیم با بحران مواجه خواهد شد.

اما مهم‌تر از همه، تأثیرات این بحران به مرزهای خلیج فارس محدود نخواهد ماند. هند، برزیل، بنگلادش و کشورهای آفریقایی که به شدت به کودهای وارداتی از این منطقه وابسته هستند، در ماه‌های آینده کاهش شدید عملکرد محصولات کشاورزی خود را تجربه خواهند کرد . در آن زمان، جهان به طور کامل درک خواهد کرد که بسته شدن تنگه هرمز، نه فقط یک بحران انرژی، بلکه بزرگ‌ترین تهدید برای امنیت غذایی جهانی در تاریخ مدرن بوده است.

در یک عبارت: «اثرات این بحران سه تا شش ماه دیگر در مزارع و شش تا نه ماه دیگر در سوپرمارکت‌های جهان احساس خواهد شد».

ادامه مطلب

بین الملل

گامی بلند در مبارزه با فساد: قرقیزستان تخصیص یارانه بذر را دیجیتالی کرد

قرقیزستان با راه‌اندازی سامانه خودکار (AIS Subsidy)، فرآیند پرداخت یارانه به شرکت‌های فعال در حوزه تولید بذر را دیجیتالی کرد. این سامانه فرآیندهای ارسال درخواست، جریان اسناد و نظارت بر مصرف بذرها را به صورت الکترونیکی انجام می‌دهد.

منتشر شده

3 ماه پیش

در

۱۴۰۴-۱۱-۲۶

توسط

جواد احمدی

پایگاه خبری داوان نیوز: قرقیزستان با راه‌اندازی سامانه خودکار (AIS Subsidy)، فرآیند پرداخت یارانه به شرکت‌های فعال در حوزه تولید بذر را دیجیتالی کرد.

به گزارش داوان نیوز، وزارت منابع آب، کشاورزی و صنایع فرآوری قرقیزستان، یک سامانه اطلاعاتی خودکار تحت عنوان «سیستم یکپارچه اعطای یارانه‌های دولتی برای شرکت‌های تولید بذر» (AIS Subsidy) در این کشور عملیاتی شد.

این سامانه که توسط مؤسسه دولتی AgroSmart طراحی و پیاده‌سازی شده است، در زیرمجموعه وزارت تخصص محصولات کشاورزی و باغبانی فعالیت خود را آغاز کرد.

هدف اصلی از راه‌اندازی AIS Subsidy، دیجیتالی کردن فرآیندهای مرتبط با ثبت، بررسی و حسابداری درخواست‌های دریافت یارانه دولتی، همچنین رصد جابجایی محموله‌های بذر و نظارت بر نحوه مصرف هدفمند آنها اعلام شده است.

به گفته مسئولان وزارتخانه، به‌کارگیری این سامانه ضمن افزایش شفافیت رویه‌ها و کاهش چشمگیر خطرات فساد، امکان تهیه گزارش‌های تحلیلی لحظه‌ای را نیز فراهم می‌کند.

از جمله قابلیت‌های کلیدی این سیستم می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

– ثبت‌نام برخط و احراز هویت کاربران با سطوح دسترسی تعریف‌شده؛
– ارسال و مدیریت درخواست‌های الکترونیکی همراه با تأیید خودکار اطلاعات واردشده؛
– ایجاد گردش کار اسناد به صورت الکترونیکی با بهره‌گیری از امضای دیجیتال؛
– امکان برگزاری جلسات مجازی کمیسیون‌ها با قابلیت تنظیم و امضای صورتجلسات الکترونیکی؛
– نظارت بر فرآیند حمل‌ونقل و توزیع بین‌منطقه‌ای بذرها؛
– مستندسازی مصرف هدفمند بذرها با استفاده از ثبت موقعیت مکانی (GPS) و پیوست تصاویر؛
– برخورداری از آرشیو الکترونیکی متمرکز و قابلیت تولید گزارش‌های تحلیلی سفارشی.

وزارت کشاورزی قرقیزستان تأکید کرده است که هدف از استقرار این سامانه، بهینه‌سازی فرآیند توزیع یارانه‌های دولتی و ارتقای سطح کنترل بر نحوه مصرف نهاده‌های بذری در سراسر کشور است.

ادامه مطلب

بین الملل

قطر و عمان همکاری سه‌ساله کشاورزی، دامی و شیلاتی را کلید زدند

به منظور فعال‌سازی تفاهم‌نامه همکاری‌های کشاورزی سال ۲۰۱۸ مسقط، مقامات ارشد قطر و عمان برنامه عملیاتی سه‌ساله ۲۰۲۵-۲۰۲۷ را در حوزه گیاهی، دامی و شیلاتی در نمایشگاه AgriteQ 2026 به امضا رساندند.

منتشر شده

3 ماه پیش

در

۱۴۰۴-۱۱-۲۵

توسط

محسن شکربیگی

پایگاه خبری داوان نیوز: در حاشیه نمایشگاه بین‌المللی کشاورزی قطر (AgriteQ 2026)، دولت قطر و سلطنت عمان برنامه اجرایی تفاهم‌نامه همکاری در حوزه‌های کشاورزی، دامداری و شیلات برای بازه زمانی ۲۰۲۵-۲۰۲۷ را به امضا رساندند.

به گزارش داوان نیوز، این سند همکاری توسط علی بن محمد العلی، معاون وزیر شهرداری قطر، و عمار بن عبدالله البوسعیدی، سفیر سلطنت عمان در دوحه، که به نمایندگی از کشور خود در این مراسم حضور یافت، امضا شد.

این برنامه اجرایی در چارچوب تلاش‌های مستمر دو کشور برای تقویت همکاری‌های دوجانبه و تعمیق مشارکت استراتژیک میان دوحه و مسقط تدوین شده است. هدف اصلی آن فعال‌سازی مفاد تفاهم‌نامه امضا شده میان دو طرف در مسقط (ژانویه ۲۰۱۸) از طریق ایجاد چارچوبی عملیاتی برای پیشبرد همکاری‌ها در بخش‌های کشاورزی، دامداری و شیلات است. تحقق این مهم از طریق اجرای برنامه‌ها و ابتکارات مشترک، برگزاری بازدیدهای متقابل و تبادل تجربیات و تخصص‌های فنی دنبال خواهد شد.

مقامات دو کشور تأکید کردند که این برنامه اجرایی گامی اساسی در جهت تقویت یکپارچگی کشاورزی و غذایی، افزایش هماهنگی‌های دوجانبه و گسترش همکاری‌های فنی محسوب می‌شود. به باور طرفین، این توافق‌نامه از تلاش‌ها برای دستیابی به پایداری بیشتر و ارتقای امنیت غذایی حمایت کرده، بهره‌وری و نوآوری را افزایش می‌دهد و در نهایت به پیشبرد اهداف مشترک اقتصادی و توسعه‌ای دو کشور کمک شایانی خواهد کرد.

AgriteQ 2026؛ بستر یک دهه نوآوری کشاورزی در قطر

گفتنی است نمایشگاه بین‌المللی کشاورزی قطر (AgriteQ) برای بیش از یک دهه به عنوان بستر پیشرو این کشور در زمینه معرفی فناوری‌های پیشرفته کشاورزی، پرورش نوآوری و ترویج شیوه‌های پایدار زیر نظر وزارت شهرداری قطر فعالیت داشته است.

سیزدهمین دوره این رویداد معتبر، یعنی AgriteQ 2026، میزبان راه‌حل‌های نوین در حوزه‌های تولیدات گیاهی، دامداری، شیلات، فرآوری مواد غذایی و محوطه‌سازی پایدار خواهد بود. این نمایشگاه که با برگزاری کارگاه‌های تخصصی و نمایش‌های زنده همراه است، همچنان به تقویت مشارکت‌های جهانی، حمایت از امنیت غذایی و پیشبرد رشد پایدار در بخش کشاورزی قطر ادامه می‌دهد.

ادامه مطلب